25, జులై 2020, శనివారం

గుడ్లగూబ_లక్ష్మీదేవికి_వాహనం_ఎలా_అయ్యింది


మనం లక్ష్మీదేవి చిత్రపటాన్ని చూసినపుడు ఆమెకు గుడ్లగూబ వాహనంగా ఉండటాన్ని చూస్తుంటాం. లక్ష్మీదేవికి గుడ్లగూబ ఎలా వాహనమయ్యింది? అనే ప్రశ్న మనల్ని పట్టి పీడిస్తుంది. దానికి సమాధానంగా పురాణాలలో ఓ కథ కనబడుతోంది. ఒకప్పుడు కౌశికుడు అనే ఒక గొప్ప విష్ణుభక్తుడు ఉండేవాడు. అతడు గొప్ప సంగీత విద్వాంసుడు. సుమధురమైన తన గానమాధుర్యంతో మహావిష్ణువుని ప్రసన్నం చేసుకున్నాడు. స్థూలశరీరాన్ని విడిన తరువాత విష్ణులోకాన్ని చేరుకున్నాడు. శ్రీహరి తన ప్రియభక్తుని స్వాగతించి అతని గౌరవార్థం ఆంతరంగిక సంగీతసభ ఒకటి ఏర్పాటుచేసాడు. ఆ సభలో దేవర్షి నారదునికి ప్రవేశం లభించలేదు. తుంబరునికి సకల మర్యాదలతో స్వాగతం చెప్పారు. తనకు ప్రవేశం లేకపోవడం అటుంచి తన ప్రత్యర్థి అయిన తుంబరునకు స్వాగత సత్కారాలు లభించడం చూచిన నారదుడు మండిపడ్డాడు. అయినా, తమాయించుకుని లక్ష్మీదేవి మందిరంలో నుంచి లోనికి పోవడానికి ప్రయత్నించాడు. అక్కడ కూడా ఆ దేవి చెలికత్తెలు అడ్డుపెట్టారు. దానితో నారదుడు ఆ మహాలక్ష్మిని శపించాడు. అదితెలిసిన వెంటనే లక్ష్మీనారాయణులు నారదుని ముందు ప్రత్యక్షమైయ్యారు. తమను మన్నించమని వేడుకున్నారు. అప్పటికి నారదుని కోపం శాంతించింది. తన తొందరపాటుకు పశ్చాత్తాపం మొదలైంది. శరీరమంతా చెమటలు పట్టాయి.

కీలెరిగి వాత పెట్టడం బాగా తెలిసిన నారాయణుడు చేసిన దానికి సిగ్గు పడుతున్న నారదుని చూచి అన్నాడు - 'నారదా! నీ కోపకారణం నాకు తెలియును. నిజానికి భక్తి జ్ఞానములందు, శీల వర్తనములందు తుంబరుడు నీకన్న కపటి కాడు, గర్విష్టి కాడు. కపట భక్తిని ప్రదర్శించు వారెన్ని తీర్థాలు సేవించినప్పటికి వ్యర్థం. భక్తిశ్రద్ధలతో నన్నుకొలుచువారలకు అవశ్యం వశ్యుడనే. సంగీతం చేత ననుజేరవచ్చునని చాటి చెప్పుటకే కౌశిక తుంబరులను నేను సత్కరించాను. నీ శాపానికేమీ బాధ పడటం లేదు. లోకహితమే జరుగుతుంది. చింతించ వద్దు.' నారదునికి అప్పటికి జ్ఞానోదయమైంది. "ఓ దేవదేవా! నా తప్పులను క్షమించుము. అవివేకివలె ప్రవర్తించాను. నన్ను కాపాడుము. తుంబర కౌశికులవలె సంగీతంలో మేటినైతే ఇంతటి విపరీతం జరిగి ఉండేది కాదు కదా!' అంటూ కట్టెలు తెంచుకుని ప్రవహిస్తున్న కన్నీటి వరద మధ్య నారదుడు నారాయణుని పాదాలమీద పడ్డాడు.

భక్తుని పశ్చాత్తాపం భగవంతుని హృదయాన్ని కరిగించింది. తన దివ్యహస్తాలతో నారదుని పైకి లేపాడు. ధైర్యం చెప్పాడు. సంగీతం నేర్చుకోవాలన్న కుతూహలం నిజంగా ఉంటే తాను చెప్పినట్లు చేయమన్నాడు. ఉత్తరాన మానససరోవరానికి అవతల ఒక పర్వత శిఖరం ఉంది. దాని మీద ఒక దివాంధం ఉంది. ఆ ఉలూకపతికి శుశ్రూష చేసి సంగీతంలో మేటివి కమ్మని దీవించాడు. శ్రీమన్నారాయణునికి కృతజ్ఞతలు ప్రకటిస్తూ చెతులు జోడించిన నారదుడు సెలవుపుచ్చుకున్నాడు. వెంటనే మనోవేగంతో మానససరోవరం చేరుకున్నాడు. కమ్మని సంగీతం అస్పష్టంగా వినిపిస్తోంది. తెరలు తెరలుగా వస్తున్న ఆ గానమాధుర్యాన్ని పట్టుకుని ఆవలిగిరి శిఖరం చేరాడు. గంధర్వ, కిన్నెర, కింపురుష, అప్సరాసాదులెందరో అక్కడ సంగీతాభ్యాసం చేస్తున్నారు. వారి మధ్య గురుపీఠం మీద దివ్యకాంతులతో ప్రకాశిస్తున్న 'గానబంధు' నారదుని చూడగానే వినయంతో ఆశనం దిగి ఎదురేగాడు. ఆనందంగా ఆసనం చూపి కుశలప్రశ్నలు వేసాడు. ఏతెంచిన కారణం చెప్పమని ప్రార్థించాడు.

