💐💐💐💐💐💐

*గురువుపట్ల విశ్వాసము, శ్రద్ధ — తపస్సు*

💐💐💐💐💐💐

*గురువు అనేది ఆధ్యాత్మిక జీవితంలో అత్యంత పవిత్రమైన తత్త్వం. “గురు” అంటే కేవలం ఒక వ్యక్తి మాత్రమే కాదు; అజ్ఞానాంధకారాన్ని తొలగించి జ్ఞానప్రకాశాన్ని కలిగించేవాడు.*

శాస్త్రం గురువును జ్ఞానదాతగా, మార్గదర్శకునిగా, శిష్యుని అంతర్ముఖ యాత్రలో దివ్యసహాయకునిగా పేర్కొంటుంది.

మనిషి జీవితంలో అనేక రకాల విద్యలు ఉంటాయి. లోకవిద్యకు గురువు అవసరమైనట్లే, ఆత్మవిద్యకు సద్గురు అత్యవసరం. కానీ గురువు దగ్గరకు వెళ్లడం మాత్రమే సరిపోదు. ఆయన పట్ల విశ్వాసము, శ్రద్ధ, ఆయన చెప్పిన మార్గాన్ని ఆచరించగల తపస్సు — ఈ మూడు కలిసినప్పుడు మాత్రమే సాధన ఫలిస్తుంది.

భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ఇలా చెప్పారు:

*तद्विद्धि प्रणिपातेन परिप्रश्नेन सेवया ।*

*उपदेक्ष्यन्ति ते ज्ञानं ज्ञानिनस्तत्त्वदर्शिनः ॥*

— భగవద్గీత 4.34

*తద్విద్ధి ప్రణిపాతేన పరిప్రశ్నేన సేవయా ।*

*ఉపదేక్ష్యంతి తే జ్ఞానం జ్ఞానినస్తత్త్వదర్శినః ॥*

అంటే, *తత్త్వాన్ని దర్శించిన జ్ఞానులు వినయపూర్వక నమస్కారం, శ్రద్ధతో ప్రశ్నించడం, సేవాభావం ద్వారా జ్ఞానాన్ని ఉపదేశిస్తారు.*

 ఇక్కడ *శిష్యునికి మూడు లక్షణాలు చెప్పబడ్డాయి — వినయం, జిజ్ఞాస, సేవ. ఇవి ఉన్నచోటే గురూపదేశం హృదయంలో నిలుస్తుంది.*

*1. గురువుపట్ల విశ్వాసము అంటే ఏమిటి?*

గురువుపట్ల విశ్వాసము అంటే అంధవిశ్వాసం కాదు. గురువు చెప్పిన ప్రతి విషయాన్ని విచారం లేకుండా అనుకరించడం కూడా కాదు. శాస్త్రసమ్మతుడైన, ఆచరణశుద్ధి గల, అనుభవజ్ఞుడైన గురువు మాట ధర్మమార్గంలో నడిపిస్తుందనే అంతరంగ నమ్మకం.

విశ్వాసం అంటే —

“నా గురువు నా ఆధ్యాత్మిక శ్రేయస్సును కోరుతున్నాడు. ఆయన ఉపదేశం నాకు తక్షణంగా అర్థం కాకపోయినా, అది నా అహంకారాన్ని కాదు, నా ఆత్మోన్నతిని దృష్టిలో పెట్టుకొని చెప్పబడింది” అనే భావం.

కొన్ని సార్లు గురువు మాట మన మనస్సుకు నచ్చకపోవచ్చు. ఎందుకంటే మనస్సు తన ఇష్టాలకే అలవాటు పడింది. కానీ సద్గురు మన ఇష్టాన్ని కాక, మన హితాన్ని చూస్తాడు. వైద్యుడు ఇచ్చిన ఔషధం చేదుగా ఉన్నా రోగాన్ని తొలగించినట్లే, గురువు ఉపదేశం కొన్నిసార్లు కఠినంగా అనిపించినా, అది శిష్యుని అంతరంగశుద్ధి కోసమే.

అందుకే శాస్త్రం గురువుపట్ల దృఢభక్తిని ఎంతో గొప్పగా పేర్కొంది.

