అశ్వగంధ చూర్ణం

 అశ్వగంధ చూర్ణం ఉపయోగాలు - 

    కొంతకాలం క్రితం అశ్వగంధ గురించి కొన్ని వివరాలు మీకు అందించాను. ఈ మధ్యకాలంలో   అశ్వగంధ గురించి మరింత విలువైన సమాచారం తెలుసుకున్నాను . వీటిలో చాలా వరకు నేను నా పేషెంట్స్ కి ఇచ్చినప్పుడు కొన్ని ఇతర సమస్యలు తీరడం నా దృష్టికి వచ్చింది.  ఇప్పుడు నా స్వానుభావాలు మరియు కొన్ని అత్యంత పురాతన గ్రంథ పరిశోధనలో నాకు లభ్యమైనవి కూడా మీకు వివరిస్తాను . 

స్వచ్ఛమైన అశ్వగంధ తయారీ విధానం - 

      మెట్టభూములు మరియు అడవులలో లభ్యమగు మంచి ముదురు పెన్నేరు గడ్డలను తెచ్చి మట్టి , ఇసుక , దుమ్ము వంటి వ్యర్థపదార్థాలు లేకుండా శుభ్రపరచుకొని నీడ యందు ఎండించవలెను . పూర్తిగా ఎండిన తరువాత  కత్తితో ముక్కలుగా కొట్టి ఒక గిన్నెలో వేసి అవి మునుగునంత వరకు దేశి ఆవుపాలు పోసి సన్నటిసెగపైన పాలు ఇగురునంత వరకు ఉడికించవలెను . అలా ఉడికించిన తరువాత గడ్డలను బాగుగా ఎండించవలెను . ఆ దుంపల యందు తడి పూర్తిగా ఆరిపోయేంత వరకు ఎండించవలెను . లేనిచో ఆ దుంపలకు బూజు పట్టును . ఇలా పూర్తిగా ఎండిన దుంపలను మరలా ఉడికించి ఎండించవలెను . ఇలా మొత్తం 11 సార్లు చేసి ఆ తరువాత బాగుగా ఎండించి చూర్ణం చేసి వస్త్రగాలితం చేసుకుని వచ్చిన మెత్తటి చూర్ణాన్ని తడి తగలకుండా జాగ్రత్తగా నిలువచేసుకోవలెను . 

మోతాదు - 

     2 నుంచి 3 గ్రాముల మోతాదులో ఉదయము మరియు సాయంత్రం భోజనానికి అరగంట ముందు ఆయా సమస్యను బట్టి వైద్యులు సూచించిన అనుపానంతో వాడవలెను . 

       అశ్వగంధ 7 సార్లు శుద్ది చేయవలెను అని చెప్పుదురు . 11 సార్లు శుద్ది చేసిన ప్రశస్తముగా ఉండును . మరియు బలంగా పనిచేయును . 

  ఔషధోపయోగాలు  - 

*  శరీరానికి అమితమైన బలాన్ని ఇచ్చును . శుష్కించు శరీరం కలవారు దీనిని వాడుట వలన శరీరానికి కండపట్టి బలంగా తయారగుదురు . 

*  నిద్రలేమితో బాధపడువారికి ఈ అశ్వగంధ అత్యంతద్భుతముగా పనిచేయును . అశ్వగంధ ప్రధానముగా నరాల మీద పనిచేసి నరాలకు బలాన్ని చేకూర్చును . దీనిని వాడుట వలన ప్రశాంతమైన నిద్ర లభించును . 

*  క్షయరోగముతో ఇబ్బంది పడువారికి ఇది అత్యంత బలవర్ధకమైనది . ఊపిరితిత్తులకు బలాన్ని చేకూర్చుటయే కాక శరీర రోగనిరోధక శక్తి పెంచుటలో అత్యంత వేగముగా పనిచేయును . 

*  విరిగిన ఎముకలు త్వరగా కట్టుకొనుటకు ఈ అశ్వగంధ బాగుగా పనిచేయును . 

*  స్త్రీలు మరియు పురుషలలో కలుగు వంద్యదోషాలను నివారించును . 

*  రక్తము నందలి దోషములను పోగొట్టును . 

*  కీళ్లనొప్పులు నుంచి ఉపశమనం కలిగించును . 

*  నాడీవ్యవస్థ కు చెందిన వ్యాధుల పైన బాగుగా పనిచేయును . 

*  పక్షవాతం మొదలగు వాతవ్యాధుల యందు దీని పనితీరు అద్బుతముగా ఉంటుంది . 

*  మెదడులోని న్యూరాన్ల పైన దీని ప్రభావం ఉంటుంది. దీనిని వాడుట మూలన మెదడు చురుకుగా పనిచేయును . జ్ఞాపకశక్తి మెరుగుపడును . 

* అగ్నిమాంద్యము , మలబద్దకం నివారించును .

*  బాలింతలకు వచ్చు సూతికారోగము నివారించును . 

*  శరీరంలోని టాక్సిన్స్ బయటకి పంపి శరీరాన్ని శుద్ది చేయును . 

*  కఫ సంబంధ దోషములైన శ్వాస ( ఆయాసం ) , శోష మొదలైన వాటిని నివారించును . 

*  గ్రంధి సంబంధ రోగాలు ఉదాహరణకి థైరాయిడ్ వంటి వాటిపై అమోఘముగా పనిచేయును . 

*  గుండెసంబంధ సమస్యల కలవారు అశ్వగంధ వాడవలెను . 

*  కొంతమంది పిల్లలు శారీరకంగా ఎండుకుపోయి ఉంటారు. అటువంటివారికి తేనె అనుపానంగా ఈ అశ్వగంధ చూర్ణమును ఇచ్చిన మంచి కండపట్టి పుష్టిగా తయారగుదురు . 

*  వృద్ధాప్యము నందు వచ్చు సమస్యలను ఎదుర్కోవడానికి అశ్వగంధ నిత్యము సేవించవలెను . 

*  స్త్రీల శారీరక బలహీనతని పోగొట్టును . ప్రదర రోగములను నివారించును . 

*  మూర్చరోగులకు ఇది వరం వంటిది . 

*  స్త్రీలలో కలుగు బహిష్టు సంబంధ సమస్యలను నివారించును . 

*  స్త్రీ మరియు పురుషులలో హార్మోన్స్ మీద ఇది చాలా అద్బుతముగా పనిచేయును . 

      పైన చెప్పిన అనేక ఉపయోగాలు మాత్రమే కాకుండగా అనేకమంది HIV వ్యాధిగ్రస్తులకు ఇది నేను ఇవ్వడం జరిగింది. దీనిని ఉపయోగించిన తరువాత వారిలో CD4 కౌంట్ నందు మార్పు కనిపించింది. అంతకు ముందు ఉన్నటువంటి నీరసం , నిస్సత్తువ తగ్గిపోయాయి.  ఇలా మరెన్నో వ్యాధులపైన దీనిని ప్రయోగించాను . అద్బుతమైన ఫలితాలు వచ్చాయి . 

         కరోనా చికిత్సలో కూడా ఇది చాలా అద్బుతముగా పనిచేసింది . నేను ఎంతో మంది రోగులకు ఇచ్చాను . కరోనా నుంచి కోలుకొనిన తరువాత వచ్చే దుష్ప్రభావాలనుంచి కాపాడుకోవడానికి ఇది వాడుట అత్యుత్తమం . 

      మీకు ఇక్కడ మరొక్క ముఖ్యవిషయం చెప్పవలెను . నేను మామూలుగా ఆయుర్వేద షాపుల్లో దొరికే శుద్ధిచేయని మామూలు అశ్వగంధ చూర్ణము ఉపయోగించినప్పటికంటే నేను పాలల్లో ఉడకబెట్టి తయారుచేసిన అశ్వగంధ చూర్ణం వాడుట వలన ఫలితాలు అతి తక్కువ సమయములో వేగముగా ఫలితాలు వచ్చాయి . ఈ అశ్వగంధ చూర్ణం వాడువారు పాలు , పెరుగు , వెన్న , పప్పు తరచుగా వాడవలెను . తాంబూలం , మద్యము , కర్బుజా పండు , పనసపండు , చల్లనినీరు , చద్ది అన్నం నిషిద్దం . 

  గమనిక - 

       శుద్ధిచేసిన అశ్వగంధ చూర్ణం కావలెను అనిన నన్ను సంప్రదించగలరు . కావలసిన వారు ఫొన్ ద్వారా మాత్రమే సంప్రదించగలరు . sms , whatsup mess ki సమాధానం ఇవ్వడం జరగదు . మీరు సంప్రదించవలసిన ఫొన్ no      9885030034 . 