నారదుడు గానబంధు వినయానికి, సంగీత పాటవానికి ఆశ్చర్యపోయాడు. తనకు తెలియని ఈ సంగీత వేత్త ఎవరని ఆలోచనలో పడ్డాడు. అతడెవరైతేనేం! తనకు కావలసింది సంగీతవిద్య. ఉలూకపతికి నమస్కరించి జపతపాదులకు సాధ్యంకాని శ్రీహరిని తుంబుర కౌశికులు గానమాధుర్యంతో వశం చేసికొన్నారని, తనకూ అలాంటీ దివ్యగాన విద్యను ప్రసాదించమని వేడుకున్నాడు. గానబంధు, నారదుని ఆంతర్యం గ్రహించి ముందు తానెవరో వివరింప సాగాడు - పూర్వం భువనేశుడనే రాజు ఉండేవాడు. అతడు చాలా జాలి గుండెగలవాడు. ధర్మవర్తనుడు. సంప్రదాయానుసారం ధర్మకార్యాలన్నీ క్రమం తప్పకుండా నిర్వహించాడు. అటువంటి ఉత్తమ పాలకుడు సంగీతాన్ని మాత్రం నిషేధించాడు. ఎవరైనా గానాలాపన చేస్తే మరణశిక్ష విధించమని మంత్రులకు చెప్పాడు. భగవంతుని కూడా భక్తిగీతాలతో స్తుతించకూడదని చాటించాడు. ఒకరోజు హరిమిత్రుడు అనే భక్తుడు రాజాజ్ఞను మరచిపోయి భగవంతుని కీర్తిస్తూ గానం చేసాడు. ఆ గానమాధుర్యంలో మునిగిపోయిన ప్రజలు కూడా పాడకూడదన్న విషయాన్ని మరచిపోయారు. వెంటనే రాజబటులు వచ్చారు. హరిమిత్రుని రాజు ముందు నిలబెట్టారు. రాజు ఆలోచించాడు. పాడినవాడు బ్రాహ్మణుడు. బ్రహ్మహత్య మహాపాపం. మరణశిక్షతో సమానమైనది రాజ్యబషిష్కరణ. ఇలా ఆలోచించి హరిమిత్రుని సంపదనంతా స్వాధీనం చేసికొని రాజ్యం నుండి వెళ్లగొట్టాడు.

కాలచక్రం తిరగడం మానదుకదా! కొంతకాలానికి రాజు మరణించాడు. పుట్టిన ప్రాణి గిట్టక తప్పదు. అలాగే గిట్టినప్రాణి కూడ పుట్టక తప్పదు. నరుడుగా మరణించిన రాజు గుడ్లగూబగా జన్మించాడు. దివాంధజన్మ కాబట్టి రాత్రులందే ఆహారం సంపాదించుకోవాలి. తిండి ఒక సమస్యగా తయారయింది. పురాకృత దోషఫలితం కాబోలు; ఒకసారి నాలుగు రోజులైనా ఆహారం దొరగలేదు. ఆకలి దుర్లభమైపోయింది. చివరికి మరణాన్ని ఆహ్వానించాడు. అతడు పూర్వజన్మలో చేసికొన్న సుకృతం వల్ల మరణ దేవత యమధర్మరాజు వచ్చి ఎదురుగా నిలబడ్డాడు. ప్రాణం తీయకుండా ఎదురుగా నిలబడ్డ యముని చూచి 'ధర్మరాజా! ఎందుకు ఈవిధంగా నన్ను బాధ పెడుతున్నావు? నేను గతజన్మలో రాజుగా ప్రజలపై ఎంతవరకు దయాదక్షిణ్యాలు చూపించాలో అంతవరకు చూపించాను. నీవెందుకు నాపై దయ చూపవు?' అన్నాడు భువనేశుడు. దివాంధ స్థితికి యమధర్మరాజు జాలి పడ్డాడు. తాను చేసిన తప్పేమిటో తెలియకుండా ఎవరైనా శిక్ష అనుభవించడం ధర్మం కాదు కదా! తెలిసినప్పుడే కదా పశ్చాత్తాపం కలిగేది! అలా ఆలోచించి అసలు విషయం చెప్పాడు.

"దివాంధమా! నీవు రాజుగా ఉన్నప్పుడు అనేక సత్కార్యాలు చేసినమాట నిజమే. కాని పరమాత్ముని వేద మంత్రాలతో మాత్రమే స్తుతించాలని శాసించడం నీ మూర్ఖత్వం. పరమపావనమైన సంగీతంతో హరికీర్తన చేసిన హరిమిత్రుని శిక్షించిన పాపం తక్కువైనదియా! ఆ పాప ఫలితం కొండంతయై నీకు లభించిన పుణ్యఫలానికి మించిపోయింది. అదే నేడు నిన్ను పట్టిపీడిస్తోంది. విష్ణుభక్తులకు చేసిన కీడు నీకీ అవస్థ తెచ్చిపెట్టింది. దీనినుండి బయట పడటం ఎవరికీ సాధ్యం కాదు". సమవర్తి చెప్పింది విన్నాక గాని, దివాంధానికి తాను చేసిన తప్పేమిటో అర్థం కాలేదు. ఏ మార్గంలోనైనా భగవంతుని స్తుతించ వచ్చన్న జ్ఞానం కలిగింది. చేసిన తప్పుకు క్షమించి ఎలాగైనా బయటపడే మార్గం చూపించమని ధర్మదేవత పాదాలమీద పడ్డాడు. యముని హృదయం కూడా ద్రవించింది. "ఉలూకరాజా! చేసిన తప్పుకు శిక్ష అనుభవింపక తప్పదు. దీనికి మించిన శిక్ష అనుభవించినచో శిక్షాకాలం తగ్గుతుంది. అంగీకరిస్తే ఆ గుహలోని కేగుము. అందులో నీ గత జన్మ దేహముంది. అందుండి రోజుకు కొంత మాంసాన్ని చీల్చుకుని భక్షించు. అది పూర్తి అయిన తదనంతరం నీకు శుభం కలుగుతుంది" అని దీవించి వెళ్ళాడు.