*यस्य देवे परा भक्तिर्यथा देवे तथा गुरौ ।*

*तस्यैते कथिता ह्यर्थाः प्रकाशन्ते महात्मनः ॥*

— శ్వేతాశ్వతర ఉపనిషత్ 6.23

*యస్య దేవే పరా భక్తిర్యథా దేవే తథా గురౌ ।*

*తస్యైతే కథితా హ్యర్థాః ప్రకాశంతే మహాత్మనః ॥*

దేవుని పట్ల ఉన్న పరాభక్తి ఎలా ఉంటుందో, అలాంటి భక్తి గురువుపట్ల ఉన్నవారికి శాస్త్రార్థాలు స్వయంగా ప్రకాశిస్తాయి. అంటే గురుభక్తి జ్ఞానానికి ద్వారం.

*2. గురు–దైవత–మంత్ర త్రిపుటి*

మంత్రసాధనలో గురు, దైవతము, మంత్రము — ఈ మూడు త్రిపుటిగా చెప్పబడతాయి. అంటే, మంత్రమును ఉపదేశించిన గురువు, ఆ మంత్రానికి అధిదేవత అయిన దైవము, మరియు ఆ మంత్రము — ఈ మూడూ సాధకుని దృష్టిలో పవిత్రమైనవిగా ఉండాలి.

మంత్రసిద్ధి కేవలం మంత్రాక్షరాలను యాంత్రికంగా ఉచ్చరించడం వలన మాత్రమే కలగదు. ఆ మంత్రాన్ని ఇచ్చిన గురువుపట్ల విశ్వాసం, ఆ మంత్రదేవత పట్ల భక్తి, ఆ మంత్రశక్తి పట్ల శ్రద్ధ — ఈ మూడు పరిపూర్ణంగా కలిసినప్పుడు మంత్రసాధన ఫలప్రదమవుతుంది.

గురువు మీద విశ్వాసం లేకపోతే, “ఈ ఉపదేశం నిజంగా నన్ను నడిపిస్తుందా?” అనే సందేహం ఉంటుంది. దైవం మీద భక్తి లేకపోతే, మంత్రజపం హృదయరహితంగా మారుతుంది. మంత్రం మీద శ్రద్ధ లేకపోతే, జపం కేవలం సంఖ్యాపూరణగా మిగిలిపోతుంది. అందువల్ల ఈ మూడింటిలో ఏ ఒక్క దానిపైనా అలక్ష్యం లేదా అవిశ్వాసం ఉంటే, సాధనలో స్థిరత్వం తగ్గి, సిద్ధి ఆలస్యమవుతుంది లేదా ఫలితం కనిపించకపోవచ్చు.

ఇక్కడ “సిద్ధి” అన్నపుడు కేవలం అద్భుతశక్తులు అని మాత్రమే అర్థం చేసుకోకూడదు. నిజమైన మంత్రసిద్ధి అంటే చిత్తశుద్ధి, మనశ్శాంతి, దైవభక్తి, అంతరంగ స్థిరత్వం, గురువాక్యంపై నిష్ఠ, ధర్మమార్గంలో నిలబడగల శక్తి. ఇవే సాధకుని జీవితంలో ముందుగా కనిపించే ఫలితాలు.

భక్తి, శ్రద్ధలు నిజంగా హృదయంలో ఉన్నప్పుడు అవి బయట ఆచరణలో తప్పకుండా వ్యక్తమవుతాయి. దానిని ప్రత్యేకంగా “ఇలా చూపించాలి” అని చెప్పనవసరం లేదు. తల్లిపట్ల ప్రేమ ఉన్నవాడు సహజంగానే సేవ చేస్తాడు. గురుపట్ల శ్రద్ధ ఉన్నవాడు సహజంగానే వినయంగా ఉంటాడు. దైవంపై భక్తి ఉన్నవాడు సహజంగానే జపం, పూజ, ధ్యానం వైపు ఆకర్షితుడవుతాడు. మంత్రంపై విశ్వాసం ఉన్నవాడు దానిని నిర్లక్ష్యంగా కాక, పవిత్రంగా ఆచరిస్తాడు.

కాబట్టి గురువు, దైవము, మంత్రము — ఈ త్రిపుటి యందు విశ్వాసం, భక్తి, శ్రద్ధలు సంపూర్ణంగా ఉండడం మంత్రసాధనకు, గురుకృపకు, ఆధ్యాత్మిక పురోగతికి అత్యంత అవసరం.

