సౌమ్యవారం*🌷 *🪷11నవంబర్26🪷* *దృగ్గణిత పంచాంగం*

 *卐ॐ ఓం శ్రీ 🌹గురుభ్యోనమః ॐ卐*

    🌷 *సౌమ్యవారం*🌷 

  *🪷11నవంబర్26🪷*  

   *దృగ్గణిత పంచాంగం* 

               

         *ఈనాటి పర్వం*  

        *యమద్వితీయ*

   *భగిణీ హస్త భోజనం*

         *స్వస్తి శ్రీ పరాభవ* 

        *నామ సంవత్సరం* 

*దక్షిణాయనం - శరదృతువు* 

*కార్తీకమాసం - శుక్లపక్షం*

*తిథి       : విదియ* సా 03.53 వరకు ఉపరి *తదియ*

*వారం: బుధవారం*

(సౌమ్యవాసరే)

*నక్షత్రం   : అనూరాధ* ఉ 11.38 వరకు ఉపరి *జ్యేష్ఠ*

*యోగం  : అతిగండ* రా 03.40 వరకు ఉపరి *సుకర్మ*

*కరణం   : కౌలువ* సా 03.53 *తైతుల* రా.తె 04.58 ఉపరి *గరజి*

*సాధారణ శుభ సమయాలు:*

*ఉ09.00-11.00  సా04.00-05.00*

అమృత కాలం  : *రా.తె 04.32-06.18*

 అభిజిత్ కాలం  :  *ఈ రోజు లేదు*

*వర్జ్యం             : సా 05.51-07.38*

*దుర్ముహూర్తం  : ఉ 11.28-12.14*

*రాహు కాలం    : మ 11.51 -01.17*

గుళికకాళం        : *ఉ 10.26 - 11.51*

యమగండం     : *ఉ 07.35 - 09.00*

సూర్యరాశి : *తుల*                        

చంద్రరాశి : *వృశ్చికం*  

సూర్యోదయం :*ఉ 06.18*  

సూర్యాస్తమయం :*సా 05.41*

*ప్రయాణశూల   : ఉత్తర దిక్కుకు పనికిరాదు*

*వైదిక విషయాలు:*

ప్రాతఃకాలం         : *ఉ 06.09-08.26*

సంగవ కాలం        : *08.26-10.43*

మధ్యాహ్న కాలం    : *10.43-01.00*

అపరాహ్నకాలం    : *మ 01.00-03.17*

*ఆబ్ధికం తిధి   : కార్తీక శుద్ధ విదియ*

సాయంకాలం       : *సా 03.17-05.34*

ప్రదోషకాలం        : *సా 05.34-08.05*

రాత్రికాలం           : *రా 08.05-11.26*

నిశీధి కాలం          : *రా 11.26-12.17*

బ్రాహ్మీ ముహూర్తం :  *తె 04.29 - 05.19*

□■□■□■□■□■□■□■□■□■□■

                *🌷ప్రతినిత్యం🌷*

       *_గోమాతను 🐄 పూజించండి_* 

        *_గోమాతను 🐄 సంరక్షించండి_*

🌷 *ఓం సరస్వత్యై  నమః* 🌷

🌹🪷🌹🛕🌹🌷🪷🌷🌹

*సర్వే జనాః సుఖినోభవంతు...                   లోకాఃసమస్తాః సుఖినో భవంతు!* 

<><><><><><><><><><><><><>

          🌷 *సేకరణ*🌷

      🌹🌿🪷🪷🌿🌹

        *న్యాయపతి వేంకట*

       *లక్ష్మీ నరసింహా రావు*

      🌷🍃🪷🪷🍃🌷

   🌹🌷🪷🌷🪷🌷🌹

ఒక్కడే నేరస్తుడా

  రంపాలు మొలుస్తాయి

ఇంటి పిల్లాడు చాక్లెట్‌ కొనివ్వలేదనో, ట్యూషన్‌కు వెళ్లననో కాళ్లు నేల మీద గట్టిగట్టిగా తాటిస్తాడు. అప్పుడు ఇంట్లో ఉండే నానమ్మ దగ్గరకు తీసుకుని ‘అలా నేల మీద కాళ్లు రుద్దకు నాయనా. భూదేవికి నొప్పి పుట్టి ఏడుస్తుంది’ అని చెప్పేది. ఆ తర్వాత ఆ పిల్లాడు నేల మీద గట్టిగా నడవడానికి కూడా జంకేవాడు. 