"ఓ మహర్షీ! ఆ దురదృష్టవంతుడను నేనే! ఆ తరువాత నేనొక రోజున నా శవం వద్ద కూర్చొని ఉండగా, దివ్య తేజస్వియైన ఒక బ్రాహ్మణుడు రథంలో పోతూ నా ముందున్న శవమును చూచి రథాన్ని నిలిపాడు. దగ్గరకొచ్చి చూసి, 'ఇది భువనేశుని కాయము వలెనున్నది. ఇందేల పడియున్నది? దీనిని యీ పక్షి భక్షించుటేమి?" అంటూ ఆశ్చర్యాన్ని ప్రకటించాడు. అప్పటికి నేను ఆ విప్రుని గుర్తించాను. అతడు నా చేత బహిష్కరింపబడిన హరిమిత్రుడు. వెంటనే అతని పాదములపైబడి ప్రార్థించాను. తప్పుకు క్షమించమని అడిగాను. దుఃఖాశ్రువులు నేల రాలుతుండగా యమధర్మరాజు తెలియజెప్పిన విషయమంతా వివరించాను. హరిమిత్రుడది విని చలించిపోయాడు. తన అంతరంగ భావమునకనుగుణంగా ఇలా పలికాడు. 'నీ బాధలు చూస్తుంటే నాకెంతో విచారం కలిగింది. నీవు నాయెడల చూపిన కాఠిన్యం నేను ఆరోజునే మరచాను. నీవనుభవించిన బాధలిక చాలు. ఈ క్షణం నుండి నీకు బాధ అన్నది లేకుండునుగాక! గొప్ప సంగీత విద్వాంసుడవై లోకంలో ఉత్తమ సంగీత విద్యను బోధింతువు గాక!' అంటూ అతడు నా కృతజ్ఞతను స్వీకరించి వైకుంఠానికేగాడు. వాని దీవనలు ఫలించి నేనిట్లున్నాను" అంటూ గానబంధు తన కథనంతా వివరించాడు.

ఆ తరువాత నారదుడు గానబంధు విద్వాంసుని శిష్యుడయ్యాడు. తొలిరోజునే సంగీతం ఎలా నేర్చుకోవాలో అనే విషయం మీద పాఠం చెప్పాడు. సంగీతం ఒక దివ్యకళ అన్నాడు. తపంతో గాని, తామసంతో కాని అది పట్టుబడదన్నాడు. కళ కోసం జీవితాన్ని అర్పించాలి అన్నాడు. కష్టపడి నిరంతరం సాధనచేస్తే ఎవరైనా అపురూపమయిన ఈ కళలో ఆధిక్యం సాధించవచ్చన్నాడు. గౌరవ భావం మొహంలో ఉట్టిపడుతుండగా వినయంగా తలవంచుకొని ఆలకించాడు నారదుడు. ఆ సాధన అలా వేయేళ్లు గడిచాయి. కఠోరమైనదీక్షతో నారదుడు 3,60.006 రాగాలలో మంచి ప్రావీణ్యం గడించాడు. సహపాఠులంతా పొగిడేస్తుంటే సంగీతంలో ఇక తనకు తిరుగులేదనే గర్వంతో ఉబ్బిపోయాడు. అమితానందంతో గురువును జేరి కృతజ్ఞతలు చెల్లించాడు. గురుదక్షిణ చెల్లిస్తాను. ఏమికావాలో సెలవిమ్మన్నాడు. ఎంతటి కోరికైనా సంశయింప వద్దన్నాడు.

శిష్యుని పలుకులు విన్న ఆ గురువు ఎంతగానో సంతోషించాడు. 'ఓ మహర్షీ! దేవర్షులైన మిమ్ము నేనేమి కోరగలను! దివాంధమునకు వలసిన అవసరములేమి ఉంటాయి? శిష్యుడవైనందున ఏదో ఒకటి కోరుకొనక తప్పదు. ఈ ధరాతలం నిలిచి ఉండునంత వరకు సంగీతకళతోపాటు నేను సహితం లోకంలో గుర్తుండేలా వరము ప్రసాదింపుము' అని మనసులోని మాట బయట పెట్టాడు. నారదుడు విశాలంగా నవ్వాడు. 'గురువర్యా! ఇది మరీ చిన్న కోరిక. ఈ చిరుకోరిక మీకున్న సంగీత పాండిత్యం తీర్చగలదు. శిష్య ప్రశిష్య కోటి వలన భూతలమున సంగీతకళ నిలిచియున్నంత వరకు మీ కీర్తికి చ్యుతి లేదు. మీరు చేసిన ఈ మహోపకారమునకు గురుదక్షిణగా లక్ష్మీనారాయణుల కటాక్షము, వారి సేవాభాగ్యమును, శాశ్వత సన్నిధానమును ప్రసాధిస్తున్నాను. ప్రళయం సంభవించినవేళ శ్రీ మహావిష్ణువునకు గరుత్మంతునివలె శ్రీమహాలక్ష్మికి నీవు వాహనమై తరియింతువు గాక!' అంటూ శిష్యునిగా కానుకను, దేవర్షిగా వరమును సమర్పించి సెలవు తీసుకొన్నాడు. ఆ విధంగా గానబంధు అనే గుడ్లగూబ లక్ష్మీదేవికి వాహనమైంది.

ఓం శ్రీ మహాలక్ష్మీ నమోస్తుతే

*ఇది గుర్తుంచుకోండి.*

  *కరోనా వ్యాధి అనేది దగ్గు, జలుబు కంటే పెద్ద వ్యాధి కాదు.*

  *యునైటెడ్ స్టేట్స్లో ఒక ఖైదీకి మరణశిక్ష విధించినప్పుడు, కొంతమంది శాస్త్రవేత్తలు ఈ ఖైదీపై కొన్ని ప్రయోగాలు చేయాలని భావించారు.* 
*ఉరి తీయడానికి బదులుగా విషపూరితమైన కోబ్రా నీపై దాడి (attack) చేయడం వలన నీవు  చంపబడతావని ఆ ఖైదీని భయపెట్టి చెప్పడం జరిగింది.*

  *ఒక పెద్ద విషపూరిత పాము అతని ముందుకు తీసుకురాబడింది, వారు ఖైదీ యొక్క కళ్ళు మూసివేసి, కళ్ళకు గంతలు కట్టి, అతన్ని కుర్చీకి కట్టేసారు. అతన్ని పాముతో కరిపించలేదు, గానీ రెండు భద్రతా పిన్స్ తో  (Two safety pins) గుచ్చారు అంతే, ఆ ఖైదీ రెండు సెకన్లలోనే మరణించాడు.*

  *ఆ ఖైదీ శరీరంలో పాము విషాన్ని పోలిన విషం ఉందని పోస్ట్‌మార్టం ద్వారా వెల్లడైంది.*

  *ఇప్పుడు ఈ విషం ఎక్కడ నుండి వచ్చింది, లేదా ఖైదీ మరణానికి కారణమేమిటి?*
 *ఆ విషం మానసిక రుగ్మతల ఒత్తిడి కారణంగా తన సొంత శరీరమే ఉత్పత్తి చేయబడిన విషం.!*

