వృద్ధాప్యంలో పిల్లలతో కలిసి ఉండటం"....కన్ఫ్యూషియస్ చెప్పిన ఒక గొప్ప పాఠం...
"వృద్ధాప్యంలో మీ పిల్లలతో అతిగా కలిసి ఉండటం, విచిత్రంగా వారిని మీకు దూరం చేస్తుంది" అని కన్ఫ్యూషియస్ ఒకసారి హెచ్చరించారు. ఈ కథ 2,500 ఏళ్ల నాటిదైనా, నేటి కాలానికి, మనకు, మన తల్లిదండ్రులకు మరియు మన పిల్లలకు కూడా సరిగ్గా సరిపోతుంది.
ఇది లీ వీ అనే వృద్ధుడి కథ. ఆయన తన మనసును వేధిస్తున్న ఒక ప్రశ్నతో గొప్ప తత్వవేత్త అయిన కన్ఫ్యూషియస్ దగ్గరకు వెళ్ళాడు...
“మహాశయా, మన జీవితమంతా పిల్లల కోసమే ధారపోసిన తర్వాత కూడా... వృద్ధాప్యంలో మనం ఎందుకు ఒంటరిగా మిగిలిపోతున్నాము?" అని అడిగాడు.
లీ వీ చెడ్డ తండ్రి కాదు. నిజానికి, ఆయన తన పిల్లల కోసం సర్వస్వం ఇచ్చాడు. వారు దేనికీ లోటు లేకుండా ఉండాలని అహర్నిశలు కష్టపడ్డాడు. వారు సుఖంగా ఉండాలని తన సౌకర్యాలను త్యాగం చేశాడు. పిల్లలు పెరిగి, పెళ్లిళ్లు చేసుకుని స్థిరపడినప్పుడు, ఇక తాను విశ్రాంతి తీసుకోవాల్సిన సమయం వచ్చిందని లీ వీ భావించాడు. తన ఇంటిని అమ్మివేసి కొడుకు దగ్గరకు వెళ్ళాడు. కుటుంబం,మనవళ్లు, మనవరాళ్లతో కలిసి ఉంటే ఎంతో ఆనందంగా ఉంటుందని నమ్మాడు. కానీ ఆయన ఆశించిన సంతోషం దక్కలేదు. ఇల్లు కుటుంబంలోని అందరితో నిండిఉన్నా సరే , ఆయన హృదయం మాత్రం వెలితిగానే ఉండేది. పగలు అందరూ బిజీగా ఉండేవారు. సాయంత్రం అలసిపోయి ఇంటికి వచ్చి, ప్రశాంతతను కోరుకునేవారు. వారు లీ వీ మాటలను అరకొరగా వినేవారు. ఆయన ఇచ్చే సలహాలు వారిని విసిగించేవి. ఆయన ఉనికిని వారు ఒక భారంగా భావించడం మొదలుపెట్టారు. ఆయన వారి దగ్గరికి చేరాలని ప్రయత్నించే కొద్దీ... వారు మరింత దూరమవుతూ వచ్చారు.సమాధానం అన్వేషణ కోసం
లీ వీ కన్ఫ్యూషియస్ దగ్గరకు వెళ్లి తన బాధను ఇలా చెప్పుకొచ్చాడు...
“గురువుగారు, నా జీవితాన్ని పిల్లల కోసమే అంకితం చేశాను. వృద్ధాప్యంలో వారి దగ్గర ఉంటే నాకు శాంతి, ప్రేమ దొరుకుతాయని అనుకున్నాను. కానీ నేను అక్కడ ఎవరికీ అవసరంలేని వ్యక్తిలా మారిపోయాను... ఎందుకు?”కన్ఫ్యూషియస్ ఆయనను వట్టి మాటలతో ఓదార్చలేదు. బదులుగా మూడు చిన్న పాఠాలు నేర్పాడు.
అందులో మొదటి పాఠం...