తూనీగకు దారం కట్టి ఆడుతూ ఉంటే ‘పాపంరా... అలా చేయకు’ అని తల్లి కచ్చితంగా కోప్పడేది.

 ‘చీమల దారికి అడ్డంగా నీళ్ళు పోస్తారా ఎవరైనా... అవి ఇల్లు కట్టుకుంటున్నాయిరా’ అని అదిలించేవారు ఇంట్లో కచ్చితం ఉండేవారు. 

‘చెట్టు మీద రాయి విసరకు. చెట్టుకు దెబ్బ తగులుతుంది’ అని గదమాయించే పెద్దలు ఇటూ అటూ సిద్ధం. 

ఇవన్నీ కేవలం పెద్దల మాటలు కాదు. పిల్లల గుండెలోకి కరుణను ఎక్కించే సూది మందులు. పిల్లాడి మణికట్టుపై కట్టే దయాదారాలు. 

తోటి ప్రాణి నొప్పిని తన నొప్పిగా భావించడం నేర్పే 'మొదటి బడి ఇల్లే'. 

పిల్లాడు పెద్దయి బడికి వెళ్తే అక్కడ మరో తల్లి ఎదురయ్యేది.. టీచర్‌. ఆమె అక్షరాలతో పాటు కరుణను కూడా దిద్దించేది. అందరి వేళ్లూ తెగ నరికే అంగుళీమాలుడిని చూసి బుద్ధుడు ‘నేను ఆగిపోయాను.... నీవే ఆగాలి’ అని ఎలా ఆపాడో చెప్పేది. ‘నేను అన్ని ప్రాణులను హింసించడం ఆపేశాను. కరుణలో స్థిరంగా ఆగిపోయాను. కానీ నీవు ఇంకా హింసలో పరిగెడుతూనే ఉన్నావు’ అన్న బుద్ధుడి మాటల్లో కారుణ్యం క్లాస్‌రూమ్‌లో పిల్లల మనసులను తాకేది. 

'గాంధీ తాత పరుగెత్తే గుర్రపు బగ్గీ కింద పడ్డ కుక్కపిల్ల కోసం పరీక్ష మానుకున్నార'ని చెప్తే మరువగలమా ఆ పాఠాన్ని?  పిల్లల్లో ఇల్లు కరుణను నాటితే బడి దానికి నీళ్ళు పోసేది. ఆ తర్వాత సమాజం ఆ మొక్కను ఎదగనిచ్చేది.

ఊళ్లో 'పెద్దల మాట' అంటే హడల్‌. ఎవరు ఎవరి మీదైనా హింస చేస్తే పెద్దలు వాళ్లను పట్టుకొచ్చి రచ్చబండ దగ్గర రేవు పెట్టేవారు. అంటే 'మనం ఎవరినైనా బాధిస్తే సంఘం దృష్టిలో చులకనవుతామ'నే భయం నాటుకునేది. పశువును కొట్టినా, పిట్టపై గులక రాయి ఎక్కుపెట్టినా చెవి మెలేసే పెద్దలు పెట్టిన భయం మనసులో స్థావరం చేసుకునేది. చెట్టుకింత నీరు, పక్షికి నాలుగు గింజలు, ఆకలిగొన్నవాడికి పట్టెడు అన్నం... అదే జీవితం అని సంఘం పాఠం చెప్పేది. తన బలం, తన కోపం, తన ప్రేమ ఇతరులను నొప్పించడానికి వాడకూడదని అది గట్టిగా అర్థం చేయించేది.

అదంతా గతం.

 తల్లిదండ్రులకు పిల్లలతో కూర్చుని కథ చెప్పేంత సమయం లేదు. ఫోనో, టాబ్లెటో ఇచ్చి వాళ్ల పరుగుల్లో వాళ్లున్నారు. దాంతో వాడు తూనీగకు దారం కట్టడం కాదు స్క్రీన్‌ మీద డ్రాగన్‌లను నరకడం నేర్చుకుంటున్నాడు. బడిలో విలువలు చెప్పాల్సిన టీచర్‌ సిలబస్‌ పూర్తి చేయడానికి తలమునకలవుతున్నాడు. పరీక్ష మార్కులే కొలతలుగా మారిన చోట మనిషితనానికి పడే మార్కుల ఊసే లేదు. 

