సఖ్యం" (స్నేహం) యొక్క గొప్పతనాన్ని

 కృష్ణ యజుర్వేద తైత్తిరీయ ఆరణ్యకం ప్రథమ ప్రశ్న మూడవ అనువాకం Mantra - 20 ARUNAM 

 *యస్తిత్యాజ సఖివిదగ్ం సఖాయమ్। 

న తస్య వాచ్యపి భాగో అస్తి| 

యదీగ్ం శృణోత్యలకగ్ం శృణోతి|| 

న హి ప్ర వేద సుకృతస్య పన్థామితి॥* 

ఈ మంత్రం, "సఖ్యం" (స్నేహం) యొక్క గొప్పతనాన్ని, మరియు జ్ఞానాన్ని పంచని వాడు పొందే నష్టాన్ని చాలా హెచ్చరికతో వివరిస్తుంది.

*యస్తిత్యాజ సఖివిదగ్ం సఖాయమ్:*

"ఎవరైతే తనతో కలిసి చదువుకున్న, తన కష్టసుఖాలు తెలిసిన స్నేహితుడిని (సఖాయమ్) విడిచిపెడతాడో..." ( _ఇక్కడ 'సఖి' అంటే కేవలం వ్యక్తి మాత్రమే కాదు, తనతో పాటు ఉన్న వేద విద్య లేదా జ్ఞానం అని కూడా అర్థం_ ).

*న తస్య వాచ్యపి భాగో అస్తి*: 

"...అలాంటి వానికి వాక్కులో (జ్ఞానంలో) ఎటువంటి భాగము ఉండదు." అంటే అతను మాట్లాడే మాటలకు విలువ ఉండదు, అతని జ్ఞానం ప్రకాశించదు.

*యదీగ్ం శృణోత్యలకగ్ం శృణోతి*: 

"ఒకవేళ అతను ఏదైనా విన్నా, అది వృధాగా (అలకమ్ - అసత్యం లేదా వ్యర్థం) విన్నట్లే లెక్క." అతను గ్రహించే జ్ఞానం అతనికి ఉపయోగపడదు.

*న హి ప్ర వేద సుకృతస్య పన్థామితి*: 

"అతను పుణ్య మార్గాన్ని (సుకృతస్య పంథామ్) లేదా సరైన మార్గాన్ని ఎప్పటికీ తెలుసుకోలేడు."

ఈ మంత్రం ప్రధానంగా కృతజ్ఞత మరియు జ్ఞానాన్ని పంచుకోవడం గురించి బోధిస్తుంది:

*సఖుడు అంటే ఎవరు?*: వేద పరిభాషలో జ్ఞానాన్ని ఇచ్చే గురువు, తోటి విద్యార్థి, మరియు మనం నేర్చుకున్న విద్య - వీరందరినీ 'సఖులు' అంటారు. వీరిని విస్మరించడం అంటే మన మూలాలను విస్మరించడమే.

*వాక్కులో భాగం లేకపోవడం*: ఎవరైతే స్వార్థంతో జ్ఞానాన్ని దాచుకుంటారో లేదా తనను ఉన్నత స్థితికి చేర్చిన వారిని మర్చిపోతారో, వారి మాటలో శక్తి (ఓజస్సు) ఉండదు. వారు ఎన్ని చదివినా ఆ సత్యం వారికి అనుభవంలోకి రాదు.

*వృధా శ్రవణం*: జ్ఞానాన్ని సరిగ్గా వినియోగించని వాడు ఎన్ని వేదాలు విన్నా అది అడవిలో చేసిన రోదన వంటిదే. అది అతనికి మోక్షాన్ని గానీ, శాంతిని గానీ ఇవ్వదు.

ఈ మంత్రం ఒక నైతిక హెచ్చరిక.

మనిషి తన ఎదుగుదలకు తోడ్పడిన స్నేహితుడిని (లేదా విద్యను) విడిచిపెట్టకూడదు. అలా చేసినవాడు ధర్మ మార్గం నుండి తప్పుకుంటాడని, అతని జ్ఞానం నిష్ఫలమవుతుందని అరుణప్రశ్నలోని ఈ మంత్రం చెబుతోంది.