ఆయన ఒక కూజాను తీసుకొని అంచు వరకు నీటితో నింపారు. “ఇందులో ఇంకా నీళ్లు పోస్తే ఏమవుతుంది?” అని అడిగారు.“అవి పొంగిపొర్లుతాయి,” అని లీ వీ జవాబిచ్చాడు.“సరిగ్గా అంతే,” అన్నారు కన్ఫ్యూషియస్. “సంబంధాలు కూడా ఇలాగే ఉంటాయి. ఇప్పటికే నిండిపోయిన ఒక ప్రదేశంలో మనం బలవంతంగా దూరాలని చూస్తే, అక్కడ అసమతుల్యత ఏర్పడుతుంది. నీ పిల్లలు ఎదగడానికి నువ్వు ఒక ఇల్లు కట్టావు. కానీ ఇప్పుడు నువ్వు మళ్లీ ఆ ఇంటికి కేంద్రం కావాలని చూస్తున్నావు. వారి జీవితాలకు ఇప్పటికే ఒక కేంద్రం ఉంది.అదే వారి స్వంత జీవితం, వారి పిల్లలు. ఖాళీ లేని పాత్రలో నువ్వు నిన్ను పోసుకోవాలని చూస్తున్నావు".
ఇక రెండవ పాఠం...
ఒకదానికొకటి అతి దగ్గరగా పెరుగుతున్న రెండు చెట్లను కన్ఫ్యూషియస్ చూపించారు. వాటి కొమ్మలు సూర్యరశ్మి కోసం ఒకదానితో ఒకటి పెనవేసుకుపోయి ఉన్నాయి.
“చెట్లు అతి దగ్గరగా పెరిగితే ఏమవుతుంది?” అని అడిగారు.“అవి ఒకదాని ఎదుగుదలను ఒకటి అడ్డుకుంటాయి,” అని లీ వీ అన్నాడు.“అవి బలంగా పెరుగుతాయా?...లేదు...అవి బలహీనంగా, ఆకారం లేకుండా మారిపోతాయి. జీవితంలో కూడా అంతే,” అన్నారు కన్ఫ్యూషియస్. “దగ్గరగా ఉండటమే ఐక్యత అని మనం అనుకుంటాం. కానీ అతి సామీప్యం ఒత్తిడిని కలిగిస్తుంది. పెరుగుదలకి కొంత ఖాళీ ప్రదేశం అవసరం".
మూడవ పాఠంగా...
కన్ఫ్యూషియస్ కొంచెం ఇసుకను తీసుకుని పిడికిలిని గట్టిగా బిగించారు.“నేను ఇలా గట్టిగా పట్టుకుంటే ఏమవుతుంది?”
“అది మీ వేళ్ల సందుల నుండి జారిపోతుంది,” అని లీ వీ చెప్పాడు.“మనుషుల మధ్య సంబంధాలు కూడా అంతే,” అని కన్ఫ్యూషియస్ బదులిచ్చారు. “ప్రేమ, గౌరవం ఒత్తిడిలో పెరగవు. నువ్వు ఎంత గట్టిగా పట్టుకుంటే, ఎంతగా సామీప్యాన్ని కోరుకుంటే... అది అంత వేగంగా మాయమవుతుంది. స్వేచ్ఛను ఇవ్వు, నీకు చెందాల్సింది నీ దగ్గరే ఉంటుంది."
"నువ్వు ఒక చెట్టును నాటినప్పుడు, వృద్ధాప్యంలో అది నీకు నీడ ఇస్తుందని ఆశిస్తావా?” అని కన్ఫ్యూషియస్ అడిగారు.“లేదు గురువుగారు. అది పెరగాలని నేను నాటుతాను. అది నీడ ఇస్తే అది ఒక బహుమతి మాత్రమే, తప్పనిసరి కాదు.”
“మరి నీ పిల్లల విషయంలో ఎందుకు వేరుగా ఆలోచిస్తున్నావు? నువ్వు వారిని నీ కోసం పెంచలేదు.ఈ ప్రపంచం కోసం పెంచావు.”
మొదటిసారి లీ వీకి అసలు విషయం అర్థమైంది.
తరువాత కన్ఫ్యూషియస్
లీ వీ కు కొన్ని విత్తనాలతో ఉన్న సంచిని ఇచ్చాడు.“నువ్వు ఇంకా మొక్కలు నాటవచ్చు. ఇంకా నేర్పించవచ్చు. ఇంకా నేర్చుకోవచ్చు. వృద్ధాప్యం అంటే వేచి ఉండటం కాదు...అది కొత్త ఆరంభాల సమయం.