               కాళహస్తి వేంకటేశ్వరరావు 

             అనువంశిక ఆయుర్వేద వైద్యం 

                      9885030034

Panchang

 

*4 - భజగోవిందం

 *4 - భజగోవిందం / మోహముద్గర*

🥦🥦🥦🥦🥦🥦🥦🥦🥦🥦🥦🥦

*భజగోవిందం శ్లోకం:-2*

*మూఢ జహీహి ధనాగమ తృష్ణాంకురు సద్బుద్ధిం మనసి వితృష్ణామ్* 

*యల్లభసే నిజకర్మోపా త్తం* 

*విత్తం తేన వినోదయ చిత్తమ్ ॥* *భజ ॥2.*

*ప్రతి||* మూఢ! = ఓ మూఢుడా! ధన ఆగమ తృష్ణామ్= ద్రవ్యసేకరణము మీదనున్న నీ ఆశను; జహీహి = వదలివేయుము; మనసి= నీమనసు నందు; వితృష్ణాం = ఆశ అనేది లేకుండా; సద్బుద్ధిం = కల్మష రహితమయిన ఆలోచనలను; కురు = చేయుము; నిజకర్మ) = నీ కర్తవ్యమయిన పనుల ద్వారా; ఉపాత్త = ఆర్జించిన; యత్ = ఏ; విత్తం = ధనము; లభసే = నీవు పొందెదవో; తేన = దానిచేత; చిత్తం = నీ సంకల్పాత్మక చిత్తాన్ని; వినోదయ = సంతోషింప జేయుము.

*భావం:-*

ఓయీ! మూర్ఖుడా ! ద్రవ్యసేకరణ మీద ఆశను వదిలివేసి ఉద్రేకా లూ అవేశాలూ లేకుండా నిల్చి సత్యపదార్థ సంబంధమైన ఆలోచనలను నీ మనస్సులో సృష్టించు: చేసినట్టి కర్తవ్యమయిన పనులకు ప్రతి ఫలంగా లభ్యమయిన ద్రవ్యం యేదయితేవుందో దానితో మాత్రమే మనస్సంతోషాన్ని అనుభవించు. (తృప్తిగా వుండు.)

*వివరణ:-*

సత్యపదార్థంలో ఒక భాగంగా అవతరించిన మనిషి - అతడి బుద్ధి అలా సత్య పదార్థ సంబంధమైన ఆలోచనలతో మాత్రం గడిపితే శాంతి స్థిరత్వాలు వుండిపోవును. కాని అతడిలోగల అతిరిక్తమైన మూర్తిమత్వము లేదా పృథక్త్వము ఆ సత్య పదార్దమునకు దూరంగా కదిలి బయట ప్రపంచములో తానేదో బాముకొందామని వెతుకుతుంది. క్షణ క్షణం మార్పుచెందే యీ జగత్తులో సంతోషమిచ్చే అనుభవాలు కూడ అస్థిరమైన నే అయినా ఇతడు వాటినే తన చుట్టూ సేకరించి తద్వారా అనుభవాల్ని పొందాలని సంకల్పిస్తాడు. కూడబెట్టాలని, సంపాదించాలని, దాచి ఈ స్థితే పెట్టాలని, అనుభవించాలని అదే తన ముఖ్యోద్దేశంగా పెట్టుకుంటాడు. మనిషిని అతడున్న శాంతి పదమునుంచి దించి లోభ మోహాల రాజ్యంలోకి లాగి తుఫాను రేగింపజేస్తుంది. అలా చేయటం చేతనే మనిషి అపార సంసార సముద్ర మధ్యంలోని దుఃఖాలతో చిక్కుపడి పోతున్నాడు. నిజానికి అతడు అనంతమైన శాంతి అనుభవాలకు వారసుడుగా గదా ఆ సత్యపదార్థ భాగంగా అవతరించింది!!

ఎనడు తన తెలియని తనం కారణంగా చిక్కులోపడి బాధనను ఆశను వదిలి భవిస్తుంటాడో అతడు మూఢుడు. ద్రవ్య సేకరణ మీది వెయ్యమనటంతో శ్రీశంకరులు ఈ సంసార దుఃఖాల సమస్యలన్నింటి నెత్తిన ఒక మేకు కొట్టినవారయినారు. ఇక్కడ ద్రవ్యం అనే పదానికి విశాలమైన అర్థం చెప్పుకోవాలి. ధనం సంపద మాత్రమే కాదు. ఏయే ప్రపంచ వస్తువులను తన అధీనములో వుంచుకొని తత్కాల సంతృప్తిని పొందాలని చిత్తము కోరుతుందో ఆ వస్తువులన్నీ కూడ యీ ద్రవ్యమనే పదం వల్ల సూచింప బడుతున్నవి.

ద్రవ్యమనేది యథాతథంగా వట్టి ప్రాపంచిక వస్తువు మాత్రమే దాని తప్పే ముంది కనుక! వేదాంతమూ యీ వస్తువులకు విరోధి మాత్రం కాదు. నీకున్న ద్రవ్యా న్ని వదిలి వెయ్యమని చెప్పలేదీ శ్లోకంలో పైగా ఉన్నదాంతో మాత్రం సంతోషపడమన్నారు. ద్రవ్య సేకరణపై తృష్ణ" అంటే యీ ప్రపంచ వస్తువులు తనకు సుఖసంతోషాల నివ్వగలవనే నమ్మకంతో వాటిని తనవిగా భావించిన సంబంధము మాత్రమే దానిని వదలి వేయాలి. బయట నున్న వస్తువులను తప్పుపట్టరాదు. మనిషికి వాటితోగల సంబంధమే వివేకయుతమై పవిత్రంగా వుండాలి. తృష్ణతో కూడి యుండరాదు.

ఈ తృష్ణవంటి మనోభావాలు త్యజించివేసి ఉద్రేకాలనుంచీ, ఆవేశాల నుంచీ మనస్సును కడిగివేసి వితృష్ణ స్థితిలో మనసునుంచుకొని సత్యపదార్థాన్ని ధ్యానం చెయ్యాలి. తృష్ణ వదలటం ఒక మెట్టు ధ్యానించటం రెండో మెట్టునా? అయినా కావచ్చు అలా లేక పోయినట్లయితే మనసును ప్రస్తుతం వున్న మెట్టుమీద నుంచి లాగివేసినట్లయి అది నట్టి శూన్య పదార్థంలో వుండాలి. ఇదెలా సంభవిస్తుంది? అందుకని దానికి రెండో మెట్టు నాసరాగా యివ్వా. పైగా మనస్సు యీ వినోదమిచ్చే పదార్థాలపై ప్రసరించి తన శక్తినలా వినియోగిస్తున్న దింతవరకు - ఇకనిప్పుడు ఆ పని తప్పించి వాటిమీదనున్న మనుస్సును వెనక్కు మళ్ళించినట్లయితే దానిలో వున్న శక్తి యేదారి చూసుకోవాలి? ఆ శక్తి అలా కూడుకొంటూవుంటే తిరిగి అది ఆ వినోదమిచ్చే వస్తువుల పైననే ప్రసరించవచ్చు. గట్లు త్రెంచుకొని విడివడిన కాలువలా, అందుకే తనను తను ఒకానొక సృజనా త్మకమైన పంథాలో మనసును మరల్చుకొనక పోతే ఆ చిక్కు తప్పదు. అందుకనే ఆ రెండో మెట్టు అయిన సత్యపదార్థ సేవనం కలిగి తీరాలని ధ్వని సూచన.

ప్రాపంచిక వస్తువులపై మోహం ఏదయితేవుందో అది మనసునుంచి తుడిచి వెయ్యి. కూడబెట్టాలనే లోభం, ద్రవ్యార్జనం పై తృష్ణ, పూర్తిగా తుడిచివెయ్యి. ఆ పైన ఆ మనుసును సత్యపదార్థం మీద, ఆ శాశ్వతుని మీద ఆ నిత్యత్వం మీద ప్రవర్తించనీ, అంతే చేయదగినది.

ఈ సలహాను వేదాంతి చెప్పినప్పుడు ప్రపంచంలో బ్రతికే యే అనుభవపరుడైనా యిలా ప్రశ్నించుతాడు:- “ద్రవ్యమనేది కావాలనుకోకుండా వుంటే దాన్ని సంపాదించకుండావుంటే మనం ఎలా బ్రతికేది?" అని వేదాంతి అనుభవ పూర్ణుడయి వుండాలి. అలా కాకపోతే ప్రాపంచిక చింతనం చేసే అనుభవజ్ఞుడు, ఆయన చెప్పిన వేదాంతాన్ని నిర్లక్ష్యం చేసి తనకు మనోహ్లాదకరమైన విషయ వాంఛల దోవలో నడిచిపోతాడు. చేయటానికి వీలుకాని పనులను అసంభవమైన పనులను చేయవలసిందని నిజమైన వేదాంతి అననే అనడు.

ఆయన అనుభవపూర్ణుడయి తగిన సమాధానం చెప్పగలడు.