ఇక సంఘం గురించి ఎంత తక్కువ చెప్పుకుంటే అంత మంచిది. వీధిలో హత్య జరుగుతుంటే రీల్‌గా మార్చడంలో మజా అనుభవిస్తోంది. వీటన్నింటి ప్రతిఫలంగా సినిమాల్లో రక్తపిపాస పెరిగింది. ఓటీటీల డార్క్‌ కంటెంట్‌. హీరో ఒక అమ్మాయిని వేధిస్తే అది ప్రేమగా, ఆమె కాదంటే  పట్టుదలగా, ఆమెను కొడితే మగతనంగా చూపించే సినిమాలూ, వాటిని తీసే సినిమా బృందం జవాబుదారీతనంలేని వింత మృగాలవుతున్నారు. రంపాలు, గొడ్డళ్ళు, తుపాకులు హీరోయిజం సింబల్స్‌. మనిషిని చంపడం ఎంత ఈజీయో స్క్రీన్‌ మీద చూసి చూసి, పిల్లాడి మనసులో హింస ఒక సాధారణ విషయంగా మారిపోతోంది. 

అనంతపురం క్లాస్‌రూమ్‌లో రంపంతో దాడి చేసిన పిల్లాడు ఒక్కడే నేరస్తుడా? ఆ రంపాన్ని మనమే ఇచ్చాం. కరుణ నేర్పని ఇల్లు, విలువలు చెప్పని బడి, హింసను హీరోయిజం చేసిన సినిమా ఇచ్చింది. ‘వద్దు అంటే వదిలేయాలి’ అని చెప్పని సమాజం ఇచ్చింది. అందుకే అది ఒక పిల్లాడి నేరం కాదు, ఒక తరం వైఫల్యం. అంతా ముగిసిపోయింది కనుక మళ్ళీ మొదటి నుంచి మొదలు కావడమే మార్గం. అమ్మమ్మ మళ్ళీ గొంతు విప్పి దయ నేర్పాలి. టీచర్‌ మళ్ళీ బ్లాక్‌ బోర్డ్‌ మీద కరుణ రాయాలి. సంఘం తన అంతస్తును తాను పెంచుకోవాలి. 

అంతవరకు ప్రతి క్లాస్‌రూమ్‌లో ఒక రంపం తిరుగుతూనే ఉంటుంది.☘️

మాయ మనలను మోసం చేస్తుందా?

 మాయ మనలను మోసం చేస్తుందా?

 జీవుడు మోక్షం పొందే వరకు ఈ మాయ వల లోనే ఉంటాడా? మాయ నుంచి మనం బయటపడేది ఎలా?

ఆధ్యాత్మిక మరియు వేదాంత దృక్పథంలో మాయ (Maya) గురించి ఇవి అత్యంత గంభీరమైన, ప్రాథమికమైన ప్రశ్నలు. దీనికి సమాధానాలు అద్వైత వేదాంతం మరియు భగవద్గీత ఆధారంగా వివరంగా చూద్దాం:

​1. మాయ మనలను మోసం చేస్తుందా?

​మాయ మనలను కావాలని మోసం చేయదు; కానీ ఉన్నది లేనట్టుగా, లేనిది ఉన్నట్టుగా (భ్రాంతిని) మనకు చూపిస్తుంది.

​వేదాంతం ప్రకారం, సత్యమైనది కేవలం ఆత్మ (బ్రహ్మం) మాత్రమే. కానీ మాయ ప్రభావం వల్ల మనం ఈ భౌతిక ప్రపంచాన్ని, శరీరాన్ని, ఇంద్రియ సుఖాలనే శాశ్వతమైనవిగా నమ్ముతాము.