 *మానసిక భయాందోళనల ఒత్తిడికి గురియై మరణించడం జరిపించారు.*

  *మీ శరీరం మీరు తీసుకునే ప్రతి నిర్ణయం సానుకూల స్పందన లేదా ప్రతికూల స్పందనలు బట్టి శక్తిని ఉత్పత్తి చేస్తుంది. (The energy results depends up on our body produces the hormones  positive energy or negative energy accordingly). తదనుగుణంగా మీ శరీరం హార్మోన్లను ఉత్పత్తి చేస్తుంది.*

  *90% అనారోగ్యాలకు మూలకారణం ప్రతికూల ఆలోచనల (Negative thoughts) వలన ఉత్పన్నమయ్యే అనారోగ్యాలే.*

  *ఈ రోజు మనిషి తన తప్పుడు ఆలోచనలతో తనను తాను కాల్చుకుని తనను తాను నాశనం చేసుకుంటున్నాడు.*

  *5 సంవత్సరాల నుండి 80 సంవత్సరాల వయస్సు ఉన్న రోగులు పాజిటివ్ నుండి కరోనా ప్రతికూలంగా ఉన్నారు.*

  *గణాంకాలపైకి వెళ్లవద్దు ఎందుకంటే సగానికి పైగా ప్రజలు బాగానే ఉన్నారు, మరియు మరణాలు కరోనా వ్యాధి వల్ల మాత్రమే కాదు, వారికి ఇతర అనారోగ్యాలు ఉన్నాయి, కాబట్టి వారు భరించలేక మరణించారు.*

  *కరోనా చేత ఇంట్లో ఎవరూ చనిపోలేదని గుర్తుంచుకోండి, రోగులందరూ ఎక్కువగా ఆసుపత్రులలోనే మరణించారు. ఆసుపత్రిలో వాతావరణం మరియు మనస్సులో భయం ఉండటమే కారణం.*

  *ఎల్లప్పుడూ మీ ఆలోచనలను సానుకూలంగా (Positive గా) ఉంచండి, సంతోషంగా ఉండండి.*

  *కరోనా వ్యాధి అనేది దగ్గు, జలుబు కంటే పెద్ద వ్యాధి కాదు.*

పెళ్లి తప్పేట్టు లేదు...పెదబాబుకి

‘కరోనా వెళ్ళేదాకా కాస్త ఆగరా’  అంటే “ఇది జీవితాంతం ఉండే వైరసు! అంటే లైఫులో నాకు పెళ్లి చెయ్యరా?” తిక్క రేగింది వాడికి.

 “సరే తగలడు.  ఎవరెవర్ని పిలవాలో లిస్టు తయారు చెయ్యండి. ఇరవై మందికే పర్మిషనట!” అన్నాడు పెద్దాయన.  
 🥵🥵

“ఇదిగో చెల్లి పెళ్ళప్పటి  లిస్టు. ఇందులో  ఏడువందల ఎనభై రెండు పేర్లున్నాయి  మరి!” 

“చచ్చేం! పేర్లన్నీ కొట్టెయ్యండి. దయాదాక్షిణ్యాలు లేవు, బంధుత్వాబంధుత్వాలు లేవు, ప్రతిష్టా అప్రదిష్ఠలు లేవు!” అన్నాడు పెద్దాయన ఆవేశంగా.🥵

అలాగే  కొట్టేసుకుంటూ పోతే పంతొమ్మిది  మంది తేలేరు.  “ ఇంతకుమించి  చచ్చినా  తగ్గరు!” 

 “గుడ్. పెళ్లి కూతురు ఒక్కత్తినీ పంపించమని వియ్యంకుడికి ఫోన్ కొడదాం. దాంతో ఇరవై మంది అవుతారు.” 

 “బావుంది సంబడం! పెళ్ళికూతురొక్కత్తినీ పంపిస్తే మరి ఎవరి బాబొచ్చి చేస్తాడండీ కన్యాదానం?” వియ్యంకుడు ఎగిరి పడ్డాడు.  🥵

“అవును కదా, సరే మీ మొగుడూ పెళ్లాలిద్దరూ కూడా రండి, ఆవార మేం ఇద్దరిని తగ్గించుకుంటాం మా లిస్టులో! 

ఇంతకీ  పురోహితుణ్ణి మీరు తెస్తున్నారుగా?”    

“లేదు లేదు మీరే తేవాలి.”  “అయినా  ‘మాంగల్యం తంతునా నేనా’ మనకందరికీ నోటి కొచ్చిందే కదా. అది చదివేసి  పుస్తి కట్టించేస్తే పోలా? సుమతీ శతకం చదివేసి  మావాడొకడు పెళ్లిళ్లు చేయించేస్తున్నాడు. వాళ్ళంతా  పిల్లాపాపలతో సుఖంగా కాపరాలు చేసుకుంటున్నారు!”

 “ఓకే. మరి భజంత్రీలో?”  “భజంత్రీలు??  బహువచనం కూడానా?  ‘భజంత్రీ’.. అనండి.🤔

 ఒకాయనే వస్తాడు.  ఆయనే నోటితో తూతూబాకా వాయిస్తూ  రెండు చేతుల్తో డోలు వాయిస్తాడు!”
🤔

 “అన్నట్టు  వీడియో వాళ్ళు నలుగురొస్తారట.” గుర్తు చేసాడు పెదబాబు.  

“ చాల్చాలు. వొడిలిపోయి, వాడిపోయిన మన మొహాలకు వీడియోలు కూడానా?   చినబాబు  వాడి కెమెరాతో ఫుటోలు తీస్తాడు చాలు..”   🤔

“మరిచిపోయా బావగారూ. వాళ్ళక్క పెళ్ళిలో జడ తనే పైకెత్తి పట్టుకోవాలని మా చంటిది   ఎప్పట్నుంచో రిహార్సల్సు వేసుకుంటోంది. దాన్ని రావద్దంటే చంపేస్తుంది. 🤔

ఇంకో విషయం. 

పెళ్ళికూతురికి  చీర కట్టుకోడం రాదు. దానివన్నీ  చుడీదార్లే కదా. చీర కట్టడానికి, పీటల మీద  అది జారిపోకుండా చూసుకోడానికీ   మా మరదలు దగ్గరుండాల్సిందే. 