ఈ శ్లోకంలో శంకరులు మనం యీ ప్రపంచంలో బ్రతకట మెలాగనే విషయం నిర్దిష్టంగా సూచించారు. మనం కర్మలు చేస్తూవుంటాము. అలాచేస్తూనే వుండాలి. తప్పదు: ఆ కర్మలవల్ల వాటి ఫలితంగా మనకు ఏదో లభిస్తుంది. ద్రవ్యమే లభిస్తుంది. దానితో తృప్తి మనస్సంతోషం పొంది జీవితాన్ని హాయిగా అనుభవించు. అది నీవు చెయ్యాల్సింది. అని శ్రీ శంకరుల సలహా మనకు మరి - మనస్సు యొక్క భ్రాంతి- భావన- లకు పరిమితి లేదు. మనిషి తన చేతిలోని కళ్ళెమును యీ భ్రాంతికి అధీనం చేసేటట్లయితే- తను కళ్ళు మూసుకొని ఎప్పుడు కావాలంటే అప్పుడు యీ రథాన్ని ఆపమంటాడు, లెమ్మనుకొంటూ నిద్రపోతే ఇక ఆవేగాన్ని ఆపటం అనేది అసంభవమే అవుతుంది. ఎందుకంటే కోరికల్ని సంతృప్తి పరచినకొద్దీ వృద్ధి పొందుతా యి. ఒక్కొక్క ఎత్తుకు ఎక్కినకొద్దీ చుట్టూ, కనబడే విస్తీర్ణం పెరుగుతూ వుంటుందో అలాగే ఒక కోరిక తీరినదన్న స్థితిలో దాని అనుషంగికమై ఉద్భవించే కోరికలు శరపరం సరలుగా సృష్టియగును. తృష్ణతీర్చిన కొద్దీ దాహమెక్కువయేది ఈ స్థితిలోనే. అది ఎక్కువయిన కొద్దీ దుఃఖ భూయిష్టమైన అసంతృప్తి అనే దంష్ట్రాలు శాంతి అనే మన రొట్టె ముక్కలోకి గుచ్చుకుపోతాయి.

మనిషి జీవితంలో అన్వేషించేది సంతృప్తి. కాని ధనం మనకు కొనిపెట్ట గలిగింది – విషయ వాంఛను తీర్చే వస్తువుల్ని మాత్రమే. సంతృప్తి కావాలనే మనకు తాత్కాలింకంగా యీ విషయవాంఛ తీరిన క్షణాన తృప్తి దర్శనమిస్తుంది గాక. కాన అంతలోనే తృష్ణ తిరిగి ఆవరిస్తుంది క్షణంలో ఆ తిరిగి రావడంలో నిర్దాక్షిణ్యంగా మనలను, నలగగొట్టాలని నిరంకుశత్వం మనపై నెఱపాలనే కాంక్షతో వస్తుంది. ఇక నిజమైన సుఖం అంతర్గతమైన శాంతిని పొందే మార్గమింకేమిటి? అదే ముఖ్య సమస్య. అందుకు ఒకటే మార్గం తృప్తితో మనసును నింపటం. వస్తువు లేకపోయినా సరే తృప్తి వుండాలి. తృప్తి అనేది ఒక భావం, ఈ భావాన్ని మనసులోనే సృష్టించవచ్చు. ఈ తృప్తి వున్నంతకా లం “లేదు” అని దిగులుపడే భావం రాదుకదా. ఉన్నవాటితో తృప్తిపడి లేనిదానికి చింత చెయ్యరాదన్నమాట. స్వయంగా చేసిన కష్టంద్వారా సంపాదించబడినదే కొద్దివుంటుందో, దానితోనే తృప్తి పడటం. ఫలానిదేదోకావాలి అని కోరటం కామించడం కూడదని ఆంక్ష. అలాంటి సంతృప్తిని కలిగివున్న హృదయంలోనే ఉన్నతమైన ఆలోచన లుంటవి. ఆత్మసంబంధమైన సత్యపదార్థము యొక్క కొలత లేమిటో అప్పుడే మనకు తట్టేది.

ధనాశ మనిషిని దిగజార్చుతుంది. రాగమనేది అంతూ పొంతూలేని కేశాలను తెచ్చి మీద పడేస్తుంది. ధనం సంపాదించటంలో క్లేశం. సంపాదించిన ధనాన్ని తెలివిగా పొదుపుచేసి కాపాడుకోవటం క్లేశం. కష్టపడి సంపాదించినది పోగొట్టుకుంటే క్లేశం. సంపాదించిన వస్తువును కాపాడుకోవటానికి ఎంతో ఆదుర్దాపడపడం మనం గమని స్తాము. ఇదంతా అంతులేని వ్యథలతో, బాధలతో సాగుతున్న నిత్య జీవన క్రీడా విలాసమే అనవచ్చు.

కఠోపనిషత్తులో నచికేతనుడనే చిన్నపిల్లవాడు తనగురువయిన యమధర్మ రాజుతో యీ భావాన్ని చక్కగా వెలిబుచ్చి చెప్పాడు. “సవిత్తేన తర్పణీయో మనుష్యః

* ' (కఠో-1) మనుష్యుడు తనకున్న వాటితో మాత్రమే యెన్నడూ తృప్తిచెందడు. అంతేకాక శంకరుల వివేకచూడామణిలో బృహదారణ్యకోపనిషత్తులోని మంత్రాన్ని ఉదహరించి, *"నాశనములేని అమృతత్వ పదవిని ధనసహాయంతో పొంద బూనడం ఊహించరానట్టిది.

మనం వదలివేయవలసిందల్లా లోభ భావం మాత్రమే. ఈ భావాన్ని వదలి వేస్తేనే ప్రపంచంలోని విషయానందాన్ని సంపూర్ణంగా అనుభవించగలం. ఈ వాగ్దానం ఈశావాస్యోపనిషత్తులో చదువుతాము. మనం "తేన త్యక్తేన భుంజీథాః మాగృథః కస్యస్విద్ధనం”

*సశేషం*

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️

దాన ధర్మాలు

 🪷🪷🪷 *దాన ధర్మాలు* 🪷🪷🪷

మనిషి పుణ్యప్రాప్తి పొందేమార్గంకోసమే ధర్మానికి అత్యున్నత స్థానం ఇవ్వబడిఉంది.  అన్ని ధర్మాలలో, ప్రతిఫలం ఆశించకుండా ఎవరికైనా ఆనందంగా ఏదైనా ఇవ్వడం ఉత్తమమైన దాన ధర్మం. 

 యోగ్యమైన వ్యక్తికి సరైన సమయంలో, సరైన స్థలంలో ఇవ్వడం సాత్విక ధర్మం.  తృణప్రాయంగా ఇవ్వడం, ప్రతిఫలంగా ఏదైనా ఆశించడం రాజస ధర్మం.  నిరాడంబరంగా ఎదుటివ్యక్తి యొక్క స్వభావం చూడకుండా లక్ష్యం లేకుండా ప్రతిదీ ఇవ్వడం  సాత్వికదానం . ఇక మిగిలిన దానాలు అన్నీ నిషితం (పనికిరానివి). 

దానాలలో విద్యాదానం చాలా గొప్పది. వెల కట్టలేనిది. గురువు  విద్యను ప్రసాదిస్తాడు కాబట్టి  ఆయనకు ఎంతో విలువ ఉంటుంది. 

దానం చేసిన వస్తువులు ఏవైనా వాడుకలో కరిగిపోతాయి. విరాళం  అనేది అలా కాదు.  ఇది భక్తిని, బాధ్యతను మరింత పెంచుతుంది. నువ్వు విరాళం ఇవ్వలేని స్థితిలో ఉన్నావని కుంగిపోకు, పదిమంది ఉన్నతులచేత సహాయం చేయించు. అప్పుడది గొప్ప సత్కార్యం అవుతుంది. 

ఆదిశంకరుల వంటి మహర్షులు లోకానికి జ్ఞానాన్ని అందించి అజరామరమైన కీర్తిని పొందారు.  అదే విధంగా పూర్వకాలపు రాజులు భక్తులకు, పేదలకు విశేష ప్రతిఫలాన్ని అందించి కీర్తిని పొందారు. 

ప్రతి ఒక్కరూ తన శక్తి మేరకు దానం చేయడం ద్వారా కీర్తించబడతారు. దానం చేయని పిసినారుల మనసు మార్చి సహాయం చేయిచడం నిజమైన సహాయత కోవలోకి వస్తుంది. అదే మనఃశాంతి కలిగిస్తుంది. నీలో దాగివున్న దాగివున్న  ధర్మ గుణాన్ని పరావర్తన రూపాన్ని పొంది మోక్ష మార్గాన్ని చూపిస్తుంది. ఒక దీపాన్ని వెలిగించిన వారికంటే, కొడిగట్టిపోతున్న ఆ దీపపు వత్తిని సరిచేసి ఆ జ్వాలను తిరిగి ప్రజ్వలింపచేసిన వారికే పుణ్య ప్రాప్తి కలుగుతుంది అని వేద ప్రమాణం.