మనం గత 3-4 రోజులుగా చూస్తున్న ఈ వరుస మంత్రాలు (సాకంజానాం..., కో ను మర్యా..., యస్తిత్యాజ...) కాల చక్రం నుండి నైతిక విలువల వరకు మనిషిని ఎలా సంస్కరించాలో వివరిస్తాయి.

అద్వైత తత్వార్థం పరిశీలిద్దాం!

ఈ మంత్రాన్ని అద్వైత సిద్ధాంతం ప్రకారం విశ్లేషిస్తే, ఇక్కడ 'సఖుడు' (మిత్రుడు) అంటే కేవలం బయట వ్యక్తులు కాదు, మన అంతరాత్మలో నిగూఢమై ఉన్న పరమాత్మ.

*ఆత్మద్రోహం* (Betraying the Self)

అద్వైతం ప్రకారం, పరమాత్మ మనకు అత్యంత సన్నిహితుడైన మిత్రుడు. ఆయన మనకంటే వేరు కాదు. ఎవరైతే అజ్ఞానం వల్ల "నేను వేరు, పరమాత్మ వేరు" అని భావించి, ఆ ఏకత్వ తత్వాన్ని (సఖ్యాన్ని) విడిచిపెడతారో, వారు సత్యానికి దూరమవుతారు. తన నిజ స్వరూపాన్ని (ఆత్మను) మర్చిపోవడమే ఇక్కడ 'మిత్రుడిని త్యజించడం'. ఇదే నిజమయిన ఆత్మ ద్రోహం, ఆత్మ హత్య.

*వాక్కు - అనుభవం* (Speech vs. Realization)

"వాని వాక్కులో భాగం ఉండదు" అంటే, వారు వేదాలను వల్లించినా, మంత్రాలను చదివినా అది కేవలం శబ్దమే అవుతుంది తప్ప అనుభవ పూర్వక జ్ఞానం (Self-Realization) అవ్వదు. ఆత్మజ్ఞానం లేని పాండిత్యం కేవలం భారమే అని అద్వైతం చెబుతుంది.

*శ్రవణం - వ్యర్థం* (Vain Listening)

వేదాంతంలో 'శ్రవణం' (గురువు ద్వారా సత్యాన్ని వినడం) ఒక ముఖ్యమైన ప్రక్రియ. కానీ పరమాత్మతో ఉన్న సంబంధాన్ని (ఏకత్వాన్ని) గుర్తించని వాడు ఎన్ని వేదాంత వాక్యాలు విన్నా, అవి 'అలకమ్' (వ్యర్థం లేదా అసత్యం) గానే మిగిలిపోతాయి. అది పొట్టును దంచడం వంటిదే తప్ప బియ్యాన్ని పొందడం కాదు.

*సుకృతస్య పంథా* (The Path of Truth)

నిజమైన పుణ్య మార్గం అంటే ఆత్మ సాక్షాత్కార మార్గం. ఎవరైతే ద్వైత భ్రమలో ఉండి, తనలోని దైవత్వాన్ని నిరాకరిస్తారో, వారు 'సుకృత' మార్గాన్ని అంటే మోక్ష మార్గాన్ని కనుగొనలేరు.

Conclusion:

నీలో ఉన్న పరమాత్మను (సఖుడిని) గుర్తించకుండా చేసే ఏ అధ్యయనమైనా, ఏ విచారణ అయినా వ్యర్థమే. ఆ ఏకత్వమే పరమ సత్యం. దానిని విస్మరించిన వాడు జ్ఞాన మార్గం నుండి తప్పుకుంటాడు.

మనం చదివే ప్రతి అక్షరం, వినే ప్రతి మాట మనల్ని ఆ లోపలి మిత్రుడి (ఆత్మ) వైపు నడిపించినప్పుడే దానికి సార్థకత లభిస్తుంది.