నేను ఒక డెలివరీ బాయ్ని. ఎక్కువగా సాయంత్రం షిఫ్ట్లో పని చేస్తాను.
ఆ రోజు రాత్రి సుమారు 9 గంటల సమయంలో చివరి ఆర్డర్ తీసుకున్నాను.
రెస్టారెంట్ నుండి ప్యాకెట్ తీసుకున్నప్పుడు గమనించాను—చాలా చిన్న ఆర్డర్: సాధారణ ఖిచ్డీ, పెరుగు, రెండు అరటిపండ్లు మాత్రమే.
అడ్రస్ నగరంలోని పాత ప్రాంతంలో ఉంది.
చాలా పాడైపోయిన భవనం. మూడో అంతస్తు.
నేను డోర్బెల్ నొక్కాను.
ఒక వృద్ధ మహిళ తలుపు తెరిచింది.
తెల్ల జుట్టు, వణుకుతున్న చేతులు, మందపాటి కళ్లజోడు.
ఆమె ముఖంలో అలసట కనిపించింది, కానీ స్వరంలో మాధుర్యం ఉంది—
"బాబూ, లోపల పెట్టేయి… నా చేతులు వణుకుతాయి."
నేను ఆహారాన్ని టేబుల్పై పెట్టి వెళ్లడానికి తిరిగినప్పుడు, ఆమె అడిగింది—
"రెండు నిమిషాలు కూర్చుంటావా?
ఒంటరిగా తినడం బాగుండదు."
నేను గడియారం చూసాను.
నా షిఫ్ట్ అయిపోయింది.
కొంచెం అలసటగా ఉంది.
కానీ ఏదో కారణంగా నేను కూర్చున్నాను.
గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
గోడపై ఒక పాత గడియారం టిక్టిక్ మంటూ ఉంది.
ఒక మూలలో చిన్న దేవుడి ఫోటో.
మరో గోడపై అనేక ఫోటోలు.
ఆమె ప్లేట్ తెరిచి, నెమ్మదిగా ఖిచ్డీ తినడం ప్రారంభించింది.
ప్రతి రెండు ముద్దల తర్వాత, నన్ను చూసి నవ్వేది.
ఆమె చెప్పింది—
"తెలుసా బాబూ, నేను ప్రతి రోజు బయట నుంచి ఆర్డర్ చేయను.
ఈరోజు మాత్రం… ఒక మనిషి గొంతు వినాలని అనిపించింది."
నేను మౌనంగా ఉన్నాను.
ఆమె గోడపై ఉన్న ఒక ఫోటో చూపించింది.
"ఇతనే నా భర్త. రైల్వేలో పని చేసేవాడు.
ఐదేళ్ల క్రితం చనిపోయాడు."
మరో ఫోటో—
"ఇతనే నా కొడుకు. కెనడాలో ఉంటాడు.
బాగా ఉన్నాడు… ప్రతి నెల డబ్బు పంపిస్తాడు."
కొద్దిసేపు ఆమె మౌనంగా ఉంది.
ఆమె నవ్వింది, కానీ ఈసారి కళ్లలో నీళ్లు—
"కానీ… పంపడానికి సమయం మాత్రం ఉండదు."
అప్పుడే గదిలో గడియారం శబ్దం చాలా గట్టిగా వినిపించింది.
ఆమె ఇంకో ముద్ద తీసుకుంది.
"ఇది నా కూతురు. బెంగళూరులో ఉంటుంది.
తన ప్రపంచంలో సంతోషంగా ఉంది.
అలా ఉండాలి కూడా.
పిల్లలు ఎగరాలి కదా… లేదంటే పెంచిన ప్రయోజనం ఏమిటి?"
ఆమె మాట్లాడుతుండగా స్వరం కొద్దిగా కంపించింది.
కానీ ముఖంలో ఎలాంటి ఫిర్యాదు లేదు.
కేవలం ఖాళీ.
ఆమె నన్ను అడిగింది—
"నీకు అమ్మ ఉందా?"
నేను చెప్పాను—
"ఉంది."
"ప్రతి రోజు ఆమెతో మాట్లాడుతావా?"
నేను మౌనంగా ఉన్నాను.
నిజానికి, నేనూ ఇంటికి ఫోన్ చేయకుండా రోజులు గడిపేవాడిని.
అలసట, పని, పరుగులు…
ప్రతి సారి ‘రేపు చేస్తాను’ అని వాయిదా వేసేవాడిని.
ఆమె నా మౌనాన్ని అర్థం చేసుకుంది.
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది—
"తల్లిదండ్రులు డబ్బు లెక్కించరు బాబూ…
వాళ్లు స్వరాలను లెక్కిస్తారు."
నా లోపల ఏదో మెల్లగా విరిగిపోయింది.
భోజనం ముగిసింది.
ఆమె నీళ్లు తాగింది.
తర్వాత తన పర్సులో నుంచి 500 రూపాయలు తీసి నాకు ఇచ్చింది.
"ఇది టిప్ కాదు.
నన్ను ఒంటరిగా తిననివ్వని ఆ అరగంటకి ధర."
నేను వెంటనే తిరస్కరించాను—
"వద్దు అమ్మా, నేను తీసుకోలేను."