పాపం నుండి నరకం వస్తుంది, పేదరికం నుండి పాపం వస్తుంది. నిస్వార్థం నుండి పేదరికం పోతుంది.  కావున ప్రతి ఒక్కరూ దానం చేయాలి.

-- *జగద్గురు శ్రీశ్రీశ్రీ భారతీతీర్ధ మహాస్వామివారు*

హిందువుగా గర్విస్తున్నాను

 🙏🕉️

*నేను హిందువుగా గర్విస్తున్నాను. ఇది చదివితే మీరు కూడా..🙋‍♂️*

 *క్రైస్తవం* 

యేసు ఒక్కడే

బైబిల్ ఒక్కటే

అయినప్పటికీ, లాటిన్ కాథలిక్, సిరియన్ కాథలిక్, మార్తోమా, పెంటెకోస్ట్, సాల్వేషన్ ఆర్మీ, సెవెంత్ డే అడ్వెంటిస్ట్, ఆర్థడాక్స్, జాకోబైట్ వంటి

 *146 వర్గాలు* తమలో తాము కొట్టుకుంటూ తమ వర్గానికి చెందని ఏ ఇతర వర్గానికి చెందిన చర్చికి హాజరు కావు.

 *ఇస్లాం* 

అల్లా ఒక్కడే,

ఖురాన్ ఒక్కటే,

ప్రవక్త ఒక్కరే. కానీ

ఇప్పటికీ షియా, సున్నీ, అహ్మదీయా, సూఫీ, ముజాహిదీన్ వంటి 

*13 వర్గాలు* ఒకరి పై ఒకరు రక్తపు దాహంతో ఉన్నాయి. ప్రతి ఒక్కరికి వేర్వేరు మసీదులు ఉన్నాయి. కలిసి కూర్చొని నమాజ్ చేయకూడదు. ఎప్పుడూ మతం పేరుతో ఒకరినొకరు చంపుకోవాలనే ఉద్దేశ్యంతో ఉంటారు.

 *సనాతన ధర్మం* 

 *1280* మత గ్రంథాలు

 *10 వేలకు* పైగా కులాలు, లెక్కలేనన్ని పండుగలు మరియు పబ్బాలు,

లెక్కలేనన్ని దేవుడు మరియు దేవతలు.

లక్షకు పైగా ఉపకులాలు, వేల మంది ఋషులు, వందలాది భాషలు.

అయినా ఇప్పటికీ, హిందువులందరూ అన్ని దేవాలయాలకు వెళ్లి అన్ని పండుగలను జరుపుకుంటారు మరియు తమలో తాము శాంతియుతంగా మరియు నాగరికంగా జీవిస్తారు. ఇతర వర్గం మాత్రమే కాదు మతాలను గౌరవిస్తూ ఆదరిస్తూ పరమత సహనాన్ని పాటిస్తారు.

ఇదే *హిందూ మతం యొక్క గొప్పతనం* ,

అలాంటప్పుడు హిందువులు హిందూ మతం గురించి ఎందుకు గర్వపడకూడదు?

 *మేము హిందువులమని గర్వంగా చెప్పండి* 

🙏🕉️

బ్రహ్మగా, విష్ణువుగా, మహేశ్వరుడిగా

 🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐

 *గురువు పట్ల శిష్యుడి కర్తవ్యం*

🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐

*బ్రహ్మగా, విష్ణువుగా, మహేశ్వరుడిగా గురువు తపించేది శిష్యుడికోసమే.*

*అంతగా పరితపించే గురువు శిష్యుడినుండి ఏం కోరతాడు? ఏమీ ఉండదు. అంటే తను అడగ దలుచుకున్నది బలవంతంగా అణచుకోవడం కాదు. కోరుకోవడానికి ఆయనకు మరే కోరిక ఉండదు కనుక. ’నాకిది కావాల్రా’ అని అడగడు. కారణం –ఆయన కోరుకుంటే ఇచ్చేవాడు వేరొకడున్నాడు (పరమేశ్వరుడు). ఆయన్ని అడుగుతాడు తప్ప శిష్యుడి ముందు చేయిచాపడు. అయనకా అవసరం లేదు కూడా. ఆయన పరిపూర్ణుడు. ఎప్పుడూ తృప్తితో ఉంటాడు.*

*మరి అటువంటి గురువు పట్ల శిష్యుడి కర్తవ్యం?*

*గురువుగారు శరీరంలో ఉండేటట్లు చూసుకోవడమే. శరీరం అనిత్యమని గురువుకు తెలుసు. అది పడిపోతుంది. కించిత్‌ బెంగపెట్టుకోడు. ‘నేను ఆత్మ, శాశ్వతం. ఎక్కడికీ వెళ్ళను’ అన్న అవగాహనతో పరమ సంతోషంతో ఉంటాడు. ఈ శరీరంతో అనుభవించడానికి ఆయనకు భోగాపేక్ష ఉండదు. ఒకవేళ కష్టం వస్తే... గతజన్మల తాలూకు కర్మఫలం పోతున్నదని అనుభవిస్తాడు. కానీ గురువుగారి శరీరం లేకపోతే నష్టం కలిగేది శిష్యులకు.*

*ఊపిరి త్వరగా తీసి త్వరగా విడిచిపెడుతుంటే ఆయువు క్షీణిస్తుంటుంది. బోధనలు నిర్విరామంగా చేస్తూంటాడు గురువు. ఆయన ఆయువు త్వరగా క్షీణిస్తుంది. ఇలా శిష్యులకోసం తన ఆయువును తాను తగ్గించుకుంటున్న గురువుకు శిష్యుడు చెయ్యడానికేమీ ఉండదు. మరి ఏం చేయాలి ?*

*కేవలం శుశ్రూష మాత్రమే చేయగలడు. ఆయన శరీరం సుఖంగా, సంతోషంగా, ఆరోగ్యంగా ఉండడం కోసమని తాపత్రయపడి చేసే సేవే శుశ్రూష. ఇది స్థాన శుశ్రూష అని, దేహ శుశ్రూష అని రెండు రకాలు. స్థాన శుశ్రూష అంటే – గురువుగారి ఇల్లు సాక్షాత్‌ పరమేశ్వరుడు కొలువైన దేవాలయంతో సమానం. అందుకే గురువుగారి ఇంటిపక్కనుంచి వెళ్ళేటప్పుడు అది గుడి అన్న భావనతో ప్రదక్షిణంగా వెడతారు చాలామంది.*

*విరాటపర్వంలో ఉత్తరకుమారుడితో అర్జునుడు– ‘‘రథం నడపడంలో నీకంత ప్రవేశం లేదు. ఆయన మా గురువు ద్రోణాచార్యులవారు. వారు నాకు పరమ పూజ్యులు. నీవు రథం నడిపేటప్పుడు పొరబాటున కూడా నా రథాన్ని మా గురువుగారి రథం ముందు పెట్టవద్దు. మా గురువుగారి రథం నా ఎడమవైపున కూడా ఉండడానికి వీల్లేదు. వారి రథం నా కుడి చేతివైపునే ఉండాలి. కారణం– నేను మా గురువుగారి మీద బాణం వెయ్యను. గురువుగారే ఒకవేళ ముందు వేస్తే...నేను క్షత్రియుడిని కాబట్టి దానికి బదులుగా బాణం వేస్తాను తప్ప నా అంతట నేను వేయను. యుద్ధరంగంలోకి వెళ్ళేటప్పుడు కూడా వారి రథాలకు ప్రదక్షిణచేసి లోపలకు నడుపు’’ అన్నాడు. దీన్ని స్థాన శుశ్రూష అంటారు. దానివల్ల గురువులకు ఒరిగేదేమీ ఉండదు. శిష్యుడి స్థాయి పెరుగుతుంది. అంతే.*

*గురువుగారు ఉన్న ఇంటిని శుభ్రం చేయడం, గురువుగారి అవసరాలు గుర్తెరిగి సమకూర్చడంవంటివి చేస్తారు.*

*దేహ శుశ్రూష – దేహము అంటే దహ్యమానమయిపోతుంది. ఆయన శరీరం ఒడలిపోతుంది. నీరసపడిపోతుంది. వయసు పెద్దదవుతుంది. శరీరంలో బలమూ తగ్గిపోతుంది. కానీ ఆయనకు శిష్యుడిపట్ల ప్రేమ ఎక్కువవుతుంటుంది. ఆ గురువు ఉండాలి ఆ శరీరంలో. అందుకని గురువుగారు పడుకుంటే ఆయన కాళ్ళు ఒత్తుతారు. మంచినీళ్ళు తెచ్చిస్తుంటారు. గురువుగారు నదీస్నానం చేస్తుంటే ప్రవాహదిశలో దిగువకు శిష్యుడు స్నానం చేస్తాడు. గురువుగారిని తాకి వస్తున్న నీరు గంగకన్నా గొప్పది.*