​ఉదాహరణకు: చీకట్లో త్రాడును చూసి పాము అనుకుని భయపడటం. అక్కడ పాము లేదు, కేవలం త్రాడు మాత్రమే ఉంది; కానీ మన అజ్ఞానం (భ్రాంతి) వల్ల అది పాములా కనిపిస్తుంది. అలాగే ఈ సృష్టి వెనుక ఉన్న పరమాత్మను చూడలేక, కేవలం నామ-రూపాలతో కూడిన ప్రపంచానే్న సత్యమని భ్రమించడమే మాయ చేసే మోసం.

​2. జీవుడు మోక్షం పొందే వరకు ఈ మాయ వలలోనే ఉంటాడా?

​అవును, జీవుడు జ్ఞానోదయం (మోక్షం) పొందే వరకు మాయ వలయంలోనే (సంసార చక్రంలో) కొట్టుమిట్టాడుతుంటాడు.

​భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణుడు ఇలా అంటాడు:

​దైవీ హ్యేషా గుణమయీ మమ మాయా దురత్యయా |

మామేవ యే ప్రపద్యంతే మాయামেతాం తరంతి తే || (గీత 7.14)

​నా యొక్క ఈ త్రిగుణాತ್ಮకమైన (సత్వ, రజో, తమో గుణాలతో కూడిన) మాయ దాటడానికి చాలా కష్టమైనది. ఎవరైతే నన్ను (పరమాత్మను) శరణు వేడుకుంటారో, వారు మాత్రమే ఈ మాయను దాటగలరు అని దీని అర్థం.

​మోక్షం అంటే ఈ మాయ బంధనాల నుంచి పూర్తిగా విముక్తి పొందడమే. ఆత్మకు నిజమైన జ్ఞానం కలిగినప్పుడు, మాయ యొక్క తెర తొలగిపోయి మోక్షం సిద్ధిస్తుంది.

​3. మాయ నుంచి మనం బయటపడేది ఎలా?

​మాయను పూర్తిగా నాశనం చేయడం ఎవరివల్ల కాదు, ఎందుకంటే అది ఈ సృష్టి శక్తి. కానీ దాని ప్రభావం నుంచి (అజ్ఞానం నుంచి) బయటపడవచ్చు. అందుకు పెద్దలు సూచించిన మార్గాలు:

​ఆత్మజ్ఞానం / విచక్షణ: "నేను ఈ మార్పు చెందే శరీరం కాదు, శాశ్వతమైన ఆత్మను" అనే సత్యాన్ని గ్రహించడం. ప్రతి దాని వెనుక ఉన్న అంతరార్థాన్ని విచారించడం.

​భక్తి మరియు శరణాగతి: భగవంతునిపై సంపూర్ణ నమ్మకం ఉంచి, నిస్వార్థంగా కర్మలు ఆచరించడం. దైవ కృప ఉంటేనే మాయను దాటడం సాధ్యం అవుతుంది.

​గురువును ఆశ్రయించడం: మాయ వలలో చిక్కుకున్న జీవుడికి సద్గురువు సరైన జ్ఞానాన్ని ప్రసాదించి, కళ్లకు కట్టిన మాయ పొరలను తొలగిస్తారు.

​గుణాలను జయించడం: మాయ సత్వ, రజస్, తమస్ అనే మూడు గుణాలతో నడుస్తుంది. తమో, రజో గుణాలను తగ్గించుకుని, సత్వ గుణాన్ని పెంపొందించుకుంటూ ఆ త్రిగుణాలకు అతీతంగా (గుణాత్ీతుడుగా) నిలవడం.

భగవద్గీతలో శ్రీకృష్ణ పరమాత్మ ప్రకృతిలోని త్రిగుణాల (సత్వ, రజస్, తమస్) గురించి చాలా స్పష్టంగా వివరించాడు. భగవంతిని మాయ ఈ మూడు గుణాల ద్వారానే జీవుడిని బంధిస్తుంది. దీనికి సంబంధించిన పూర్తి వివరాలు వేదాంత దృక్పథంలో ఇలా ఉన్నాయి:

​1. త్రిగుణాలు మాయను ఎలా బంధిస్తాయి?

​మాయ అనేది కేవలం ఏదో ఒక శక్తి కాదు; అది ఈ మూడు గుణాల సమ్మేళనం. జీవుడు తన నిజమైన స్వభావాన్ని (ఆత్మను) మరచిపోయి, ఈ గుణాలతో తదాత్మ్యత చెందడమే బంధనం.