*3. శ్రద్ధ అంటే ఏమిటి?*

శ్రద్ధ అంటే కేవలం గౌరవంగా కూర్చోవడం కాదు. శ్రద్ధ అంటే మనసును పూర్తిగా పెట్టి వినడం, విన్నదాన్ని సరిగ్గా గ్రహించడం, గ్రహించినదాన్ని ఆచరణలో పెట్టడం.

*శ్రద్ధకు మూడు దశలు ఉంటాయి:*

*మొదటిది — శ్రవణ శ్రద్ధ.*

గురువు చెప్పే మాటను మధ్యలో మన అభిప్రాయాలతో అడ్డుకోకుండా, వినయంతో వినడం.

*రెండవది — మనన శ్రద్ధ.*

విన్న ఉపదేశాన్ని ఆలోచించడం. “ఇది నా జీవితానికి ఎలా వర్తిస్తుంది? నా లోపాలను ఎలా సరిదిద్దుకోవాలి?” అని పరిశీలించడం.

*మూడవది — ఆచరణ శ్రద్ధ.*

గురువు చెప్పిన ధర్మాన్ని నిత్యజీవితంలో పాటించడం. నిజమైన శ్రద్ధ ఇక్కడే పరీక్షించబడుతుంది.

భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ఇలా చెప్పారు:

*श्रद्धावान् लभते ज्ञानं तत्परः संयतेन्द्रियः ।*

*₹ज्ञानं लब्ध्वा परां शान्तिमचिरेणाधिगच्छति ॥*

— భగవద్గీత 4.39

*శ్రద్ధావాన్ లభతే జ్ఞానం తత్పరః సంయతేంద్రియః ।*

*జ్ఞానం లబ్ధ్వా పరాం శాంతిమచిరేణాధిగచ్ఛతి ॥*

శ్రద్ధగలవాడు, తపనగలవాడు, ఇంద్రియనిగ్రహం కలవాడు జ్ఞానాన్ని పొందుతాడు. జ్ఞానం పొందిన తరువాత పరమశాంతిని పొందుతాడు.

ఇక్కడ శ్రద్ధ ఒక్కటే కాదు; శ్రద్ధతో పాటు తత్పరత మరియు ఇంద్రియనిగ్రహం కూడా కావాలని చెప్పారు. అదే తపస్సు వైపు మనల్ని తీసుకెళ్తుంది.

*4. తపస్సు అంటే ఏమిటి?*

తపస్సు అంటే కేవలం అడవికి వెళ్లడం, ఆహారం మానేయడం, శరీరాన్ని కష్టపెట్టడం మాత్రమే కాదు. నిజమైన తపస్సు అంటే మన శరీరం, మాట, మనస్సును ధర్మమార్గంలో నియంత్రించడం.

*భగవద్గీత 17వ అధ్యాయంలో తపస్సును మూడు విధాలుగా చెప్పారు — శారీరిక తపస్సు, వాచిక తపస్సు, మానసిక తపస్సు.*

*శారీరిక తపస్సు*

*देवद्विजगुरुप्राज्ञपूजनं शौचमार्जवम् ।*

*ब्रह्मचर्यमहिंसा च शारीरं तप उच्यते ॥*

— భగవద్గీత 17.14

*దేవద్విజగురుప్రాజ్ఞపూజనం శౌచమార్జవమ్ ।*

*బ్రహ్మచర్యమహింసా చ శారీరం తప ఉచ్యతే ॥*

దేవతలు, ద్విజులు, గురువు, జ్ఞానులు వీరిని పూజించడం; శౌచం, సరళత, బ్రహ్మచర్యం, అహింస — ఇవి శరీరంతో చేసే తపస్సు.

ఇక్కడ గమనించవలసింది ఏమిటంటే, గురుపూజ కూడా శారీరిక తపస్సులో భాగంగా చెప్పబడింది. అంటే గురువుకు గౌరవం చూపడం, సేవ చేయడం, ఆయన ముందు వినయంగా ఉండడం ఇవన్నీ తపస్సే.