అలాగే పెట్టి దగ్గర కూర్చుని సామాను అందించడానికి, పిల్లని బుట్టలో తేవడానికి ముగ్గురు బావమరుదులు   తప్పదు!” అన్నాడు వియ్యంకుడు. “బుట్ట సిస్టం కాన్సిలండీ. పిల్లని నడిచి రమ్మనండి. పెళ్లి మండపం దూరవేం  కాదు.”

 “అంటే మరో తొమ్మిది మందిని కొట్టెయ్యాలి మా లిస్టులో!  బావుంది. ఇలా మీరు  పదహారు అక్షౌణీల సైన్యాన్ని యుద్ధానికి తెచ్చినట్టు తెస్తే మేం ఏమైపోవాలి?  మా వాళ్ళని ఎంతమందిని తెగ్గోయాలి? 🧐

మా కొంపలోనే పదిమంది ఉన్నామాయె!”  😲 

“ఎందుకుండరూ? కుటుంబ నియంత్రణాపరేషను చేయించుకోమని అప్పట్లో ఎన్నిసార్లు బతిమాలేరు మా వాళ్ళు! వినిపించుకున్నారా?”🤪 వంటింట్లోంచి పలికిందో  స్త్రీ స్వరం. 
    
  “నాన్నా! మరి  భోజనాలు?”  “ఔన్రోయ్ మరిచిపోయాం.  
కేటరింగ్ వాళ్ళు నలుగురొస్తారట. వాళ్ళని తగ్గిస్తే తిండుండదు ఎవరికీ.  

ఓర్నాయనో! అవతల ఆడ పెళ్ళివాళ్ళు, ఇవతల వీళ్ళు!  ఎవరి పేర్లు కొట్టెయ్యాలిరా?  ఈ పెళ్లి  నా వల్ల కాదు!  గంగలో దూకండి అంతా!” 

పోనీ, ఇరవై కంటే ఎక్కువమందిని తెచ్చుకోడానికి మనిషికి ఇంత చొప్పున పెనాల్టీ కట్టేద్దామా గవర్నమెంటుకి? 
సగం సగం భరిద్దాం మీరూ మేమూ.”  

 “చాల్చాలు. ఇప్పటికే మాస్కులూ, సబ్బులూ, తువ్వాళ్ళూ  అంటూ చాలా పెనాల్టీలు వేశారు మా మీద. ఇక మా వల్ల కాదు.” వియ్యంకుడి జవాబు. 

“నాన్నా,  అరమొహం మాస్కులతో,  వైరస్ భయాలతో, రాని చుట్టాలతో ఈ పెళ్లి ఏం కళ కడుతుంది?  వాయిదా వెయ్యండి. 
ఈలోగా ఆ పిల్లని పంపించమనండి. అందాకా సహజీవనం చేస్తాం!” 

“డొక్క చీరేస్తా వెధవా!   రిజిస్టర్ మ్యారేజ్  చేసుకు తగలడండి! పోండి!

మధ్య తరగతి మనో "గతం"

(Whatts up నుండి .)

ఎవరో ఈల వేసి పిలిచినట్టు సెల్ ఫోను మోగగానే ఆయనకేసి చూశాను జాపుకున్న కాళ్ళకి పతంజలి నూనె రాసుకుంటూ.."పార్వతీ! నీ కొడుకు నీ అకౌంటకి 2000 డాలర్లు పంపాడట, వ్వాట్సాప్ లో చెబుతున్నాడు" అన్నారు 
మావారు శంకర ప్రసాదు గారు."డాలర్లలో చెప్పకండి, నాకర్ధమయ్యేట్టు రూపాయల్లో చెప్పండి" అన్నాను విసుగ్గా. 
"2000ని 74తో గుణించు, రూపాయల్లో వస్తుంది" అన్నారు. విద్యార్థికి లెక్క ఇస్తున్నట్టుగా "ఆ గుణకారాలేవో మీరే చెయ్యండి, లెక్కల మాష్టారు కదా ?" అన్నాను తెలివిగా. "లక్షా నలభై ఎనిమిది వేలవుతుంది" అని చెప్పేసి వ్వాట్సాప్ లోకి దూరిపోయారు యధాలాపంగా.

చెప్పొద్దూ...అమెరికా వెళ్ళినప్పుడల్లా ఏ మాల్ కి వెళ్లినా ధరలు చూసి వెంటనే 70 తో గుడించేదాన్ని. నాకు ఏడో ఏకం బాగానే వచ్చు .

రూపాయిల్లోకి మార్చాక గుండె గుభేల్మనేది .
"ఇక్కడ రూపాయల్లో ఆలోచించ కూడదమ్మా"
అనేవారు పిల్లలు.
పుట్టుకతో వచ్చిందిమా ఊరికినే పోతుందా ?

కరివేపాకు కట్ట 70 రూపాయలట!
అందుకే.. కూరల్లో, చారులో కొంచం తగ్గించే వేసేదాన్ని. ఎప్పుడు ఏ సంఘటన జరిగినా ...
ఎందుకో పాత జ్ఞాపకాలు వస్తూనే ఉంటాయి. 
ఈయన మూడేళ్ళ కిందట రిటైర్ అయ్యాక మరీను !

ఇప్పుడు నా రెండో కొడుకు ప్రత్యేకంగా జ్ఞాపకం పెట్టుకుని, నా పుట్టిన రోజుకి ఏదైనా కొనుక్కోమని లక్ష చిల్లర డబ్బులు పంపిస్తే ఆనందమే...కానీ....

అప్పట్లో మా మావయ్య నాపుట్టిన రోజుకని ఇచ్చిన యాభై రూపాయలకి ఎంత సంబర పడిపోయానో..
ఎంత మందితో చెప్పుకున్నానో! అంత సంతోషించడానికి కారణం ఆ వయసా? అప్పటి పరిస్థితులా? లేక అవసరాలా? ఏమో!

ఇప్పుడు ఖరీదైన 4 బెడ్ రూముల అపార్టుమెంటు,
ఏసీలు, సోఫా సెట్లు, కింగ్ సైజు మంచాలు, అమెరికా పరుపులు, పేద్ధ టీవీ, ఖరీదైన కారు ...అన్నీ ఉన్నా....

ఎందుకో..ఆ మూడు వరస గదుల అద్దె ఇంట్లో 
మా అత్తగారు, మేవిద్దరం, ముగ్గురు పిల్లల్తో ఉన్నా 
ఎంతో ఆనందంగా, కళ కళ్ళాడుతూ ఉండేది !
ఇరుకు అనిపించేదే కాదు.