ఆమె నవ్వింది—
"తీసుకో.
ఈరోజు నువ్వు ఆహారం డెలివర్ చేయలేదు…
సంగతిని డెలివర్ చేశావు."
నేను డబ్బు తీసుకున్నాను.
కానీ జేబులో పెట్టలేదు.
చేతిలోనే పట్టుకున్నాను.
నేను వెళ్లేటప్పుడు ఆమె చెప్పింది—
"మరియు—
ఈరోజే ఇంటికి వెళ్లి నీ అమ్మకు తప్పకుండా ఫోన్ చేయి."
ఆ రాత్రి నేను భవనం కింద బైక్ స్టార్ట్ చేయలేదు.
ముందు అమ్మకు ఫోన్ చేశాను.
అక్కడి నుంచి ఆమె స్వరం వచ్చింది—
"ఈరోజు అకస్మాత్తుగా ఫోన్ చేశావే? అన్నీ బాగున్నాయా?"
ఆ స్వరం వినగానే నా గొంతు దిగబడ్డింది.
నేను చెప్పాను—
"అవును అమ్మా…
నీ స్వరం వినాలనిపించింది."
కొన్ని క్షణాలు అక్కడ మౌనం.
తర్వాత అమ్మ అడిగింది—
"తిన్నావా?"
నేను రోడ్డు పక్కనే నిలబడి ఏడ్చేశాను.
ఆ రాత్రి తర్వాత, నేను ప్రతి రోజు అమ్మకు ఫోన్ చేయడం ప్రారంభించాను.
మరియు అమ్మ మాత్రమే కాదు—
ప్రతి డెలివరీ కూడా నాకు కేవలం ఆర్డర్గా అనిపించలేదు.
కొన్ని ఇళ్లకు మందులు అవసరం.
కొన్ని ఇళ్లకు ఒంటరితనం నుంచి ఉపశమనం కావాలి.
కొన్ని ఇళ్లలో ఎదురు చూపు ముగియాలి.
కొన్ని ఇళ్లకు కేవలం ఒక స్వరం కావాలి.
ఇప్పుడు తలుపు తెరుచుకున్నప్పుడు, నేను తొందరపడను.
ముఖాన్ని చూస్తాను.
స్వరాన్ని వింటాను.
కొన్నిసార్లు అడుగుతాను—
"మిగతావన్నీ బాగున్నాయా?"
చాలామంది "అవును" అంటారు.
కొంతమంది నవ్వుతారు.
మరికొంతమంది ముఖాలు రోజంతా ఎవరితోనూ మాట్లాడలేదని చెబుతాయి.
రెండు నెలల తర్వాత, అదే అడ్రస్ నుంచి మళ్లీ ఆర్డర్ వచ్చింది.
నేను వెంటనే వెళ్లాను.
ఇంకొకరు తలుపు తెరిచారు.
అది పక్కింటి ఆంటీ.
ఆమె మెల్లగా చెప్పింది—
"అమ్మా గత వారం చనిపోయింది."
నేను కొన్ని క్షణాలు తలుపు దగ్గర నిలబడ్డాను.
నా చేతులు ఖాళీగా ఉన్నాయి, కానీ నా లోపల ఏదో భారంగా పడిపోయింది.
ఆమె లోపల నుంచి ఒక చిన్న కవర్ తీసుకొచ్చింది.
"ఇది నీకోసం ఆమె వదిలింది."
నా చేతులు వణుకుతుండగా, నేను దాన్ని తెరిచాను.
లోపల 500 రూపాయలు ఉన్నాయి.
మరియు ఒక చిన్న నోట్.
దానిలో ఇలా ఉంది—
"బాబూ,
నువ్వు ఇది చదువుతున్నావంటే, నేను వెళ్లిపోయాను.
ఆ రాత్రి నాతో కలిసి తిన్నందుకు ధన్యవాదాలు.
నువ్వు నాకు ఆహారం ఇవ్వలేదు—గౌరవం ఇచ్చావు.
మరియు అవును—నీ అమ్మకు ఫోన్ చేస్తూ ఉండు.
అమ్మ"
ఇప్పటికీ ఆ 500 రూపాయలు నా బ్యాగ్లోని లోపలి జేబులోనే ఉన్నాయి.
నేను వాటిని ఖర్చు చేయలేదు.
ఎందుకంటే ఆ రాత్రి నాకు మొదటిసారి అర్థమైంది—
ప్రతి తలుపు వెనుక కేవలం కస్టమర్ ఉండడు.
కొన్నిసార్లు అది ఒక తల్లి.
కొన్నిసార్లు అది ఎదురు చూపు.
కొన్నిసార్లు అది చివరి సంభాషణ.
మనందరం మన మన ఆకలులతో జీవిస్తున్నాం—
కొంతమందికి అన్నం కావాలి,
కొంతమందికి మందులు కావాలి,
మరికొంతమందికి కేవలం రెండు నిమిషాల సాంగత్యం కావాలి.
మనుషులకు ఎప్పుడూ డబ్బు డెలివరీ అవసరం ఉండదు—
కొన్నిసార్లు వారికి ప్రేమ డెలివరీ కావాలి. 😭
సేకరణ