*శ్రీ గురుభ్యోనమః!*

🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐🛐

*ఓం శాంతిః శాంతిః శాంతిః!*

*సర్వేజనా సుఖినోభవంతు!!*

*ఓం తత్సత్!!*

*సర్వం శ్రీ కృష్ణార్పణమస్తు!!*

*ఓం నమః శివాయ!!!*

🛐🛐🛐🛐🛐🕉️🛐🛐🛐

*(సంకలనం భగవంతుని కృపతో మీ ఆత్రేయపురపు వెంకట రమణమూర్తి)*

🛐🛐🛐🛐🛐🛐🕉️🕉️🛐

పంచాంగం 26.10.2024 Saturday,

 ఈ రోజు పంచాంగం 26.10.2024 Saturday,

స్వస్తి  శ్రీ చాన్ద్రమాన క్రోధి నామసంవత్సర: దక్షిణాయనం శరదృతు ఆశ్వీయుజ మాస కృష్ణ పక్ష దశమి తిథి స్థిర వాసర: ఆశ్రేష నక్షత్రం శుక్ల యోగః: వణిజ తదుపరి భద్ర కరణం. ఇది ఈరోజు పంచాంగం.

 దశమి రా.తె 05:23 వరకు.

 ఆశ్లేష పగలు 09:47 వరకు.

సూర్యోదయం : 06:16

సూర్యాస్తమయం : 05:44

వర్జ్యం : రాత్రి 11:06 నుండి  12:52 వరకు.

దుర్ముహూర్తం : ఉదయం 06:16 నుండి 07:48 వరకు.

అమృతఘడియలు : పగలు 08:02 నుండి 09:47 వరకు.

రాహుకాలం : పగలు 09:00 నుండి 10:30 వరకు.

యమగండం: మధ్యాహ్నం 01:30 నుండి 03:00  వరకు.

.

శుభోదయ:, నమస్కార:

వేద ఆశీర్వచనం

 *నమస్తే సదా వత్సలే మాతృ భూమే*

*కలియుగాబ్ది 5125*

*శ్రీ శాలివాహన శకం 1946 స్వస్తి శ్రీ చాంద్రమాన క్రోధి నామ సంవత్సరం దక్షిణాయణం - శరదృతువు - ఆశ్వయుజ మాసం - కృష్ణ పక్షం - దశమి - ఆశ్రేష -‌‌ స్థిర వాసరే* (26.10.2024)

ప్రముఖ వేదపండితులు, తణుకు /తాలూకా ఇరగవరం వాస్తవ్యులు 

*బ్రహ్మశ్రీ గుళ్ళపల్లి శివశర్మ ఘనపాఠీ* *(9491391009, 9440091234)* గారి నేటి వేద ఆశీర్వచనం.

.🙏🙏 

భవదీయుడు

దశిక ప్రభాకరశాస్త్రి 

9849795167

-----------------------------------------------

*పిల్లలకి బతుకుతో పాటు భారతీయత కూడా నేర్పండి*

*3 - భజగోవిందం

 *3 - భజగోవిందం / మోహముద్గర*

💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙💙

*భజగోవిందం శ్లోకం:-1*

*భజగోవిందం భజగోవిందం గోవిందం భజమూఢమతే।*

*సంప్రాప్తే సన్నిహితే కాలేనహి నహి రక్షతి డుకృఞ౯ కరణే॥ భజ ॥ 1.*

*ప్రతిపదార్థం:-* 

గోవిందమ్ = గోవిందుని; భజ = సేవించు; గోవిందమ్ = గోవిందుని; భజ= సేవించు; .మూఢమతే= అజ్ఞానముచేత ఆవృతమైన తెలివి కలవాడా; సన్నిహితే కాలే= నిర్ణీతమైనకాలము( మరణమునకు నిశ్చితమైన సమయము); సంప్రాప్తే= ప్రాప్తించినప్పుడు; డుకృఞ్ కరణే = వ్యాకరణ శాస్త్రాధ్యాయనము; నహి నహి రక్షతి = రక్షించనే రక్షించదు; గోవిందమ్ = గోవిందుని; భజ = సేవించు; గోవిందం = గోవిందుని; భజ = సేవించుము.

*భావం:-*

సేవించు గోవిందుడిని, సేవించు గోవిందుడిని, గోవిందుడినే సేవించ వోయి మూఢమతీ! మృత్యువు ఆసన్నమయినప్పుడు నీ యీ "డుకృఞ్ కరణే'' అనే వ్యాకరణ పాఠం ముందుకు వచ్చి నిన్ను రక్షించుటయనునది జరగనే జరగని పని సుమా!.

*వివరణ:-*

‘‘భజగోవిందము’’లో ప్రప్రథమానవున్న యీ శ్లోకం పాటలోని పల్లవిగా పరిగణింపబడుతోంది. ఆ తరువాత వచ్చే ప్రతి శ్లోకాంతంలో కూడా మరల మరల యీ శ్లోకం పల్లవిగా చెప్పబడటం మామూలు సామూహిక ప్రసంగాల్లోను సత్సంగా ల్లోనూ భజగోవిందము, చేయబడటం సర్వ సాధారణ మైనట్టిది. అలాటి సమయాల్లో పాటనుపక్రమించిన గురువు ఒక్కొక్క శ్లోకమే ఫణితి తప్పక చెపుతూ వుంటే మిగతా అందరూ అందుకొని ఈ శ్లోకాన్ని మాత్రం పల్లవిగా"భజగోవిందం భజగోవిందం గోవిందం మూఢమతే" అంటూ చర్విత చర్వణం చేస్తూ వుంటారు.

ఈ శ్లోకంలో గురువు శిష్యులకు ఇలా ప్రవచిస్తున్నారు.

"వత్సా! నీ హృదయాన్ని గోవింద పరమైన ఆలోచనలతో పూరింప జెయ్యి. తదితర సంబంధమైన యోగ్యతలను ఫలాలను సాధించాలని, పొందాలని నీ యధీనముతో వాటిని పట్టి వుంచుకోవాలని నానా యాతనలతో సతమతమగుట కన్నా తత్పరమైన ఆలోచనలతో హృదయాన్ని సేవించటం యెంతో శుభమైనట్టిది" అని.

ఇందులో చెప్పిన "వ్యాకరణ సూత్రము"భౌతిక సంబంధమైన జ్ఞానమంతటినీ, వాంఛలన్నిటినీ భౌతిక వస్తుజాలాన్నంతటినీ కూడా స్ఫురింప జేయటానికి ఉద్దేశింప బడినది ఆ భౌతిక వస్తుజాల మంతా కూడా "డుకృఞ్ కరణే' అనే వ్యాకరణ సూత్రంలాగానే నిష్ప్రయోజనమైనదని ధ్వనింప చేశారిక్కడ.'

మనిషి ప్రపంచంలో కొద్దికాలం మాత్రం వుంటాడు. అతడి జీవన పరిధి చాలా చిన్నది. మృత్యువు ఎప్పుడో హఠాత్తుగా యీ పరిధిలో నుంచి అతనిని లాగి కబళించి వేస్తుంది. అలాంటప్పుడు యీ వ్యక్తికి పెద్దవ్యాకరణ గ్రంథాలు నోటికి వచ్చినవై నా,ఎన్నో సైన్సుకు సంబంధించిన విజ్ఞాన విశేషాలు తెలిసివున్నవయినా- పాపం - అవేవీ మృత్యు ముఖాన్నుండి అతనిని తప్పించలేవు. ఇదీ ఇక్కడి సూచన.

ఈ సూచన ఛాందోగ్యోపనిషత్తులో చెప్పిన ఒకానొక సన్నివేశాన్ని జ్ఞాపకం చేస్తోంది.అక్కడనారదుడు సనత్కుమార మహర్షి దగ్గరకు చేరి ప్రార్థిస్తాడు. తనకు జ్ఞానోదయం కలుగజేయవలసిందని ప్రార్థించును. అందుకు ఋషి నారదునితో సరే అలాగే కాని నీకు ఇంతవరకు తెలిసినదేమిటో వివరించు, నీకు తెలియని దేదయితే మిగిలివుంటుందో దానిని చెపుతాను, అంటాడు. వెంటనే నారదుడు తనకు తెలిసిన విషయాలు ఒక బ్రహ్మాండమైన జాబితా ఆయనముందు ఏకరువు పెట్టుతాడు. అబ్బో- అందులోని విషయాలు అంతులేనన్ని, అన్నీ మహత్తరమైన శాస్త్రజ్ఞాన విష యాలే. జ్యోతిషం, ఖగోళశాస్త్రం, వాఙ్మయం, శిల్పం, గాంధర్వం, నృత్యం --- యింకా వివిధమైన ఎన్నెన్నో చాలా చెపుతాడు. వీటిలోని విషయాలన్నిటినీ నేను ఆమూలాగ్రం తెలిసికొన్నా నంటాడు. అప్పుడు ఋషి " అవన్నీ ఆయాశాస్త్రాలకు సంబంధించిన వట్టి పేర్లు మాత్రమే. "భూమ"మైన ఆ "అనంతాన్ని' తెలియనేర్వాలి. అది వీటన్నిటినీ అధిగమించి వుంటుంది, అంటాడు. 

