వాతాపి జీర్ణం"*.

 మన భారతీయ సంస్కృతిలో జ్ఞాన భాండారం అనంతం. *వేదాలు, పురాణాలు, ఇతిహాసాలు* - ఇవన్నీ మహా జ్ఞాన సాగరాలు. కానీ ఆ లోతైన జ్ఞానాన్ని సామాన్యుడికి అర్థమయ్యేలా చెప్పడం ఎలా? 

అందుకే పూర్వకాలంలో *శుక మహర్షి* లాంటి మహానుభావులు పరీక్షిత్తుకు భాగవతం చెప్పారు. కథల రూపంలో ధర్మం బోధించారు. ఆధునిక కాలంలో ఆ పని *కవులు* చేశారు. ముఖ్యంగా *తెనాలి రామకృష్ణ కవి* లాంటి వాళ్లు పురాణ కథలనే తీసుకుని, చమత్కారంతో, హాస్యంతో సామాన్యుడి గుండెలకు హత్తుకునేలా చెప్పారు. 

అలాంటి ఒక మహా కథే *"వాతాపి జీర్ణం"*. 

---

*వాతాపి-ఇల్వలుల కథ - నేపథ్యం*

ఒకప్పుడు *అగస్త్య మహాముని* తన ధర్మపత్ని *లోపాముద్ర*తో కలిసి దక్షిణ దేశ యాత్ర చేస్తున్నారు. ఉత్తరాన విజృంభించిన *వింధ్య పర్వతం* గర్వం అణచడానికి, దక్షిణాన స్థిరపడటానికి బయలుదేరారు.

వింధ్య పర్వత ప్రాంతంలో *వాతాపి, ఇల్వలుడు* అనే ఇద్దరు రాక్షస అన్నదమ్ములు ఉండేవారు. వీళ్ల పని అమాయకులను చంపి, వాళ్ల సొమ్ము దోచుకోవడం.

*వాళ్ల మోసం:* ఇల్వలుడు బ్రాహ్మణ వేషం వేసుకుని బాటసారుల్ని "భోజనం చేయండి మహాప్రభో" అని ఇంటికి పిలిచేవాడు. వాతాపిని మేకగా మార్చి, వండి, అతిథికి వడ్డించేవాడు. 

భోజనం అయ్యాక ఇల్వలుడు *"వాతాపీ! బయటకు రా!"* అని గర్జించేవాడు. వెంటనే మాయా శక్తితో వాతాపి అతిథి పొట్ట చీల్చుకుని బయటకు వచ్చేవాడు! పాపం ఆ బాటసారి చనిపోయేవాడు. ఇలా ఎంతో మందిని పొట్టన పెట్టుకున్నారు.

---

*అగస్త్యుడి రాక - వాతాపి జీర్ణం*

ఒకరోజు అగస్త్యుడు, లోపాముద్ర ఆ మార్గంలో వెళుతుండగా ఇల్వలుడు ఎదురయ్యాడు. మామూలే - "స్వామీ, మా ఇంట భిక్ష స్వీకరించండి" అని ఆహ్వానించాడు.

అగస్త్యుడు సర్వజ్ఞుడు. వీళ్ల మాయ తెలిసిపోయింది. అయినా "సరే" అని వెళ్లాడు. ఇల్వలుడు వాతాపి మాంసం వండి వడ్డించాడు.

*అగస్త్యుడు* ఒక్క ముక్క వదలకుండా తినేశాడు. తిన్నాక బొజ్జ నిమురుకుంటూ *"వాతాపి జీర్ణం!"* అని త్రేన్చాడు. అంతే! తన తపశ్శక్తితో వాతాపిని కడుపులోనే భస్మం చేశాడు.

ఇల్వలుడు ఎప్పటిలా *"వాతాపీ! బయటకు రా!"* అని అరిచాడు.  

*అగస్త్యుడు చిరునవ్వుతో:* "ఎక్కడి నుంచి వస్తాడురా మూర్ఖుడా? వాడు అరిగిపోయాడు. జీర్ణం అయిపోయాడు!"

ఇల్వలుడు గడగడ వణికిపోయాడు. కాళ్ల మీద పడ్డాడు. అగస్త్యుడు జ్ఞానబోధ చేసి, వాడికి బుద్ధి చెప్పి పంపాడు. వింధ్య ప్రాంతం వీళ్ల పీడ వదిలింది. అగస్త్యుడు వింధ్య గర్వం కూడా అణచి దక్షిణానికి వెళ్లాడు.

---

*ఇప్పుడు తెనాలి రామకృష్ణుడి చమత్కారం*

*సందర్భం:* విజయనగరంలో విందు. తాతాచార్యుల వారు రామలింగడితో "ఒరేయ్! అగస్త్యుడు బ్రాహ్మణుడై ఉండి మేక మాంసం తిన్నాడు. తప్పు కాదా?" అని దెప్పాడు.

*రామలింగడు - తేటగీతి:*  

*"తాతా! అగస్త్యుడు మేకను తినలేదయ్యా,*  

*'మోసం' అనే మేకను తిన్నాడయ్యా!*  

*వాతాపి మాంసం కాదది, 'పాపం' మూట అది!*  

*'జీర్ణం' అనగానే జీర్ణించెను - లోకం రక్షించెను!*  

*నీవు వేసే నిందల పప్పన్నం కన్నా,*  

*ఆయన తిన్న 'రాక్షస' కూరే నయం!*  

*కడుపులో అరిగేది 'అన్నం', కడుపు మండేది 'అజ్ఞానం'!*  

*అగస్త్యుడు 'వాతాపి జీర్ణం' అన్నాడు,*  

*నేను 'తాతాపి జీర్ణం' అంటాను - నీ అహంకారం అరిగిస్తాను!"*

*తాతాచార్యులు:* "ఏమిట్రా నీ బొంకు! బ్రాహ్మణుడు మాంసం తింటే తప్పు కాదా?"  

*రామలింగడు:* "తాతా! ఆపద్ధర్మం వినలేదా? ధర్మ రక్షణ కోసం, లోక కళ్యాణం కోసం చేస్తే అది అధర్మం కాదు. వాడు మేక కాదు, రాక్షసుడు. అగస్త్యుడు రుచికి తినలేదు, *రక్షణకు మింగాడు*. 

'ఋణం కృత్వా ఘృతం పిబేత్' అన్న చార్వాకుడిలా స్వార్థం కోసం కాదు. *'వాతాపిం హత్వా లోకం పాహి'* అని పరార్థం కోసం చేశాడు. అర్థమైందా? 

కాబట్టి *మేక మాంసము నో ఇష్యూ తాతా!* సంకల్పం ముఖ్యం. వైద్యుడు కత్తి కోస్తే హత్యా? కాదు గదా! అలాగే ఇదీను."

*సభ:* "భళా రామలింగా! భళా!" 🤣  

*రాయలవారు:* "వాతాపిని అగస్త్యుడు అరిగిస్తే, తాతాచార్యుల గర్వాన్ని రామలింగడు అరిగిస్తున్నాడు!" 

*సూత్రం:* *"అగస్త్యుడిలా సమస్యను 'జీర్ణం' చేసుకో. నమిలి మింగి అరిగించుకో. అప్పుడే నీకు శాంతి!"*