సెకండు హ్యాండు స్కూటర్ మీద ఆయన అలా..
గోదారి గట్టు మీదకి తీసుకెడితే...ఆ ‘ఇదే’ వేరు! ఫ్రిజ్ కూడా లేదు, నలుపు, తెలుపు టీవీలో చిత్ర లహరి చూస్తుంటే ఏమి ఆనందించాం !

మా ఆడపడుచులు వస్తే అందరం బరకం పరుచుకుని, పడుకుని కబుర్లు చెప్పుకుంటుంటే.. నిద్రే వచ్చేదికాదు !
మా అత్తగారు కూడా మధ్యలో కబుర్లు కలుపుతూ, కునికి పాట్లుపడుతూ, "ఇంక చాలు, పడుకోండి, తెల్లారి పోతోంది,మళ్ళీ పెందలాడే లేవాలి" అనేవారు.

మా కబుర్ల కంటే నవ్వులే ఎక్కువగా ఉండేవి,…
ఎవర్నీ నిద్దరోనీకుండా. 
మా ఆడపడుచులు ఎంతో మంచివాళ్ళు, ఇప్పటి టీవీ, సినిమా ఆడపడుచుల్లా కాదు.

అప్పట్లో ఈయన పినతల్లి కొడుకు పెళ్లికి వెళ్ళాలంటే మంచి పట్టు చీరలే ఉండేవి కావు.

ఇప్పుడు మూడు బీరువాల నిండా ఎవరెవరో పెట్టినవి, పెట్టించుకున్నవి,కొనుక్కున్నవి చాలా ఉన్నాయి.
పట్టు చీరలైతే లెక్కే లేదు…. ఫాన్సీ చీరలు ఉన్నా ...
ఏం కట్టుకుంటాం ?

అటూ, ఇటూ అందరి పెళ్ళిళ్ళూ అయిపోయాయి. 
అందరి కుటుంబాలనించీ ఒక్కళ్ళైనా అమెరికాయో,
లండనో చెక్కేశారు. 
మా రోజుల్లో కొంపకి ఒక్కళ్లు హైదరాబాద్ వెడితే 
‘అబ్బో’ అనుకునే వాళ్ళం. 
శ్రావణ మాసం పేరంటంలో ఎవరైనా "మావాడు హైడ్రాబాడ్ లో చార్మినారు, ట్యాంకు బండూ చూపించాడు" అంటే, మనం ఎప్పుడు చూస్తామో అనుకునే వాళ్ళం.

ప్రస్తుతం మా పిల్లలు, ఇద్దరబ్బాయిలూ, 
ఒకమ్మాయి అమెరికాలో స్థిరపడ్డారు. శతమానం భవతి సినిమాలో లాగ.

నేనూ, ఈయనా ఇక్కడే భాగ్య నగరంలోనే ఉండి పోయాం, జయసుధా, ప్రకాష్ రాజుల్లాగా.

కొడుకులు ఫోను చేసినప్పుడల్లా "గ్రీన్ కార్డు" అంటూవుంటారు..
స్వాతిముత్యం సినిమాలో కమలహాసన్ మాటిమాటికి 
"నా ఉజ్జోగం?" అన్నట్టు!

ఎందుకో అమెరికా వెళ్లాలంటే ఇంకా మనసు 
రావడం లేదు,

ఇక్కడే పాత స్నేహితులు, చుట్టాలతో వాట్సాప్, ఫోనులతో కాలక్షేపం చేయడమే ఇష్టం. 
తరవాత్తరవాత భగవంతుడెలా నిర్ణయిస్తాడో మరి!
నాకు మాత్రం, ఆ టీవీ సీరియళ్లు, చాగంటి వారి ప్రవచనాలు చూసుకుంటూ వేళకి ఇంత ఉడకేసిపడేస్తే 
హాయిగా గడిచిపోతుంది.

అన్నట్టు మొన్న వేసంకాలం మా అమ్మాయి, పెద్ద మనవరాలు, మనవడు వచ్చినపుడు వేలకి వేలు తగలేసి నాకోసంట 
స్మార్టు ఫోను, టాబ్ కొన్నారు...చెప్పాచెయ్యకుండా. వాటిల్లో వాట్సాప్, యూట్యూబు పెట్టి నన్ను చూసుకోమన్నారు. మా పెద్ద మనవరాలు మా హై స్కూల్ సైన్సు మాష్టారి లాగ అన్నీ నేర్పించి వెళ్ళింది.

ఈయన నేర్పితే రాదుకానీ... అది నేర్పితే బాగానే అలవడ్డాయి నాకు.

నిజంచెప్పొద్దూ..అవన్నీ నేర్చుకున్నాక, రోజూ పిల్లలందరి మెసేజీలు, ఫోటోలు, వీడియోలు,
రక రకాల విశేషాలు చూస్తుంటే మాటాడుతుంటే
టైమే తెలియడంలేదు.

అదే నా పెళ్ళైన కొత్తలో నలభై కిలోమీటర్ల దూరం లో ఉన్న మా అమ్మ కోసం ఎంత బెంగెట్టుకునేదాన్నో!
ఏమాటకామాటే చెప్పుకోవాలి, పాపం ఈయన వారానికి రెండుసార్లు పుట్టింటికి పంపించేవారు బడ్జెట్ ఇబ్బందులున్నా !

తనికెళ్ళ భరణి తీసిన "మిధునం" చూస్తుంటే మా కధే తీసినట్టు అనిపిస్తుంది. 
కాకపోతే లక్ష్మి, బాలు గార్లు పల్లెటూళ్ళో ఉంటారంతే.

మా పిల్లలు వారానికి రెండు మూడు సార్లు వీడియో కాల్సు చేస్తే 
వంట డ్యూటీ తనదేనని పాపం శంకర ప్రసాద్ గారికి తెలుసు.

ఆయనక్కూడా వాట్సాప్, యూట్యూబు, ఫేసు బుక్కు ఉన్నా, ఆయన రూటే సెపరేటు. ఎప్పుడూ రాజకీయాల గొడవే !
"వాడలా అన్నాడు, వీడిలా అన్నాడు " అని ఆవేశపడిపోతూ ఉంటారు.

ఆ ఫేసు బుక్కులో వ్యాసాలకి వ్యాసాలు రాసేస్తుంటారు, 
తానే సమాజాన్ని మార్చెయ్యాలన్నట్టు !