 (మహర్షి పాణిని వ్రాసిన "ధాతు పాఠముల'నే వ్యాకరణగ్రంథములో వున్నది. సిద్ధాంతకౌముదిలో.)

ఈ సందర్భంలో నారదుడు తన యోగ్య తలుగా యిచ్చిన జాబితాలో వ్యాకరణం శాస్త్రం కూడా ఒకటి ప్రత్యేకంగా చెప్ప బడింది. ఆ సంగతియీ సందర్భంలో జ్ఞాపకం చేసుకొంటే సరళమైన అనుభూతి కలుగు తుంది.

అయితే- మరి వ్యాకరణం తెలియనక్కర్లేదా? అని శంక రావచ్చు. తెలియవలసిందే. కాని అది ఒకానొక ఆశయాన్ని పొందటానికి యేర్పడ్డ మార్గం మాత్రమేనని గమనించటం ముఖ్యం. శాస్త్రం ఏమి చెపుతున్నదో నిర్దిష్టంగా తెలిసికోవటానికి వ్యాకరణం కావలసినదే. గురువు చెప్పిన వాక్యాలు పూర్తిగా తెలిసి హృదయగతం చేసుకోటాని కి దాని ప్రయోజమెంతో వుంది. కాని ఆజన్మాంతమూ యీ మార్గాన్ని మాత్రమే పరి శీలిస్తూ అపముఖమైన శీర్ణవిషయాలు వెతుక్కుంటుపోయి ఏది మనిషిని అసంపూర్ణత నుండి ఉద్దరిస్తుందో ఆ ఉత్కృష్టమైన జ్ఞానాన్ని తెలిసికొనుట మనేది చేపట్టకుండా కాలాన్ని వ్యర్థం చేయడాన్ని ఆచార్య శ్రీ శంకర భగవత్పాదులు ఆ ఖండించారు.

వ్యక్తమైవున్న యీ ప్రపంచంలో నీ ఉనికిని తుడిచివేయటానికి మృత్యువు నీ దగ్గరకు వచ్చిన క్షణాన నీ యీ విజ్ఞాన శాస్త్రాలు నీకు ఏం ప్రయోజనమీయగలవు? నీవు కరతలామలకం చేసికొన్న శిల్పం నీకేమంత సుఖసంతోషాల నిస్తుందప్పుడు? నీ యీ వ్యాకరణ సూత్రాల విజ్ఞానం ఎంతవరకు సహాయం చేయగలుగుతుంది? ఇక్కడ జీవించి యున్నంతవరకూ మనిషియొక్క పరమోత్తమైన ఆశయం ఏమిటనుకొంటున్నావు? తన జీవిత పరమావధిని తెలిసి, దాన్ని హృదయగతము చేసి కొనటం సృష్టి వెనుకనున్న వాస్తవాన్ని సత్యాన్ని తెలియటం ఆ సత్యంతో తానేకమై ఆ ఐక్యతతో సంపూర్ణత్వాన్ని పొందటమున్నూ. అయితే అలాంటి వానికి మృత్యువు రాదా? అనవచ్చు. వస్తుంది. అతడూ మృత్యువువాత పడుగాక, అయితే అందరివలె నికృష్టమైన సర్వనాశన మనే దాన్ని ఆక్షణాన పొందటం మాత్రం కాదు. స్ప్రింగు పలకల మీదనించొని ఆకాశం లోనికి రాకెట్టు లాగినట్లు మృత్యువు నాసరా చేసికొని శాంతి మయమైన దివ్యమయిన అనంత సత్యంలోనికి నిర్గమిస్తాడు.

కొందరుంటారు వాళ్ళకు అశేషమైన పుస్తక పరిజ్ఞానం వుంటుంది. మాట్లా డుతూ మాట్లాడుతూ భగవద్గీతను ఉదహరిస్తూ కూడా వాళ్ళుంటారు. "మోక్షా నికి గాను పెద్దగ చింతపడనక్కరలేదు. దానికి ఒకే ఒక సులువైన మార్గముంది. అదేమిటంటే చనిపోయేసమయాన మాత్రం భగవంతుని జ్ఞాపకానికి తెచ్చుకుంటేచాలు.

అంతే దానితో సర్వతోముఖమైన కార్యసిద్ధిని పొందుతాము''. అని అందుకు ఆధారంగా *"అంతకాలే చ మామేవ స్మరన్ముక్త్వా కళేబరమ్ యః ప్రయాతి సమచ్చానం”* అనే భగవద్వాక్యాన్ని గీతనుంచి ఉదాహరిస్తారు. వాళ్ళు ఒక సంగతి గమనించక పోవటం శోచనీయం. నిశితమైన ధర్మసూత్రం ఎన్నడు మనలను దయతలచి మెత్తబడి పోవడం జరగదని వారెఱుగరు. ధర్మ సూత్రాలే భగవంతుడు.

అంతేకాదు గీత చెప్పిందేమని? "అంతకాలే చ" అని ఈ "చ" అనే శబ్దం లోని నైశిత్యం విడమరచి తెలిసికోడం ముఖ్యం. శంకరులు వారి వ్యాఖ్యానంలో యీ శబ్దానికి అర్థం ఇలా చెప్పారు. "జీవిత మంతానూ పైగా శరీరం త్యజించే సమయంలో కూడానూ భగవంతుని అను సంధానం చెయ్యాలి'' అని.

‘భజగోవిందమ్’’ అన్నప్పుడు “భజ” అంటే భజించుట. అర్పించుట, సేవించుట అని అర్థము. కాని, గానుగెద్దు గాడిలో పడి తిరిగినట్టు ఒకానొక ఆచారమనే త్రోవలో పడిచేతులతో పూలు విసురుతూ నోటికి అలవాటయిన మంత్రాలు పలికేస్తూ మనసెక్కడో పెట్టుకొని అర్పిస్తున్నామంటే సరిపోదు. భజించడమంటే అలాంటి ఊహకే తావులేదు. పరమేశ్వరుడితో మనమెలా అనుబంధింపబడి ఐక్యమైవున్నామో ఆ ఊహను అను సంధానం చెయ్యటం కావలసింది. అలా ఆయన్ను సేవించుటయే నిజమైన భజనం. నిజమైన సేవ.

ప్రజల ఉన్నతి కొరకు ఏర్పాటు చేయబడ్డ దేవాలయాల్లో గాని, కుటుంబ శ్రేయస్సు కోసమై ప్రత్యేకించబడిన యిండ్లలోని పూజా మందిరాల్లోగాని సర్వమత సంప్రదాయాల్లోనూ-ఈ పూజా విధానాలు, భగవత్సేవనములు ప్రత్యేకమయిన ఒక పద్ధతిలో క్రమబద్ధం చేయబడినవి. దీనివల్ల దేశంలో సర్వమతైక్యము సర్వ మత సామరస్యము సుస్థిర మగును. ఆ పద్దతిలో ఆరాధించడం మత సంబంధమైన ఆచారం చేయడం మాత్రమే అవుతుంది. అదే దాని ప్రయోజనం. అలాకాక ఆ కర్మను నెఱవేర్చేటప్పుడు మనం ఆత్మసమర్పణం చేసుకొన్న ట్లయితే, ప్రేమ ప్రపత్తులతో భగవంతుని సేవించినట్ల యితే అదే అసలైన, సిసలైన, నిజమైన భజనం.

ఈ ఆత్మ సమర్పణం ఏవరికి? భగవంతుడికి, అతడెక్కడు న్నాడని, భక్తుడు ఆ భగవంతుని సాన్నిహిత్యం యే పవిత్ర ప్రదేశంలో వున్నట్లు తన ఊహలో సాక్షాత్కారించుకొంటాడో ఆ ప్రదేశంలోనే వున్న ఆ భగవంతుని పాదాల దగ్గర ఆత్మ సమర్పణం చేసికొంటాడు. అలాటి ప్రదేశాలే యీ దేవళాలు.

