ఆఖరి ప్రయాణం*

  *ఆఖరి ప్రయాణం*

ఓ అర్ధరాత్రి, తెల్లటి లాల్చీ-ధోవతి ధరించిన ఓ వృద్ధుడు నా క్యాబ్‌ ఎక్కి, ఐదు చోట్లకు తీసుకెళ్లమని నా చేతిలో 5000 రూపాయలు పెట్టారు. ఆ రాత్రి ఆయన నన్ను తీసుకెళ్లింది రోడ్ల మీద కాదు… తన ఎనభై ఒక్క ఏళ్ల జ్ఞాపకాల లోతుల్లోకి. పిల్లలను పెంచిన పాత ఇల్లు, నలభై ఏళ్లు పాఠాలు చెప్పిన బడి, ప్రాణంగా ప్రేమించిన భార్యను తొలిసారి కలిసిన కాఫీ హౌస్, ఆమే బూడిదైన శ్మశానం… చివరగా ఆయన ఆగిన చోటు క్యాన్సర్ వార్డు. ఇక తిరిగి రాని లోకాలకు వెళ్లే ముందు, తన జీవితాన్ని చివరిసారి చూసుకోవడానికి వచ్చిన ప్రయాణమది.

ఆయన్ని అలా ఒంటరిగా వదిలేసి నా మనసు ఊరుకోలేదు. మరుసటి ఉదయం పూలతో ఆసుపత్రి గది తలుపు తట్టాను; ఆపై ప్రతిరోజూ ఆయన వద్దే గడిపాను. రక్తసంబంధాలు ముఖం చాటేసిన ఆ వేళ, కాసేపు కబుర్లు, వేడి టీ, చేతి స్పర్శతో ఆ ఒంటరి గుండెకు తోడయ్యాను. మంగళవారం వేకువజామున 3:17 నిమిషాలకు మానిటర్ చప్పుడు మూగబోయే క్షణాన… ఆయన చెయ్యి పట్టుకుని నేనున్నాను.

ఆయన ఇచ్చిన ఆ ఐదు వేల రూపాయలు నా కారులోని చిన్న అరలోనే ఇప్పటికీ పదిలంగా ఉన్నాయి. ఎందుకంటే, ఆ రాత్రి ఆయన నాకు నేర్పింది ప్రయాణపు విలువ కాదు, మనుషుల విలువ. ఇప్పుడు నా కారు ఎక్కే ప్రతి అపరిచితుడిలో కేవలం ఒక ప్రయాణికుడే కాదు… చూడబడాలని, ఓదార్పు కోరుకునే ఒక నిండు జీవితం కనిపిస్తుంది.

*ప్రతి అపరిచితుడి వెనుకా ఒక నిండు జీవితం ఉంటుంది; కొన్నిసార్లు మనం ఇచ్చే చిన్నపాటి ఆప్యాయతే వారికి దక్కే ఏకైక ఆశ్రయం.*