ఇంక టీవీ చూడ్డం మొదలెడితే స్నానమవదు, 
అన్నానికి లేవరు. 
పొద్దుకుంగే దాకా ఆ దిక్కుమాలిన ఛానళ్ళలో వాదనలే వింటుంటారు.

పది మందీ కలిసి ఒక్క సారే అరిచేస్తుంటారు,
ఒకడు చెప్పేది ఇంకోడు వినిపించుకోడు. ఈయన, "నువ్వునోరుముయ్యరా" అని అరిచేస్తుంటారు !
రోజూ ఇదో ప్రహసనం !

నేను మాత్రం, నా గదిలోకి వెళ్లి, ఏసీ వేసుకుని,
సుమ ఆడవాళ్ళ చేత ఆడించే ఆటలు చూస్తూ,
వాళ్ళు కట్టుకున్న పట్టుచీరలు, నగలు చూస్తూ, ఈటీవీలో 'అభిరుచి' లోని రకరకాల వంటల కార్యక్రమాలని ఎంజాయ్ చేస్తుంటాను.

ఆయనకి ఇవేమీ నచ్చవు. 
ఎప్పుడూ రాజకీయాలు, వార్తలు, ట్రంపు, మోడీ, 
చంద్రబాబు, కేసీయారు, జగన్ను, పవన్ను...లేక పోతే ఆ జంతువులు ఒకదాన్నొకటి పీక్కుతినే 'విజ్ఞాన' చానళ్ళుట.... అవే చూస్తుంటారు.

మా దాంపత్య జీవితంలో నగలు, చీరలకోసం ఎన్నడూ ఆయన్ని వేధించలేదు కానీ..
చిన్న టీవీ ఉన్నప్పుడు మాత్రం, సీరియళ్ల టైముకి ఛానల్ మారిస్తే మాత్రం గొడవలే.

అందుకే మొన్నామధ్య మా చిన్నబ్బాయి వచ్చినపుడు, రాజీమార్గం గా నా కోసం ఒకటి, వాళ్ళ నాన్నకి ఒక పేద్ధ టీవీ కొని పారేశాక, కొంపలో శాంతి నెలకొంది... శ్రీలంకలో లాగ..

అప్పుడప్పుడు ఆశ్చర్యంగా అనిపిస్తుంది, ముగ్గురు పిల్లలు, నేను, మా ఆయన, మా అత్తగారు
ఉన్నపుడు ఇల్లు ఇరుకనిపించ లేదు, డబ్బు లేదనిపించలేదు. (ఈయన జీతం ఏ నెల్లో ఎంత వచ్చేదో నేను ఎప్పుడైనా పట్టించుకుంటేగా!)

చుట్టాలు, పక్కాలు వచ్చి మూడు, నాలుగు రోజులుండి పోయినా ఇబ్బందనిపించేది కాదు.
ఎన్నిసార్లు డికాషన్ తీసేదాన్నో.. ఎన్నిసార్లు కుక్కర్ పెట్టేదాన్నో !
సమయానికి గ్యాస్ అయిపోతే, పక్క వాటా వాళ్ళ సిలిండెర్ ఉమ్మడి ఆస్తి అయిపోయేది.

ఫ్రిజ్ లేని రోజుల్లో అధాట్టుగా ఎవరైనా వస్తే,
పాలు, పంచదార, కాఫీ పొడికి పక్కింటి
రాధమ్మ గారే మాకు క్రెడిట్ కార్డు.

ఇప్పుడేమో లంకంత కొంపలో బిక్కు బిక్కుమంటూ మేమిద్దరమే. అక్కడ అమ్మాయి, ఇక్కడ అబ్బాయిలాగ. ఎవరి ఫోన్లు, డెబిట్ కార్డులు, బాంక్ అకౌంట్లు, 
ఫేసుబుక్ అకౌంట్ లు వాళ్లవే.

పిల్లలు వారంలో ఐదారు సార్లు ఫోను చేసినా ఆయనతో మాట్లాడేది తక్కువే. ఎప్పుడైనా ఆయన ఫోను తీస్తే, "ఎలా ఉన్నార్రా?" అంతే. మాటలే ఉండవు. అదే మాకయితే డైలీ సీరియళ్ళే !

మా చిన్న కోడలు ఫోను చేసిందంటే బీబీసీ దగ్గరినించీ అన్ని చానళ్ల న్యూస్ చెప్పాక,
మా బుల్లి మనవడి బొమ్మల టెంటులోకి తీసుకెళ్లి వాడితో మాట్లాడించే లోపు 
వాడు "నానమ్మ, బాయ్" అంటాడు. వాడు బాయ్ ఎంత బాగా చెప్తాడో !

మాపెద్ద కోడలైతే వీకెండ్ లోనే మాట్లాడుతుంది, 
ఉద్యోగ భారం కారణంగా .
ఈ లోగా మా పెద్దాడు వచ్చి, "అమ్మా, గ్రీన్ కార్డు విషయం ఏంచేశారు?" అంటాడు సినిమా మధ్యలో వాణిజ్య ప్రకటనలాగ.

"మీ నాన్ననడుగు" అని ఆయన మీదకి తోసేస్తాను. 
ఆయనతో ఈ విషయం మాట్లాడ్డానికి వాడికెందుకో
చాలా 'ఇది'.

మా అమ్మాయి అయితే ఈటీవీ జబర్దస్తు లెవెల్లో
జోకులు వేస్తూనే ఉంటుంది. ఈ లోగా మా పెద్ద మనవడు, మనవరాలు వచ్చి, వాళ్ళకొచ్చిన గిఫ్టులు, సర్టిఫికెట్లు చూపించేస్తారు.

“అంతసేపు మాట్లాడ్డానికి ఏముంటాయి?"
అంటారీయన.!
ఈయనకేంతెలుసు, పిల్లల్తో మాట్లాడాక నాకు టానిక్ తాగినట్టుంటుందని ?

మా అబ్బాయిలు "అమ్మా, వచ్చే సమ్మర్ కి మీరు
ఇక్కడికి రావడానికి టికెట్లు బుక్ చేస్తున్నాం " అంటే 
"మీ నాన్న తో చెప్పండి" అని ముక్తాయిస్తా .