*వాచిక తపస్సు*

*अनुद्वेगकरं वाक्यं सत्यं प्रियहितं च यत् ।*

*स्वाध्यायाभ्यसनं चैव वाङ्मयं तप उच्यते ॥*

— భగవద్గీత 17.15

*అనుద్వేగకరం వాక్యం సత్యం ప్రియహితం చ యత్ ।*

*స్వాధ్యాయాభ్యసనం చైవ వాఙ్మయం తప ఉచ్యతే ॥*

ఎవరినీ కలతపెట్టని మాట, సత్యమైన మాట, ప్రియమైన మరియు హితమైన మాట, స్వాధ్యాయం — ఇవి వాక్కుతో చేసే తపస్సు.

గురువు దగ్గర శిష్యుని వాక్కు చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. ప్రశ్నించకూడదని కాదు; కానీ ప్రశ్న వినయంతో ఉండాలి. వాదించాలనే ఉద్దేశంతో కాదు, తెలుసుకోవాలనే ఉద్దేశంతో ఉండాలి.

*మానసిక తపస్సు*

*मनःप्रसादः सौम्यत्वं मौनमात्मविनिग्रहः ।*

*भावसंशुद्धिरित्येतत्तपो मानसमुच्यते ॥*

— భగవద్గీత 17.16

*మనఃప్రసాదః సౌమ్యత్వం మౌనమాత్మవినిగ్రహః ।*

*భావసంశుద్ధిరిత్యేతత్తపో మానసముచ్యతే ॥*

మనస్సు ప్రశాంతంగా ఉండడం, సౌమ్యత, మౌనం, ఆత్మనిగ్రహం, భావశుద్ధి — ఇవి మానసిక తపస్సు.

గురువుపట్ల విశ్వాసం, శ్రద్ధ నిజంగా ఉన్నాయా లేదా అన్నది మానసిక తపస్సులో తెలుస్తుంది. బయటకు నమస్కారం చేసినా, లోపల అహంకారం, అనుమానం, విమర్శాభావం ఉంటే అది సంపూర్ణ గురుభక్తి కాదు. అంతరంగంలో వినయం, కృతజ్ఞత, ఆచరణాసక్తి ఉండాలి.

*5. విశ్వాసం, శ్రద్ధ, తపస్సు — ఈ మూడింటి సంబంధం*

ఈ మూడు ఒకే ఆధ్యాత్మిక వృక్షానికి మూలం, కాండం, ఫలం వంటివి.

విశ్వాసం మూలం.

గురువు మాటపై నమ్మకం లేకపోతే సాధన మొదలుకాదు.

శ్రద్ధ కాండం.

నమ్మకం ఉన్నా శ్రద్ధ లేకపోతే ఉపదేశం నిలబడదు. శ్రద్ధ ఉపదేశాన్ని మనస్సులో నిలుపుతుంది.

తపస్సు ఫలం పొందించే ఆచరణ.

శ్రద్ధతో విన్నది తపస్సుతో ఆచరించినప్పుడు మాత్రమే అంతరంగ మార్పు వస్తుంది.

ఉదాహరణకు, గురువు “నిత్యం కొంతసేపు జపం చేయాలి” అని చెప్పారని అనుకుందాం. విశ్వాసం ఉన్నవాడు — “గురువు చెప్పినది నా మేలు కోసమే” అని స్వీకరిస్తాడు. శ్రద్ధ ఉన్నవాడు — జపవిధిని సరిగ్గా తెలుసుకుంటాడు. తపస్సు ఉన్నవాడు — అలసట, బద్ధకం, పరిస్థితులు ఉన్నా ప్రతిరోజూ ఆచరిస్తాడు.

అలాగే మంత్రసాధనలో గురువు, దైవతము, మంత్రము యందు భక్తి–శ్రద్ధలు ఉన్నవాడు జపాన్ని ఒక యాంత్రిక కర్మగా కాక, దైవసంబంధంగా చేస్తాడు. “ఈ మంత్రాన్ని నా గురువు కరుణతో ఉపదేశించారు; ఈ మంత్రానికి అధిదేవత దైవస్వరూపం; ఈ మంత్రధ్వని నా చిత్తాన్ని శుద్ధి చేస్తుంది” అనే భావంతో జపం చేసినప్పుడు సాధనకు జీవం వస్తుంది.

అందుకే ఈ మూడు విడదీయలేనివి.

*6. గురువుపట్ల విశ్వాసం ఎలా ఉండాలి?*

గురువుపట్ల విశ్వాసం మూడు రకాలుగా వ్యక్తమవుతుంది.

