చదరంగం ఆట*

  *చదరంగం ఆట*

నాకు ఎప్పటినుంచో చదరంగం ఆట అంటే ప్రత్యేకమైన ఆకర్షణ.

దానికి కారణం రాజు లేదా రాణి కాదు; ప్రతి పావుకూ ఒక ప్రయోజనం ఉండటమే. రాజు ఆజ్ఞాపిస్తాడు. రాణి శక్తివంతంగా కదులుతుంది. కోట స్థిరంగా నిలుస్తుంది. గుర్రం అనూహ్య మలుపులతో ఆశ్చర్యపరుస్తుంది. చిన్న పావు కూడా నిశ్శబ్దంగా ముందుకు సాగుతుంది, ఒకరోజు మరింత ఉన్నత స్థాయికి చేరాలనే ఆశతో.

ఈ ఆట విజయాలు, పరాజయాలు, ఆశయాలు, త్యాగాలు, ఆత్మవిశ్వాసం, నిరాశల మధ్య సాగుతుంది. ప్రతి ఎత్తు అర్థవంతంగా అనిపిస్తుంది. ప్రతి పావు ఈ ఆట ఎప్పటికీ కొనసాగుతుందనే భావనతో తన వంతు పోరాటం చేస్తుంది.

కానీ చివరికి ఆట ముగుస్తుంది. బల్ల ఖాళీ చేయబడుతుంది. ఎంతో రక్షణ పొందిన రాజుని, ఎన్నోసార్లు పట్టించుకోని పావుని ఒకే చేయి తీసుకుని ఒకే పెట్టెలో ఉంచుతుంది. జీవితం కూడా అంత భిన్నంగా లేదు.

మన స్థానం కాపాడుకోవడానికి, గుర్తింపు కోసం, మన విలువను నిరూపించుకోవడానికి ఎన్నో సంవత్సరాలు వెచ్చిస్తాం ఈ ఆటకు ముగింపు లేదన్నట్లుగా.

కానీ ఒక రోజు చప్పట్లు ఆగిపోతాయి. బిరుదులు తమ వెలుగును కోల్పోతాయి. పదవులు ప్రాధాన్యత కోల్పోతాయి.

బల్ల నిశ్శబ్దంగా సర్దివేయబడుతుంది. ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక లోతైన సత్యం వెలుగులోకి వస్తుంది.

జీవితం ఎత్తైన గడిలో కూర్చోవడం గురించి కాదు. దాన్ని మనం ఎలా ఆడామన్నదే ముఖ్యం, నిజాయితీతో, కరుణతో, ధైర్యంతో, వినయంతో.

అందువల్ల ఉద్యోగ జీవితంలో పొందిన హోదాల పట్ల అతిశయ భావన అవసరం లేదు. పదవీ విరమణ తర్వాత రాష్ట్రపతిగా ఉన్నా, అటెండర్‌గా ఉన్నా, జనరల్ మేనేజర్‌గా ఉన్నా, చివరికి అందరూ ఒకే పెట్టెలో చేరతారు.

ఇది చేదు నిజం. అంగీకరించడం కష్టమైనా ఇదే వాస్తవం మరి.