Mantra - 28 ARUNAM 3 anuvaakam
నిన్నటి మంత్రంతో ఆరు ఋతువుల వర్ణన ద్వారా పరమాత్మ తత్వాన్ని వివరించే ప్రక్రియ ఒక సంపూర్ణతకు వస్తుంది. సృష్టిలోని వైవిధ్యంలో ఏకత్వాన్ని దర్శించడమే ఈ అరుణప్రశ్న మంత్రాల లక్ష్యం.
ఈ రోజు మంత్రం సూర్యుని యొక్క ఉభయ రూపాలను (తీక్షణత మరియు సౌమ్యత) మరియు కాలం (సంవత్సరం) యొక్క శక్తిని వివరిస్తుంది.
"హ్లాదయతే జ్వలతశ్చైవ|
శామ్యతశ్చాస్య చక్షుషీ|
యా వై ప్రజా భ్రగ్గ్ శ్యంతే|
సంవథ్సరాత్తా భ్రగ్గ్ శ్యంతే||"
“హ్లాదయతే జ్వలతశ్చైవ” - ‘జ్వలతః’ - ప్రకాశిస్తున్నప్పుడు (తీక్షణమైన ఎండలో), ‘హ్లాదయతే చ ఏవ’ - ఆయన ప్రాణులకు ఆహ్లాదాన్ని కూడా కలిగిస్తాడు. సూర్యుడు మండే ఎండను ఇస్తూనే, ఈ లోకానికి అవసరమైన శక్తిని, వెలుగును ఇచ్చి జీవరాశిని ఉత్సాహపరుస్తాడు.
“శామ్యతశ్చాస్య చక్షుషీ” - ‘శామ్యతః’ ఉపశమనం పొందుతున్నప్పుడు (అంటే సూర్యాస్తమయ సమయంలో లేదా సౌమ్యంగా ఉన్నప్పుడు), ‘అస్య చక్షుషీ’ - ఆయన కన్నులు (కిరణాలు) లోకానికి శాంతిని, చల్లదనాన్ని ఇస్తాయి.
“యా వై ప్రజా భ్రగ్గ్ శ్యంతే | సంవథ్సరాత్తా భ్రగ్గ్ శ్యంతే” -
‘యా వై ప్రజాః:’ - ఏ ప్రాణులైతే, ‘భ్రంశ్యంతే’ - మార్గం తప్పుతాయో లేదా నశిస్తాయో, ‘సంవథ్సరాత్ తాః’ - అవి ఆ 'సంవత్సరం' (కాలం) నుండి విడిపోవడం వల్లనే అలా జరుగుతుంది. ఇక్కడ 'సంవత్సరం' అంటే కాల స్వరూపుడైన సూర్యుడు. కాలచక్రంతో లేదా ప్రకృతి నియమాలతో పొత్తు కుదరని ప్రాణులు క్రమంగా క్షీణిస్తాయని దీని అంతరార్థం.
ఈ మంత్రానికి అద్వైత తత్వ విచారము చేస్తే..
అద్వైతము ప్రకారం, ఈ మంత్రం సృష్టి-స్థితి-లయల వెనుక ఉన్న ఏకైక సత్యాన్ని ఇలా వివరిస్తుంది.
హ్లాదయతే (ఆహ్లాదం) మరియు జ్వలతః (దహించడం/తపింపజేయడం) అనేవి విరుద్ధ లక్షణాలు. కాలము ఒకరికి సుఖాన్నిస్తే, మరొకరికి దుఃఖాన్ని ఇస్తుంది. అద్వైతంలో, ద్వంద్వాతీత తత్వం (Beyond Dualities) లో, ఈ సుఖదుఃఖాలు మనస్సు యొక్క వికారాలే తప్ప ఆత్మకు సంబంధించినవి కావు. సూర్యుడు ఒకే కాంతిని ఇస్తున్నా, అది ఒకరికి వెచ్చదనాన్ని, మరొకరికి తాపాన్ని ఇచ్చినట్లుగా - బ్రహ్మ ఒక్కటే అయినా మాయ వల్ల అది అనేక రకాలుగా అనుభూతి చెందబడుతుంది.