ఆత్మసమర్పణ అంటే భగవంతుని పాద సాన్నిధ్యంలో భక్తుడు కరిగి పోయిభక్తుడు నశించి భక్తి మాత్రం మిగిలిందన్నట్లు ద్రవీభూతుడు కావడమే, ఇలాంటి స్థితికి దోవలు తొమ్మిది. ఆయా అన్వేషణా మార్గాలనుబట్టి యీ వైవిధ్యాలు చెప్పబడినవి. అవేవంటే- 1)శ్రవణం; భగవదైశ్వర్యములను వినటం, 2) కీర్తనం; వాటిని గానం చెయ్యటం, 3) స్మరణం; నిరంతరం భగవంతుని స్వభావ సౌందర్యాన్ని మననం చేయటం,4) పాదసేవనం; ఆయన పాదాల్ని మనఃపుష్పాలతో అలంకరించటం; 5) అర్చనం; మంత్రములతోనూ దేవుని పవిత్రములైన వేదఋక్కులతోనూ అందుకు సేవించటం. 6) వందనం; అనుషంగికమైన తంత్రముతోనూ దేవుని నమస్కరించుతూ వుండటం. 7) దాస్యం; దాసునివలె సేవించటం. 8)సఖ్యం; భగవంతుని స్నేహితునిగా ఉపాసించి అంతటి ప్రేమతో ప్రవర్తించటం. 9) ఆత్మ నివేదన; అంతరింద్రియాలు భౌతిక దేహంతో సహా భగవంతునికి పూజా పుష్పంగా ఉపాసింపబడిన మూర్తి ఎదుట వినమ్రుడై సంపూర్ణముగా తన్ను తాను సమర్పించుకొనడం వీటన్నింటి లోనూ కూడ నేను అనే ది వున్నది. అన్ని చోట్ల కూడ మనసు యొక్క ఆ ఉపాసనా స్థితిని ఉపయోగించ వలసి వున్నది. పూజ అనే దాని ఆంతర్యమైన ఉద్దేశ్యం యీ స్థితిలో వుండి సేవ చేయుటయే ఈశ్వరుని గూర్చి యీ స్థితిలో సేవ చేసినట్లయితే అది ఈశ్వర భజన అవుతుంది. అంతేకాదు అలాగే చేసిన జనసేవ కూడా జనార్దన సేవే అవుతుంది.

‘‘గోవింద’’ అనేది విష్ణుమూర్తికి పేరు. విష్ణు సహస్రనామాల్లో రెండుచోట్ల వస్తుంది ఆ నామం. శంకరులు తమ వ్యాఖ్యానంలో యీ శబ్దాన్ని శభోత్పతి శాస్త్ర రీత్యా తరిచి వివిధ మార్గాల్లో అర్థం చెప్పారు. పరమ సత్యాన్ని అనంతమైన బ్రహ్మ పదార్థాన్ని సూచిస్తూ క్రింది నాలుగువిధాలుగా చెప్పారు. 1)భూమినియెవడయితే కనుగొన్నాడో లేదా తెలిసికొన్నాడో అతడు అని- అంటే ఈ చరాచర ప్రపంచ కార్యకలాపం దేనిమీదయితే నడుస్తూవుందో దాని అంతరాంతరాల్లో కూడా తెలిసిన వాడని అర్థం. భూమి పుట్టుకముందు నుంచి వున్నవాడు కనుక దాని పుట్టుపూర్వోత్తరాలు తెలిసిన వాడనవచ్చును.

2) పశుసంపదకు ఎవరు స్వామియై వున్నాడో అతడు గోకులంలోని గోపాలకుడైన గొల్లపిల్లవాడనే కాదు. పశుసంబంధమైన జీవ సంబంధమైన మనోవాంఛలన్నిటికీ ఆధారంగా వెనుక నున్న శక్తి అని అర్థం. 3) ఎవడైతే వాక్శక్తికి ఆధార భూతుడో అతడు. జీవికి తన భావాన్ని మాటలద్వారా లేదా అరుపుల ద్వారా ఇతరులకు తెలియచేయడానికి యే శక్తి వుందో అది అని అర్థం. ఓండ్రపెట్టే గాడిద కావచ్చు. అరిచే కుక్క కావచ్చు అనర్గళంగా వుపన్యసించే మేధా సంపన్నుడు కావచ్చు. అలా తమ భావాల్ని వ్యక్తీకరించడానికి ఆధారం ఆ శక్తే. 4) ఎవడు వేద ఋక్కుల ద్వారా తెలిసి కొనబడుచున్నాడో అతడు. ఆ మహావాక్యాలు ఏ పరమార్థాన్ని సూచిస్తున్నాయో ఆ పరమార్ధమే ఆ మహాసత్యమే అతడు. 

సంగ్రహంగా చెప్పాలంటే గోవిందుడన్నప్పుడు- మన చుట్టూ వున్న యీ స్థావర జంగమాలన్ని యిలా క్షణక్షణాన మారిపోతూ వున్న స్థితిలో వాటి వెనుక నిత్యమై నిరంతరం నిలిచివుండే సంబంధం. శాశ్వతత్వం సారమేదయితే వుందో ఆయాత్మే అతడని చెప్పాలి. గోవిందుడే ఉపనిష ద్రహ్మము. అతడే పరమోత్కృష్ట సత్యము ప్రభువులకు ప్రభువు. అందువల్ల భజగోవిందమ్ అన్నపుడు అర్థం యేమిటంటే "గోవిందుడితో మన ఐక్యత యేదో” అది తలచి దాన్ని సేవించమని అర్థం. గడచిపోయే అనుభవముల గూర్చిగాని ఆ సమయాలను గూర్చిగాని తాత్కాలిక కీర్తి ప్రతిష్ఠల గూర్చి గాని ప్రాపంచిక వస్తు సంగ్రహాన్ని గూర్చిగాని, కాలం వ్యర్థం చేస్తారు. ఇహపరానికి భిన్నమైన జ్ఞానం కోసం ప్రాకు లాడటం వట్టి నిష్ప్రయోజన మైనట్టిది. అలాంటి వానిని అన్వేషణంలో, వ్యాకరణ సూత్రాల వెంబడి వేటాడుతూ మీ సమయాన్ని వ్యర్థం చేయవద్దు సుమా అని యర్థం.

*సశేషం*

🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴🌴

*2 - భజగోవిందం మోహముద్గర*

 *2 - భజగోవిందం మోహముద్గర*

     

      *ఉపోద్ఘాతం*

దారిలో ఒక వృద్ధ పండితుడు వ్యాకరణ సూత్రాలు వల్లె వేస్తూ వుండడం విన్నారు. వృద్ధాప్యము వచ్చినా యింకా, లౌకిక జ్ఞానానికై కాలాన్ని వృధా పరుస్తూ, ఆత్మ సాధనకి ప్రయత్నించని అతనిని చూచి శ్రీ శంకరులు హృదయం లోంచి ఈ మోహముద్గర శ్లోకాలు వెలువడినాయి అని అంటారు. దీనినే భజగోవిందం అని పిలుస్తారు. వ్యాకరణ సూత్రాలు ఎవరినికూడ మృత్యుసమయంలో రక్షించవు. జీవించి యుండగానే పవిత్రము, పరిపూర్ణము అయి దేశకాలా తీతమైన అమృతత్వాన్ని పొందడానికి త్వరపడు”.

మొదటి శ్లోకం పల్లవి. ప్రతి చరణం చివర తిరిగి దానిని పాడాలి. దాని తర్వాత వచ్చే పన్నెండు శ్లోకాలు శ్రీశంకరులు స్వయంగా చెప్పినవని ప్రథ. ఇవి ద్వాదశ మంజరికా స్తోత్రమనే పేరుతో ఉన్నవి. ఈ శ్లోకాలు చెప్పిన వెంటనే, ఆయన వెంటనున్న శిష్యులు గురుదేవుల ఫణితి నందుకుని, వెల్లువలా హృదయాల్లోంచి భావాలు పొంగిరాగా, ఒక్కొక్కడు ఒక్కొక్కటిగా శ్లోకాలు చెప్పారు. ఈ పధ్నాలుగు శ్లోకాలు చతుర్దశ మంజరికాస్తోత్రమని అన బడతాయి. శిష్యులు చెప్పిన శ్లోకాలు విన్న తరువాత శ్రీ శంకరులు తిరిగి నాలుగు శ్లోకాలు చెప్పి; తద్వారా సర్వకాలం ముముకు జనావళిని అనుగ్రహించి, ఆశీర్వదించారు. 

ఈ ముప్పయ్యొక్క శ్లోకాలు కలిసి "మోహముద్గరమనే పేరుతో ప్రసిద్ధి పొందాయి. చాలా కాలం నుండి ఇవి పాడబడుతున్నవవడం చేత అనేకసార్లు అచ్చు అయినవి. పాఠాంతరాలు వచ్చాయి. ఈ వ్యాఖ్యానంలో అక్కడక్కడ పాఠాంతరాలు కూడ సూచింప బడినాయి.

