*అమ్మ ఎదురుచూపు*
==================
రచన :- సురేష్ వంకాయలపాటి
==================
శాంతమ్మకు జీవితం చిన్న వయసులోనే పెద్ద పరీక్ష పెట్టింది. భర్త అకస్మాత్తుగా చనిపోవడంతో ఇద్దరు చిన్న పిల్లల బాధ్యత ఆమె భుజాలపై పడింది. పెద్ద కొడుకు రాము ఐదేళ్లు, చిన్న కొడుకు సోము రెండేళ్లు.
ఆ రోజు నుంచి శాంతమ్మ తన జీవితాన్ని పిల్లల కోసం అంకితం చేసింది. పొద్దున్నే కూలి పనికి వెళ్లేది. ఎండలో చెమటోడ్చేది, వానలో తడిసేది. తన కడుపు మాడ్చుకుని అయినా పిల్లల కడుపు నింపేది. తాను పాత చీరలు కట్టుకునేది, కానీ పిల్లలకు కొత్త బట్టలు కొనిపించేది.
"నా పిల్లలు చదువుకుని పెద్దవాళ్లు కావాలి. నేను పడిన కష్టం వాళ్లు పడకూడదు" అని కలలు కనేది.
కాలం గడిచింది. పిల్లలు బాగా చదివి మంచి ఉద్యోగాలు సంపాదించారు. శాంతమ్మ ఆనందానికి అవధులు లేకపోయాయి. "నా కష్టం వృథా కాలేదు" అని దేవుడికి నమస్కరించింది.
కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత ఇద్దరికీ పెళ్లిళ్లు జరిగాయి.
మొదట్లో అంతా బాగానే ఉండేది. కానీ క్రమంగా పరిస్థితులు మారాయి.
"మీ అమ్మ ఎప్పుడూ మా ఇంట్లోనే ఎందుకు ఉండాలి?" అని పెద్ద కోడలు అడిగేది.
"మా ఇంట్లో కూడా బాధ్యతలు ఉన్నాయి కదా!" అని చిన్న కోడలు అనేది.
ఆ మాటలు గొడవలుగా మారాయి.
చివరికి ఇద్దరు కొడుకులు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నారు.
"ఆరు నెలలు అన్నయ్య దగ్గర... ఆరు నెలలు నా దగ్గర..."
ఆ మాట విన్న శాంతమ్మ గుండె బాధతో నిండిపోయింది. కానీ ఏమీ మాట్లాడలేదు.
తల్లి ప్రేమకు తన బాధ కంటే పిల్లల సంతోషమే ముఖ్యం.
అలా సంవత్సరాలు గడిచాయి.
ఒక రోజు పెద్ద కోడలు భర్తతో అంది:
"ఇలా ఎన్ని రోజులు? వృద్ధాశ్రమంలో చేరిస్తే బాగుంటుంది."
చిన్న కోడలు కూడా అదే మాట చెప్పింది.
భార్యల ఒత్తిడిని తట్టుకోలేక ఇద్దరు కొడుకులు శాంతమ్మను ఒక అనాథ వృద్ధాశ్రమానికి తీసుకెళ్లారు.
"అమ్మా... అక్కడ నీ వయసు వాళ్లు ఉంటారు. నీకు బాగుంటుంది" అని చెప్పారు.
ఆ మాటల వెనుక నిజం శాంతమ్మకు అర్థమైంది.
అయినా నవ్వుతూ అంది:
"మీకు ఏది మంచిగా అనిపిస్తే అదే చేయండి బాబూ."
ఆమెను ఆశ్రమంలో వదిలేసి ఇద్దరూ వెళ్లిపోయారు.
ఆశ్రమంలో శాంతమ్మకు ఒక చిన్న మంచం ఇచ్చారు.
ప్రతి ఉదయం గేటు దగ్గర కూర్చునేది.
ప్రతి సాయంత్రం రోడ్డువైపు చూసేది.
"ఈ రోజు నా పిల్లలు వస్తారేమో..."
ఒక రోజు...
ఒక వారం...
ఒక నెల...
ఒక సంవత్సరం...
ఎవరూ రాలేదు.
ఆశ్రమ నిర్వాహకుడు గమనించేవాడు.
ఒక రోజు అడిగాడు.
"అమ్మా... ప్రతిరోజూ గేటు దగ్గరే ఎందుకు కూర్చుంటావు?"
శాంతమ్మ చిరునవ్వు నవ్వి చెప్పింది.
"చిన్నప్పుడు నా పిల్లలు స్కూల్ నుంచి ఇంటికి వచ్చే దారి కోసం ఎదురు చూసేదాన్ని బాబూ. ఇప్పుడు కూడా అదే అలవాటు పోలేదు."
ఆ మాట విని నిర్వాహకుడి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
కొన్ని రోజుల తర్వాత శాంతమ్మ ఆరోగ్యం క్షీణించింది.
చివరి క్షణాల్లో కూడా ఆమె చేతిలో తన ఇద్దరు కొడుకుల చిన్ననాటి ఫోటో ఉంది.