కళ్లు మూసుకుంటే ప్రపంచం కనిపించదు. అలాగే, పరమాత్మ తన దృష్టిని (చైతన్యాన్ని) ఉపసంహరించుకున్నప్పుడు (లయ కాలంలో), ఈ దృశ్య ప్రపంచమంతా మాయమైపోతుంది. అంటే, ఈ జగత్తు ఉనికి అంతా ఆ 'ద్రష్ట' (Observer) దృష్టి మీదనే ఆధారపడి ఉంది. ద్రష్ట లేనిదే దృశ్యం లేదు (దృష్టి-సృష్టి వాదం). అదే చక్షుషీ శామ్యతః.
భ్రంశ్యంతే → భ్రగ్గ్ శ్యంతే. 'భ్రంశం' అంటే స్థానం నుండి పడిపోవడం లేదా చలించడం. పుట్టడం, పెరగడం, చనిపోవడం అనే మార్పులన్నీ ఈ 'భ్రంశం' కిందకే వస్తాయి. అద్వైత ప్రకారం, ఏది నిరంతరం మారుతూ ఉంటుందో అది సత్యం కాదు, అది 'మిథ్య'. ఈ ప్రాణులన్నీ కాలచక్రంలో పడి కొట్టుకుపోతుంటాయి, కానీ వీటన్నింటికీ మూలమైన అధిష్ఠానం మాత్రం స్థిరంగా ఉంటుంది. భ్రంశం - మిథ్యాత్వం (The Fall/Change)
వేదాల్లో కాలాన్ని (సంవత్సరాన్ని) పరమాత్మగా వర్ణిస్తారు. "సంవత్సరో వై ప్రజాపతిః".
అన్ని భూతాలు ఎక్కడి నుండి పుడుతున్నాయో, ఎందులో జీవిస్తున్నాయో, తిరిగి ఎక్కడ లీనమవుతున్నాయో - అదే బ్రహ్మ. ఈ మంత్రంలో ఆ బ్రహ్మమే 'సంవత్సర' రూపంలో వర్ణించబడింది. సముద్రం నుండి పుట్టిన తరంగాలు మళ్లీ సముద్రంలోనే కలిసినట్లు, కాలం నుండి వచ్చిన ప్రజాకోటి కాలంలోనే కలిసిపోతుంది. సంవత్సరం - బ్రహ్మ స్వరూపం.
సుఖదుఃఖాలు, జననమరణాలు అనేవి కాలచక్రంలో సహజమైన మార్పులు. ఈ మార్పులన్నీ (భ్రంశం) ఒకే ఒక్క కాలాతీత పరమాత్మ (సంవత్సర) లో జరుగుతున్నాయి. నీవు ఈ మారుతున్న ప్రాణివి (ప్రజ) కాదు, ఈ మార్పులన్నింటినీ ప్రకాశింపజేస్తున్న స్థిరమైన చైతన్యానివి.
ఈ మంత్రం మనల్ని అనిత్యమైన లౌకిక విషయాల నుండి నిత్యమైన ఆత్మతత్వం వైపు మళ్ళిస్తుంది. కాలం ఇచ్చే సుఖానికి పొంగిపోకుండా, దుఃఖానికి కుంగిపోకుండా, రెండింటికీ సాక్షిగా ఉండటమే ఆత్మ జ్ఞాని లక్షణం అని బోధిస్తుంది. ఇదే భావన భగవద్గీత లో కూడా కనిపిస్తుంది.(గీత 2.56). అందుకే భగవద్గీతని వేద సారం అని అంటారు.
కామెంట్లు లేవు:
కామెంట్ను పోస్ట్ చేయండి