*మొదటిది — గురువు శాస్త్రసమ్మతంగా చెప్పిన మాటను గౌరవించడం.*

గురువు చెప్పినది నా అభిప్రాయానికి సరిపోతేనే స్వీకరిస్తాను అనుకుంటే అది సంపూర్ణ విశ్వాసం కాదు.

*రెండవది — తొందరగా ఫలితం రాకపోయినా నిరుత్సాహపడకపోవడం.*

సాధనలో ఫలితం వెంటనే కనబడకపోవచ్చు. విత్తనం నాటిన వెంటనే చెట్టు రావడం లేదు. అలాగే జపం, ధ్యానం, స్వాధ్యాయం, సేవ ఇవన్నీ నెమ్మదిగా చిత్తశుద్ధిని కలిగిస్తాయి.

*మూడవది — గురువును లోకదృష్టితో మాత్రమే చూడకపోవడం.*

గురువు కూడా శరీరధారి కాబట్టి బాహ్యంగా సాధారణంగా కనిపించవచ్చు. కానీ శిష్యుడు గురువులో జ్ఞానతత్త్వాన్ని, దైవకృపను చూడగలగాలి.

అయితే ఇక్కడ ఒక జాగ్రత్త అవసరం. నిజమైన గురుభక్తి శాస్త్రవిరుద్ధమైన అంధానుసరణ కాదు. సద్గురు ఎప్పుడూ శిష్యుని ధర్మం, శాస్త్రం, భగవంతుని వైపు నడిపిస్తాడు; తన వ్యక్తిగత అహంకారానికి బానిస చేయడు. అందువల్ల గురువు కూడా శాస్త్రసమ్మతుడు, ఆచారశుద్ధి గలవాడు కావాలి.

*7. శ్రద్ధ ఎలా పెంపొందించుకోవాలి?*

శ్రద్ధ సహజంగా కొంతమందికి ఎక్కువగా ఉండవచ్చు. కానీ శ్రద్ధను సాధనతో పెంపొందించుకోవచ్చు.

ప్రతిరోజూ గురువు చెప్పిన ఒక ఉపదేశాన్ని ఆచరణలో పెట్టాలి. చిన్నదైనా సరే నిరంతరంగా చేయాలి. ఉదాహరణకు, “ప్రతిరోజూ ఉదయం ఐదు నిమిషాలు భగవన్నామస్మరణ చేయాలి” అన్న ఉపదేశాన్ని శ్రద్ధతో పాటిస్తే, అది క్రమంగా మనస్సును మార్చుతుంది.

విన్న వెంటనే మర్చిపోకుండా, ఒక నోట్‌లో రాసుకోవడం కూడా శ్రద్ధ. ఉపన్యాసం వినడం మాత్రమే కాదు; వినిన తరువాత మన జీవితంలో ఏ మార్పు చేయాలో నిర్ణయించుకోవాలి.

శ్రద్ధకు ఒక ముఖ్యమైన శత్రువు — అలక్ష్యం. “తర్వాత చూద్దాం”, “ఇది నాకు తెలుసు”, “ఇది పెద్ద విషయం కాదు” అనే భావాలు శ్రద్ధను తగ్గిస్తాయి. నిజమైన శిష్యుడు చిన్న ఉపదేశాన్నీ గొప్ప ఔషధంలా స్వీకరిస్తాడు.

అలాగే మంత్రజపంలోనూ శ్రద్ధను పెంపొందించుకోవాలి. మంత్రాన్ని తొందరగా ముగించాల్సిన పనిగా కాక, గురుకృపను స్మరించుకుంటూ, మంత్రదేవతను ధ్యానిస్తూ, మంత్రాక్షరాలను పవిత్రంగా ఉచ్చరించాలి. సంఖ్య ముఖ్యమే అయినా, సంఖ్యకంటే భావం, శుద్ధి, స్థిరత్వం మరింత ముఖ్యమైనవి.

*8. తపస్సు నిత్యజీవితంలో ఎలా ఉండాలి?*

గృహస్థుడికి తపస్సు అంటే కుటుంబాన్ని విడిచిపెట్టి అడవికి వెళ్లడం కాదు. తన స్థితిలో ఉండి ధర్మబద్ధంగా జీవించడం కూడా గొప్ప తపస్సే.

