*సావడి కబుర్లు -1*
వందేమాతరం
*అమ్మలకి లెక్కల రావు*
_జననీ జన్మభూమిశ్చ స్వర్గాదపి గరీయసీ॥_
_తల్లి మరియు జన్మభూమి స్వర్గం కన్నా గొప్పవి._
ఆ మధ్య సాయంత్రం సావడిలో కూర్చుని కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటే ఎవరో నవ్వుతూ అన్నారు, “ఈ అమ్మలకి లెక్కలు రావు!” అని. ఆ మాట విన్నాక నేను కాసేపు ఆలోచించాను. నిజమేనేమో అనిపించింది. ఎందుకంటే మా అమ్మకి లెక్కలు వచ్చి ఉంటే,
“అమ్మా… ఆకలిగా ఉంది, రెండు చపాతీలు పెట్టు” అన్నప్పుడు నాలుగు ఎందుకు పెడుతుంది?
లెక్కలు వచ్చి ఉంటే, పరీక్షల రోజున తెల్లవారుజామున ఐదు గంటలకే లేపి, “ఏడయ్యిందిరా! ఇంకా పడుకున్నావేంటి?” అని ఎందుకు తొందర పెడుతుంది?
లెక్కలు వచ్చి ఉంటే, నేను పరీక్షలో ముప్పై మార్కులు తెచ్చినా, పక్కింటివారికి “యాభై వచ్చాయి” అని గర్వంగా ఎందుకు చెబుతుంది?
లెక్కలు వచ్చి ఉంటే, ఖర్చులకని గోముగా యాభై రూపాయలు అడిగితే, పోపుల డబ్బాలోంచి వంద రూపాయలు ఎందుకు ఇస్తుంది?
లెక్కలు వచ్చి ఉంటే, నాన్న తెచ్చిన జీతం నుంచి పాలవాడు, చాకలివాడు, కిరాణావాడు, పనివాడు అంటూ అందరికీ ఇచ్చిన లెక్కలు చెప్పి, పోపులు డబ్బాలో దాచిన చిల్లర సంగతిని మాత్రం ఎందుకు మర్చిపోతుంది?
లెక్కలు వచ్చి ఉంటే, నేను దొంగచాటుగా సినిమాకు వెళ్లి రాత్రి ఒంటిగంటకు వచ్చి పడుకున్నా, ఉదయాన్నే నాన్నకి “రాత్రి పదింటికే వచ్చి పడుకున్నాడు” అని ఎందుకు కాపాడుతుంది?
అందుకే అనిపించింది, అమ్మకి నిజంగానే లెక్కలు రావు.
ఒక్క ప్రేమ తప్ప!
అమ్మ అంటే మా అమ్మ ఒక్కతే కాదు. ఈ లోకంలోని ప్రతి అమ్మది అదే తీరు. వారు చదివేది పాఠశాల పుస్తకాలు కాదు, జీవితంలోని ప్రేమానురాగాలు. వారు అనుసరించేది గణిత సూత్రాలు కాదు, అనురాగ సూత్రాలు.
సమకాలీన జీవితంలో సాగే ప్రతి చిన్న మార్పునూ, ప్రతి కష్టాన్నీ, ప్రతి ఆనందాన్నీ నిశ్శబ్దంగా గమనించేది అమ్మ మాత్రమే. కుటుంబానికి అవసరమైనది ఏదో, అవసరం లేనిది ఏదో చెప్పకుండానే తెలుసుకునే అంతర్దృష్టి ఆమెది. బయటకు సాధారణురాలిగా కనిపించినా, లోపల పరిపూర్ణ ఆలోచనాశీలి.
అసలు అమ్మలు ఆత్మకథలు రాస్తే అవి ఆయా కాలాలకు చెందిన చారిత్రిక గ్రంధాలుగా ఆవిష్కృతమవుతాయి. అందులో మన జీవిత పోరాటాలు ఉంటాయి, కన్నీటి చరిత్ర ఉంటుంది, త్యాగాల గాథ ఉంటుంది, వాటిపై మనకు కావలసిన సమీక్షలు ఉంటాయి, విమర్శలకు సమాధానాలుంటాయి, ప్రేమకు నిర్వచనాలుంటాయి.
ఉద్యోగంలో చేరిన కొత్తలో, ఒకవైపు కార్యాలయ పని, మరోవైపు ఇంటి బాధ్యతలు చూసుకుంటూ ఉండగా ఒక్కసారిగా అనిపించింది “వామ్మో! అమ్మకు ఎన్ని చేతులున్నాయో!” అని. అప్పుడే తెలిసింది, ఆమెకు రెండు చేతులే ఉన్నా, ఆ చేతుల్లో వెయ్యి పనుల శక్తి ఉందని.
ఎప్పుడో చదివాను రాఘవ గారు తన "అమ్మ ముచ్చట్లు" లో అమ్మ ఉన్నంతకాలం నేను ఎంత పెద్దయినా, అమ్మ కొంగుచాటు బిడ్డనే అన్నారు. అలాగే మన మాజీ ప్రధానమంత్రి శ్రీ పీవీ నరసింహారావు గారు నంద్యాలలో మాట్లాడుతూ దేశానికి రాజైన అమ్మకు బిడ్డే అని తన మనసులోని మాట చెప్పారు. రాజ్యాలను నడిపినవారికైనా, శాస్త్రాలను జయించినవారికైనా, ప్రపంచం గెలిచినవారికైనా, అమ్మ ఎదుట మాత్రం వారు పిల్లలే.
మానవత్వం మిగిలి ఉన్న ప్రతి మనసుకీ అమ్మ ప్రేమ అర్థమవుతుంది. అమ్మ హృదయం సముద్రంలా ఎంత విశాలమైనదో అంత లోతైనది. ఆ ప్రేమను కొనలేం, కొలవలేం, తీర్చలేం. కాలాలు మారినా, యుగాలు గడిచినా, అది కాలాతీత సత్యంగానే నిలుస్తుంది.
మనకు నడక నేర్పింది అమ్మే, నడత నేర్పింది అమ్మే, మాట నేర్పింది అమ్మే, మనిషిగా నిలబడటం నేర్పింది కూడా అమ్మే. అలాంటి తల్లికి సేవ చేయగలగడం జీవితంలో దక్కే మహాభాగ్యం. అటువంటి అమ్మపై మన ఫేమస్ సత్యమై, నిత్యమై ఉండాలి.
అబ్బురపరిచే విషయమేమిటంటే, ఇప్పుడు చాలామంది పౌర్ణమి రోజునో, పాడ్యమి రోజునో సముద్ర తీరాన నిలబడి గట్టిగా కేక వేస్తూ తమ స్వరమే సముద్ర ఘోషలా వినిపిస్తోందని చాటింపు వేసుకుంటున్నారు. కానీ నిజానికి మన జీవితమంతా వినిపించే మహాఘోష ఒకటే, అది అమ్మ పిలుపు.
అది సరే… ఇంతకీ అమ్మ కమ్యూనిస్టా? విప్లవవాదా? శ్రామికవాదా? ఆధ్యాత్మిక అమృతవాహినియా? జాతీయవాదా? లేక నా జీవితానికి జగద్గురువా?
ఏమో… నాకు అవన్నీ తెలియదు.
నాకు మాత్రం అమ్మే.
అమ్మ పిలుపు ఎప్పుడైనా మధురమే.
గడిచిన నిన్నైనా…
జరుగుతున్న నేడైనా…
రాబోయే రేపైనా…
ఉంటా
మృశి
(దశిక ప్రభాకర శాస్త్రి)
14.12.2024