ఈ మోహముద్గరము యొక్క కొన్ని ప్రచురణలలో అన్ని శ్లోకములు లేవు. కొన్నింట్లో ఈ వరుసగాక ముందువి వెనక, వెనకవి ముందు వున్నవి. కొన్ని టియందు శ్లోకం లోని ఒకపాదం, యింకో శ్లోకంలోని రెండో పాదంతో కలిసి వున్నది. కొన్నిచోట్ల పాదాలు తికమక అయినవి, కొన్ని చోట్ల మాటలే మారాయి. ఏది ఏమైనా ఎక్కడా ఈ శ్లోకాలయొక్క ముఖ్యార్థం మాత్రం మారలేదు

మొదటి పన్నెండు శ్లోకాలని "ద్వాదశమంజరికా స్తోత్ర'' అని అంటారు. వికసించిన పండ్రెండు పూవులున్న గుత్తి దూరంనుండే అందంగా కన్నుల పండువుగా వుంటుంది. అలాగే యీ పండ్రెండు శ్లోకాలు వింటుంటూనే పులకల తోడి ఆనందం కలుగుతుంది. నిరంతరం పనిచేసే తేనెటీగలు పూలచుట్టూ తిరిగి వాటిలోనికి ప్రవేశిస్తే, వాటికిమంచి తేనె అందు తుంది. ఆలాగే సాధకులు లయ బద్దమైన శ్లోకాల అర్థంలోకి ప్రవేశించితే వేదాంతామృతాన్ని కూడా ఆస్వాదించగలుగుతారు. భజగోవిందం నుండి ఊరడించే వేదాంతం, సంతృప్తినిచ్చే జీవన విధానం లభిస్తాయి.

ఇది స్తోత్రమని, స్తుతుల తరగతిలో చేర్చబడినప్పటికినీ, దీనిలోని పల్లవి మాత్రమే స్తోత్రం. మిగిలిన ముప్పై శ్లోకాలు శాస్త్రీ యమైనవి. మనిషిలోని విలువయిన సత్యపదార్థాన్ని కప్పివేసే తెలివి మాలినతనాన్ని - అజ్ఞానాన్ని- మూఢత్వాన్ని విశ్లేశించి, నిపులంగా విశదపరుస్తాయి. ప్రపంచంలో వ్యక్తి ఏర్పరచుకొన్ని అక్రమ సంబంధాన్ని, దాని కాధారమైన మూర్ఖతని వ్రేళ్ళతో పెకిలించి పారేస్తాయి. ఈ శ్లోకాలని వేదాంత శాస్త్రంలో ప్రక్రియ గ్రంధం అనవచ్చును.

ఆత్మబోధ, వివేక చూడామణి పంచదశివంటి వేదాంత గ్రంధములకు భిన్నంగా, తన పరిధిమేరలో భజగోవిందము” భగవత్సాక్షాత్కార నిమిత్తమై సంపా దించుకోవలసిన విలువలని, దానికి విఘ్నాలుగా ఉండే మానవ బలహీనతలని చక్కగా విపులీకరిస్తుంది. సాధకునికి జీవిత గమ్యాన్ని, సాధనోపాయాలు బోధించడమే కాక ఇప్పటి జీవితంలోని బాధాకరమైన న్యూనతని, నేటి జీవితంలోని భయంకరమైన విలువలని, వాటిని ఇలాగే కొనసాగిస్తే పర్యవసానంగా లభించే దుష్ఫలితాలని భజగోవిందం స్పష్టంగా వివరిస్తుంది. అహం కారము, కోరికలతో కూడుకున్నది యిప్పటి జీవితం.

ఈ స్తోత్రము తనతో సమానులైన వేదాంత వేత్తలకు గాని తర్క పండితులకు గాని చెప్పినట్టిది కాదు. అందుచేత ఇందులో తర్కాలు లేవు. దుష్టమతాలని, దురభిప్రాయాలని ఖండించడంలో ఆయన శక్తిని వ్యర్థపరచలేదు. సిద్ధాంతాలు కూడా చేర్చబడలేదు.

అద్వైత వ్యతిరేకుల తర్కాలు లేనంత మాత్రాన భజగోవిందం సున్నితమైన భావాలతో హృదయాన్ని కదిలిస్తూ తాత్కాలిక దివ్యానుభూతులనిచ్చే మధుర సంగీతం అనుకోరాదు. ఈ శ్లోకాలు కొరడా ఝళిపింపులవలె ఉంటాయి. తప్పుదారిన నడిచే సాధకుని నెమ్మదిగా మంచిదారికి నడిపించే సున్నితత్వం లేదు. మానవుడి వీపు మీద వాతలు పడే కొరడా దెబ్బలు తగిలిస్తాయి.

యీ బోధ ఉపదేశగ్రంథంగాని వాదసంయుతమైనదిగారు. భజగోవిందములో హృదయాంతరాళములోని రహస్యాన్ని ప్రేమతో, శిష్యులకు బోధించే గురువునే దర్శిస్తాము. శిష్యుడెవరంటే (1) శిక్షింపబడేవాడు శిష్యుడు ( శిక్షతే ఇతి శిష్య:) అనిగాని లేదా (2) బాహ్యప్రపంచ దృష్టిని వదలి అంతర్దృష్టిని పొందడం చేత ఇంతకు పూర్వమున్న స్థితికంటే ఉత్తమతరమైన స్థితిని పొందినవాడు శిష్యుడు (శిష్యాత్ విశిష్యతే శాస్త్రాది పరిజ్ఞానేన బహిర్ముఖం అనపేక్ష్య ఇతి శిష్యః) అనిగాని లేదా (3) జ్ఞానేంద్రియ ఔద్ధత్యాన్ని నియమించి వశపరచుకునేవాడు శిష్యుడని (ఇంద్రియాది ప్రవృత్తిం శిష్యతి ఇతి శిష్య:)

కనుక, నిజమైన శిష్యుడెవరంటే గురువులచేత బోధింపబడుచున్న వాడును, ఆ బోధవలన బాహ్య ప్రపంచదృష్టిని మార్చి అంతర్దృష్టి నలవరచుకొనిన వాడును, ఉద్రేక ములను, బాహ్యదృష్టి కలిగించే ఆలోచనలను నియమించిన వాడును అని విశదపరిచిరి. అటువంటి శిష్యులకే " భజగోవిందం” చెప్పబడినది.

ఈ శ్లోకములు ప్రతివాది భయంకరాలై లేవన్నంత మాత్రాన అవియేమో చాలా మృధువై; సుతిమెత్తనై పసివాళ్ళు, ఆలోచన చేయలేనివాళ్ళు, యేదో ఫణితిలో కూనిరాగాలు తీయడానికి మాత్రమే పనికివచ్చేవనే దురభిప్రాయం పడరాదు. అవి పాడి నంత మాత్రముననే మొదట దివ్యభావం కలిగి, తరువాత యే ఫలితమూ యివ్వనట్టి బోధకాదిది. అలాంటి మెతకతనం ఈ శ్లోకాల్లో లేదు. ఈ ముప్పది శ్లోకాలు కూడ ఒక్కొక్క కొరడాదెబ్బను కొట్టి నప్పటి ఫలితాన్ని తప్పు చేస్తే మనసు మీద పడవేస్తవి. కొరడాతో కొట్టడమేమి? మనిషి వీపుమీద చళ్ళున తట్టడమేమి? అన్ని ఝళిపింపు లూ చేస్తవి. ఇదంతా అవుసరం కొద్ది చేయవలసి వచ్చినపని. కొంప అంటు కున్నప్పుడు అందులో వున్న వాళ్ళనెలా మేల్కొల్పడం? వెంటనే మేల్కొనకపేతే యికవాళ్ళు దక్కరు కదా? మనిషిని కుదిపి తట్టిలేపాలి- పూజ్యపాదులైన తల్లిదండ్రులు, ప్రేమ పాత్రులైన భార్యాబిడ్డలు - ఆ సమయంలో మర్యాదలు పాటించుతారా? ఇందులో తీయని విసుర్లున్నాయి. దయాపూర్ణతతో కూడిన తీవ్రమయిన ఆక్షేపణలున్నాయి. నీవు తెముల్చుకొని ఎప్పుడో ఏదో చేద్దామంటే వినే సహనం కనబర చే స్థితికాదు. శిష్యుల సంక్షేమం కోసం, వాళ్ళను ప్రేమతోనే కసిరి అసహించుకొనడం జరగాల్సి వచ్చింది. ఇంకా యీ సంసారంలో – దుఃఖాల్లోపడి నిద్రించడం- మృత్యువనే అగ్నితో ఒక ప్రక్క కొంప అంటుకుంటుంటే సహించేదెలా?

*సశేషం*

❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️❤️