ఉదయం లేవగానే భగవన్నామస్మరణ చేయడం తపస్సు.

కోపం వచ్చినప్పుడు మాటను నియంత్రించడం తపస్సు.

అవకాశం ఉన్నా అసత్యం చెప్పకపోవడం తపస్సు.

ఇతరుల దోషాలను చర్చించకుండా ఉండడం తపస్సు.

గురువు చెప్పిన నిత్యసాధనను విరమించకుండా చేయడం తపస్సు.

అహంకారాన్ని తగ్గించుకొని సేవ చేయడం తపస్సు.

మనసుకు నచ్చనప్పుడు కూడా ధర్మాన్ని విడవకపోవడం తపస్సు.

తపస్సు అంటే శరీరాన్ని బాధించడం కాదు; అహంకారాన్ని శుద్ధి చేయడం. మనస్సు ఎటు లాగుతుందో అటు పోకుండా, ధర్మం ఎటు నడిపిస్తుందో అటు నడవడం.

మంత్రసాధకునికి తపస్సు అంటే — నియమిత కాలంలో జపం చేయడం, శుచిత్వం పాటించడం, గురువు చెప్పిన విధానాన్ని యథాశక్తి అనుసరించడం, మధ్యలో బద్ధకం వచ్చినా సాధనను విడవకపోవడం. ఇదే గురువుపట్ల శ్రద్ధకు ఆచరణరూపం.

*9. చిన్న ఉదాహరణ*

ఒక శిష్యుడు గురువు దగ్గరకు వెళ్లి, “గురువుగారూ, నాకు మనశ్శాంతి కావాలి” అన్నాడు. గురువు, “ప్రతిరోజూ ఉదయం స్నానం చేసి, పది నిమిషాలు నామజపం చేయు. మాట్లాడే ముందు ఒక్క క్షణం ఆలోచించు. రాత్రి నిద్రపోయే ముందు ఆ రోజు చేసిన ఒక తప్పును గుర్తించి భగవంతుని క్షమాపణ కోరుకో” అని చెప్పారు.

మొదటి రోజు శిష్యుడు ఉత్సాహంగా చేశాడు. రెండో రోజు కొంచెం అలసట. మూడో రోజు పని ఒత్తిడి. నాలుగో రోజు “ఇది చేసి ఏమవుతుంది?” అనే సందేహం. ఇక్కడే అతని విశ్వాసం, శ్రద్ధ, తపస్సు పరీక్షించబడతాయి.

గురువుపట్ల విశ్వాసం ఉంటే — “ఇది చిన్నదిగా కనిపించినా లోతైన సాధన” అని నమ్ముతాడు.

శ్రద్ధ ఉంటే — విధిని సరిగ్గా కొనసాగిస్తాడు.

తపస్సు ఉంటే — బద్ధకం, సందేహం, పరిస్థితులు వచ్చినా ఆచరణను విడవడు.

కొన్ని నెలల తరువాత అతనిలో మార్పు మొదలవుతుంది. కోపం తగ్గుతుంది. మాటలో మృదుత్వం వస్తుంది. మనసులో ప్రశాంతత పెరుగుతుంది. అప్పుడు అతనికి అర్థమవుతుంది — గురువు ఇచ్చిన సాధన చిన్నది కాదు; తన జీవితాన్ని మలిచే మహౌషధం.

ఇదే విధంగా గురువు ఉపదేశించిన మంత్రాన్ని సాధకుడు భక్తిశ్రద్ధలతో జపిస్తే, ఆ జపం క్రమంగా అతని అంతరంగాన్ని శుద్ధి చేస్తుంది. మంత్రం మీద విశ్వాసం, మంత్రదేవత మీద భక్తి, గురువు మీద కృతజ్ఞత — ఈ మూడు కలిసినప్పుడు జపం జీవంతమైన సాధన అవుతుంది.

*10. శిష్యుని నిజమైన లక్షణం*

శిష్యుడు అంటే కేవలం గురువు దగ్గర కూర్చునేవాడు కాదు. “శాసనాన్ని స్వీకరించేవాడు” శిష్యుడు. తన లోపాలను సరిచేసుకోవడానికి సిద్ధంగా ఉండేవాడు శిష్యుడు.