ఆమె నెమ్మదిగా అంది:
"నా పిల్లలు సంతోషంగా ఉండాలి..."
అంతే...
ఆమె శాశ్వత నిద్రలోకి జారుకుంది.
శాంతమ్మ మరణించిన తర్వాత ఆమె దిండు కింద ఒక లేఖ దొరికింది.
ఆశ్రమ నిర్వాహకుడు దానిని జాగ్రత్తగా దాచుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల తర్వాత ఇద్దరు కొడుకులను ఆశ్రమానికి పిలిపించాడు.
వారు రాగానే ఆ లేఖను వారి చేతిలో పెట్టాడు.
వణుకుతున్న చేతులతో వారు చదవడం మొదలుపెట్టారు.
"నా ప్రియమైన బిడ్డలారా,
నేను మిమ్మల్ని తొమ్మిది నెలలు నా గర్భంలో మోశాను.
మీరు నిద్రపోతే నేను మేల్కొని ఉండేదాన్ని.
మీరు తింటే చాలు అని నేను ఆకలితో ఉండేదాన్ని.
మీరు నవ్వితే నా కష్టం మరిచిపోయేదాన్ని.
వృద్ధాప్యంలో మీ ప్రేమ కోసం ఎదురుచూశాను.
కానీ మీ జీవితాల్లో నాకు చోటు లేకపోయింది.
అయినా నాకు మీపై కోపం లేదు.
ఎందుకంటే మీరు నా పిల్లలు.
నా చివరి ఆశీర్వాదం కూడా మీకే.
– మీ అమ్మ"
లేఖ పూర్తయ్యేలోపే ఇద్దరి కళ్లలో కన్నీళ్లు ధారపోశాయి.
వారు బోరున ఏడవడం మొదలుపెట్టారు.
అప్పుడు ఆశ్రమ నిర్వాహకుడు వారివైపు చూసి గంభీరంగా అన్నాడు:
"ఇప్పుడు ఏడుస్తున్నారు..."
"కానీ మీ అమ్మ బ్రతికున్నప్పుడు ఆమె కన్నీళ్లు చూశారా?"
"మీ అమ్మకు డబ్బు కావాలా?"
"కాదు."
"ఆమెకు కావలసింది మీ ప్రేమ, మీ పలకరింపు, మీ తోడు."
"మీరు చిన్నప్పుడు పడిపోతే ఆమె పరుగెత్తుకుని వచ్చేది."
"కానీ ఆమె జీవితంలో చివరి రోజుల్లో ఆమె పడిపోయినప్పుడు మీరు ఎక్కడ ఉన్నారు?"
"తల్లిదండ్రులను వృద్ధాశ్రమంలో చేర్చడం తప్పు కాదు. కానీ వారిని మనసులోంచి తీసేయడం మాత్రం పెద్ద తప్పు."
"చెట్టు ఎండిపోయాక నీళ్లు పోస్తే ఉపయోగం లేదు."
"తల్లి తండ్రులు బ్రతికున్నప్పుడే వారి విలువ తెలుసుకోవాలి."
ఆ మాటలు వారి గుండెల్లో బాణాల్లా గుచ్చుకున్నాయి.
ఇద్దరు కొడుకులు చేతులు జోడించి ఏడుస్తూ అన్నారు:
"సార్... మమ్మల్ని క్షమించండి."
"మా అమ్మను క్షమించమని అడిగే అవకాశం కూడా మాకు దక్కలేదు."
"మేము చేసిన తప్పు జీవితాంతం మమ్మల్ని వెంటాడుతుంది."
ఆ రోజు నుంచి వారి జీవితం మారిపోయింది.
ప్రతి వారం ఆశ్రమానికి వెళ్లేవారు.
అక్కడ ఉన్న వృద్ధులతో మాట్లాడేవారు.
వారికి కావాల్సినవి సమకూర్చేవారు.
వారిలో తమ అమ్మను చూసుకునేవారు.
ఒక రోజు ఆశ్రమంలోని వృద్ధులందరి ముందు నిలబడి అన్నారు:
"మా తల్లిని మేము కోల్పోయాం. ఆ తప్పును ఎప్పటికీ సరిదిద్దలేం. కానీ ఇకపై మీలో మా అమ్మను చూసుకుంటాం. మమ్మల్ని క్షమించండి."
ఆశ్రమంలోని వృద్ధులందరూ వారిని ఆశీర్వదించారు.
నీతి
తల్లిదండ్రులు మన కోసం జీవితాన్ని అర్పిస్తారు.
వారి వృద్ధాప్యంలో వారికి కావలసింది సంపద కాదు, సంతానం ప్రేమ.
తల్లి తండ్రులు ఉన్నప్పుడు వారి చేతిని పట్టుకోండి.
వారు వెళ్లిపోయాక వారి ఫోటోను పట్టుకుని ఏడవాల్సిన పరిస్థితి రాకూడదు.