​సత్వ గుణం (ప్రశాంతత, జ్ఞానం, సుఖం): ఇది ప్రకాశవంతమైనది, నిర్మలమైనది. అయితే ఇది జీవుడిని సుఖం మరియు జ్ఞానంపై మమకారం (అటాచ్‌మెంట్) ద్వారా బంధిస్తుంది. "నేను చాలా జ్ఞానిని, సుఖంగా ఉన్నాను" అనే అహంకారాన్ని కలిగిస్తుంది.

​రజో గుణం (కోరికలు, ఆశలు, ఆరాటం): ఇది రాగస్వభావం కలది (కోరికల పుట్టుకకు కారణం). ఇది జీవుడిని కర్మల పట్ల ఆసక్తి, కోరికలు, మరియు వాటి ఫలితాల కోసం ఆరాటపడేలా ప్రేరేపిస్తుంది. కోరికలే బంధనానికి ప్రధాన మూలం.

​తమో గుణం (అజ్ఞానం, బద్ధకం, నిద్ర, మమత): ఇది అజ్ఞానం వల్ల పుడుతుంది. ఇది జీవుడిని మత్తు, సోమరితనం, నిర్లక్ష్యం మరియు విచక్షణ కోల్పోయేలా చేస్తుంది. తప్పు ఒప్పులను గుర్తించలేని అంధకారంలో ఉంచుతుంది.

​గీత (14.5) ప్రకారం:

​సత్త్వం సుఖే సంజయతి రజః కర్మణి భారత |

జ్ఞానమావృత్య తు తమః ప్రమాదే సంజయత్యుత ||

"సత్వగుణం సుఖంలోనూ, రజోగుణం కర్మలోనూ, తమోగుణం జ్ఞానాన్ని కప్పివేసి ప్రమాదంలోనూ (అజ్ఞానంలోనూ) జీవుడిని బంధిస్తాయి."

​2. త్రిగుణాలను ఎలా అధిగమించాలి? (గుణాత్ీతులు కావడం ఎలా?)

​ఈ గుణాలు ప్రకృతికి సంబంధించినవి. శరీరం ఉన్నంతవరకు గుణాలు పనిచేస్తూనే ఉంటాయి. కానీ వాటి ప్రభావం మనపై పడకుండా ఉండటమే గుణాత్ీత స్థితి (అధిగమించడం). గీత 14వ అధ్యాయంలో శ్రీకృష్ణుడు దీనికి మార్గం చెప్పాడు:

​సాక్షి భావంతో ఉండటం (ద్రష్టగా మారడం): గుణాలు తమ పని తాము చేస్తున్నాయని (సుఖం, దుఃఖం, కోరికలు, బద్ధకం రావడం సహజమని) గుర్తించి, వాటిలో లీనం కాకుండా కేవలం ఒక సాక్షిలా (చూసేవాడిగా) గమనించడం.

​సమత్వం అలవర్చుకోవడం: సుఖం కలిగినప్పుడు పొంగిపోకపోవడం, దుఃఖం కలిగినప్పుడు కుంగిపోకపోవడం; అలాగే శత్రువునైనా, మిత్రునైనా, నిందనైనా, ప్రశంసనైనా సమానంగా స్వీకరించడం.

​అచంచలమైన భక్తి: భగవంతునిపై అనన్య భక్తి కలిగి ఉండటం. శ్రీకృష్ణుడు గీతలో స్పష్టంగా చెప్పాడు—ఎవరైతే భగవంతుడిని పూర్తిగా శరణు వేడుకుంటారో, వారు ఈ త్రిగుణాలను సులభంగా దాటగలరు (గీత 14.26).

​కర్తృత్వ భావన వదలడం: "నేనే అన్నీ చేస్తున్నాను" అనే అహంకారాన్ని వదిలి, ఇంద్రియాలు, గుణాలే వాటి పనులను చేస్తున్నాయి అని భావించడం.

​సంక్షిప్తంగా చెప్పాలంటే, ఈ గుణాలను పూర్తిగా నిర్మూలించడం సాధ్యం కాదు; కానీ వాటిని గమనిస్తూ, వాటికి అతీతంగా (గుణాత్ీతుడిగా) జీవించడమే మాయను జయించే మార్గం.