సద్గురు శిష్యుని బాహ్యజీవితాన్ని మాత్రమే కాదు, అంతరంగాన్ని కూడా మలుస్తాడు. గురువు మాట మన అహంకారానికి గుచ్చినప్పుడు కూడా, అది కృప అని గ్రహించగలిగితే శిష్యత్వం మొదలవుతుంది.

గురువు పట్ల విశ్వాసం లేకపోతే మనం ఎప్పటికీ మన బుద్ధి చుట్టూనే తిరుగుతాం. శ్రద్ధ లేకపోతే విన్న జ్ఞానం జీవితంలో నిలవదు. తపస్సు లేకపోతే శ్రద్ధ కూడా భావోద్వేగంగా మిగిలిపోతుంది. కాబట్టి ఈ మూడు కలిసినప్పుడే ఆధ్యాత్మిక పురోగతి స్థిరమవుతుంది.

భక్తిశ్రద్ధలు నిజంగా ఉన్నప్పుడు అవి మాటల్లో మాత్రమే ఉండవు; ఆచరణలో వ్యక్తమవుతాయి. గురువుపట్ల విశ్వాసం ఉన్నవాడు గురువాక్యాన్ని గౌరవిస్తాడు. దైవంపై భక్తి ఉన్నవాడు దైవస్మరణను విడవడు. మంత్రంపై శ్రద్ధ ఉన్నవాడు మంత్రజపాన్ని అలక్ష్యం చేయడు. కాబట్టి శ్రద్ధను ప్రత్యేకంగా ప్రకటించవలసిన అవసరం లేదు; అది జీవనశైలిలో సహజంగా కనిపిస్తుంది.

*11. ముగింపు*

గురువుపట్ల విశ్వాసము అంటే సద్గురువు ఉపదేశం శ్రేయోమార్గమని దృఢంగా నమ్మడం. శ్రద్ధ అంటే ఆ ఉపదేశాన్ని వినయంతో విని, మనన చేసి, ఆచరణలో పెట్టడం. తపస్సు అంటే ఆ ఆచరణలో ఎదురయ్యే అలసట, అహంకారం, మనోవికారాలు, ఇంద్రియాసక్తులను జయిస్తూ నిలకడగా ముందుకు సాగడం.

మంత్రసాధన దృష్టిలో చూస్తే, *గురువు, దైవతము, మంత్రము — ఈ మూడు త్రిపుటి.* మంత్రాన్ని ఉపదేశించిన గురువుపట్ల విశ్వాసం, ఆ మంత్రదేవత పట్ల భక్తి, మంత్రశక్తి పట్ల శ్రద్ధ ఉన్నప్పుడే సాధనకు పూర్ణత వస్తుంది. ఈ మూడింటిలో ఏ ఒక్కదానిపైనా అలక్ష్యం ఉంటే సాధనలో లోపం కలుగుతుంది.

గురువు మార్గం చూపుతాడు. శ్రద్ధ ఆ మార్గాన్ని మన హృదయంలో నిలుపుతుంది. తపస్సు ఆ మార్గంలో మనల్ని నడిపిస్తుంది. మంత్రం మనస్సును పవిత్రం చేస్తుంది. దైవభక్తి సాధనకు జీవం ఇస్తుంది. గురుకృప సాధకుని ధర్మమార్గంలో నిలబెడుతుంది. ఈ మూడింటికి భగవదనుగ్రహం కలిసినప్పుడు శిష్యుని జీవితం ధర్మమయం, శాంతిమయం, జ్ఞానమయం అవుతుంది.

*అందుకే సాధకుడు ప్రతిరోజూ ఇలా ప్రార్థించాలి:*

> గురుదేవా, మీ మాటపై నాకు దృఢవిశ్వాసం కలుగుగాక. 

> మీరు ఉపదేశించిన మంత్రంపై నాకు శ్రద్ధ కలుగుగాక. 

> ఆ మంత్రదేవతపై నిష్కపటమైన భక్తి కలుగుగాక. మీ ఉపదేశాన్ని ఆచరించడానికి తపస్సు, సహనం, స్థిరత్వం కలుగుగాక.

💐💐💐💐💐💐

*Kumara Sharma*

*న్యాయవాది & ఆధ్యాత్మికవేత్త*

*జగద్గురు జ్ఞానపీఠం*

*9063939567*

💐💐💐💐💐💐