పిల్లల నుండి ప్రేమ కోసం ఎదురుచూడకు. నీకు నచ్చిన పనిని మొదలుపెట్టు.” అని బోధించాడు.
లీ వీ తిరిగి తన గ్రామానికి వెళ్ళాడు...కానీ కొడుకు ఇంటికి కాదు. ఒక పాఠశాల దగ్గర చిన్న ఇల్లు అద్దెకు తీసుకుని పిల్లలకు సహాయం చేయడం మొదలుపెట్టాడు. తనకు తెలిసిన విద్యను, కథలను పంచుకున్నాడు. వారితో కలిసి చెట్లను నాటాడు. త్వరలోనే అందరూ ఆయనను ‘మాస్టర్ లీ’ అని పిలవడం మొదలుపెట్టారు.ఆయన తన ఉనికిని ఇతరులపై రుద్దడం మానేసే కొద్దీ, ఆయనపై గౌరవం పెరిగింది. ఆయన శ్రద్ధను ఆశించడం మానేసే కొద్దీ, అందరూ ఆయనను ప్రేమగా చూడటం మొదలుపెట్టారు.
ప్రేమ తిరిగి వచ్చిన వేళ ఒకరోజు కొడుకు నుండి ఉత్తరం వచ్చింది. “నాన్నా, నువ్వు వెళ్లి చాలా కాలమైంది. మేమంతా నిన్ను మిస్ అవుతున్నాము. పిల్లలు నీ గురించి అడుగుతూనే ఉన్నారు. మమ్మల్ని చూడటానికి రా.
మాతో ఉండటానికి కాదు, మాతో గడపడానికి రా.
”లీ వీ వెళ్ళినప్పుడు, ఆయనకు సాదర స్వాగతం లభించింది.
ఏళ్ల తర్వాత మొదటిసారి ఆయన తనను తాను ఒక భారంగా కాకుండా, ఒక ఆత్మీయ అతిథిగా భావించాడు.
అప్పుడే ఆయనకు అర్థమైంది...ఎప్పుడైతే ఆయన ప్రేమను ఆశించడం మానేశాడో... అప్పుడే అది వెతుక్కుంటూ ఆయన దగ్గరకు వచ్చిందని .
ఈ కథ ఇచ్చే సందేశం“వృద్ధాప్యంలో పిల్లలతో కలిసి ఉండటం తప్పు” అని కాదు. నిజమైన సామీప్యం స్వేచ్ఛ నుండి పుడుతుంది...బాధ్యత లేదా బలవంతం నుండి కాదు.
మనం ఎదుటివారి ఉనికిని శాసించాలని చూస్తే, వారిని ఊపిరి ఆడకుండా చేస్తాము. మనల్ని మనం వారిపై రుద్దితే, మనం వారికి అదృశ్యమైపోతాము.
ఎప్పుడైతే మనం పట్టు వదులుతామో, అప్పుడే మనం వారి మనసుల్లో స్థానం పొందుతాము.
కన్ఫ్యూషియస్ చెప్పినట్లు...
ప్రేమ మరియు గౌరవాన్ని డిమాండ్ చేయలేము. వాటిని కేవలం పోషించగలం.
నిజం కదా మేము పెంచాము పెద్దవాళ్ళను చేసాము. మేము పెద్దవాళ్ళము అయ్యాము ఇప్పుడు మమ్మల్ని వాళ్ళు చూడాలి. ఇది ఇచ్చి పుచ్చుకోవాటమ్ లాంటి ది.
ఆలా కాకుండా పెంచు, చదివించు, ప్రయోజకులను చెయ్యి, తరువాత ఆశించకు వాళ్ళనుంచి.
ఇప్పటి కాలం లవ్ అస్సలు జరగని పరిస్థితి. పెద్దాయన చెప్పినట్లు ఎదో ఒక పని చెయ్యి. ఎదో ఒక సహాయం చేస్తున్నావ్ ఉండు. బిడ్డలు వారంతట వారే మారతారు.
లాస్ట్ గా పిల్లలకు చెయ్యటం నే బాధ్యత.
గీతలో చెప్పినట్లు ఖర్మ ను చెయ్యి. ఫలితం ఎదురు చూడకు వాళ్ళు తిరిగి నీలాగా చెయ్యాలని ఆశించకు.
🌿సుల్తానా. తిరుపతి 🌿