వాళ్ళ నాన్నని అడిగితే "మొన్ననే కదరా వచ్చాం" 
అంటారని వాళ్లకి తెలుసు. 
ఎందుకో రాను రాను అమెరికా ప్రయాణాలు బోరు కొడుతున్నాయి .

అదే చిన్నప్పుడు విమానం శబ్దం వినిపిస్తే చాలు,
బయటికి పరుగెత్తి, 
విమానం కనుమరుగయ్యేదాకా చూస్తే ఎంత బాగుండేదో !

అదే ఇప్పుడు .. ఎయిరిండియాలూ, లుఫ్తాన్సాలు, 
ఎతిహాద్ లు ఆనట్లేదు.

చిన్నప్పుడు పిల్లల్తో ఎర్ర బస్సెక్కి పుట్టింటికి వెడుతుంటే ...
కిటికీలోంచి ఆ పచ్చటి పొలాలు, కాలువలు, చెట్లు ఎంత అందంగా ఉండేవని !
(అప్పట్లో ఈయన జోకు...
నేను పుట్టింటికెళ్లేటప్పుడు
ఎర్ర బస్సు వికార పెట్టదుట
అదే బస్సు తిరుగు ప్రయాణంలో 
ఎంత వికారం పెడుతుందోట!)

ఇప్పుడేంటి ?
హాంగ్ కాంగు, దుబాయి, ఫ్రాంక్ ఫర్టు,అబుదాబీలు మామూలుగానే కనిపిస్తున్నాయి?

పుట్టింటినుంచి వచ్చేస్తుంటే అమ్మ కొన్న చుక్కల
కాటన్ చీర ఎంత బాగుండేది !
(ఇప్పటికీ దాచుకున్నా)

ఇప్పుడు ఈయన, పిల్లలు ఎన్ని వేలో పోసి కొన్న పట్టు చీరలు ఎందుకు అంత గ్లామరస్ గా అనిపించట్లేదు?

ఇలా చెప్పుకుంటూ పోతే.... ఎన్నో, ఎన్నెన్నో!

మా చిన్నాడి పెళ్లికి మొదలయిన టీవీ సీరియల్,
"జిగట కాంభోజి రాగాలు" ఇప్పటికీ మలుపుల మీద మలుపులు తిరుగుతూ పోతున్నట్టు, ఎప్పటికీ పూర్తి కాదు.

నా ఈ మధ్య తరగతి మనోగతంలోని కొన్నిఅనుభవాలు. 

Cell phone గురించి

ఈ Cell phone గురించి ఎవర్రాశారో గానీ చాలా సరదాగా ఉంది..సరళ సంస్కృతంలో ఉండటం వల్ల..తెలుగు మాతృభాషైన అందరికీ సులభంగా అర్థమవుతుంది..పోతే రాసిన కవి ఎవరో తెలియదు కానీ.. ఆ అజ్ఞాత మనిషికి ఈ రూపకంగా శతాధిక అభినందనలు తెలుపుకుంటున్నా..

** చరవాణి స్తోత్రమ్ **
*******
ప్రథమం  వాయుభాషణం|
ద్వితీయం యంత్ర గణనం|
తృతీయం ఛాయాచిత్రాణి |
చతుర్థం క్రయ విక్రయం |
పంచమం అంతర్జాలిన్యాం |
షష్టమం క్రీడా విలాసిని    |
సప్తమం చిత్ర దర్శిని   |
అష్టమం ఖండాతర దర్శినీ |
నవమం సర్వప్రాంత విహారిణీ |
దశమం మార్గదర్శిని |
ఏకాదశం ముఖపుస్తకే |
ద్వాదశం వ్యర్థ  సందేశః |
ఇతి ద్వాదశ నామానీ |
చరవాణీ నమోస్తుతే||

చరవాణీ నమస్తుభ్యం |
సర్వ వార్తా సమన్వితః|
చరాచర స్వరూపేణ  |
విద్యుత్ గ్రాస భక్షిణీ||1||

చిత్రగ్రహణ రూపేణ|
యంత్ర గణన రూపిణీ |
క్రయ విక్రయ సర్వాణీ |
గృహ ప్రాంగణ దర్శిని||2||

సర్వ స్తోత్రాణి గానాని  |
కర్ణాంతరాళ శ్రావణి  |
దూర ప్రాంతేషుమార్గాణి |
అంతర్జాల సందర్శిని  ||3||

మధ్యమాంగుళ తర్జన్యా|
స్పర్ళ  మాత్రేణ శోభినీ |
సర్వ మానవ హస్తేన |
అలంకారేణ దర్శనం॥|4॥

సర్వక్రీడా సముత్పన్న |
సర్వ వస్తు విలక్షణ|
దూరభారాణి విచ్ఛేద | 
వాయుమార్గ సంచారిణీ ॥5॥

ఖండాంతర నివాసిన్యాం|
భాషణేషు సమీపతః |
వాయు సంకేత గ్రాహేణ|
సమీపేన సందర్శిని ॥6॥

వినా మానవ హస్తేన |
క్షణక్షణ విచారిణః |
చరవాణి సభా మధ్యే |
సంభాషణే విశేషతః ॥7॥

కార్య కారణ సంబంధ |
మధ్యే వాయు విహారిణీ |
సందేశాని సంకేతాణి |
పురోగతి నిరోదకః ॥8॥

వయో విత్తం జ్ఞాన శూన్యం|
లింగ భేదాన్యేవచ |
చరవాణీ వినాహస్తే  |
పశు రూపేణ గణ్యతే ॥9॥

జల మధ్యే జంతు మధ్యే ప్ర యాణే గమనేషుచ|
గృహ మధ్యే కార్య మధ్యే ప్రయాణ ప్రాంగణేషుచ |
యాజ్ఞీకేషు యాచకేషు వైద్య వైజ్ఞానికేషుచ|
దేవాలయే విద్యాలయే చరవాణీ సందర్శనమ్ ॥ 10 ॥

వాగ్భూషణం చరభాషణం|
చరవాణీ హస్త భూషణం|
కర్ణే వార్తాయాం శ్రవణం |
చరవాణీ నమోనమః ॥11॥

కంపనం ఆగమనేన |
సూక్ష్మ ప్రాణి వినాశనం |
సంభాషణేన సర్వాణీ |
వాయు మార్గేన గమ్యతే ॥12॥

సంఖ్యా మాత్రేణ ఆహ్వానం |
సంఖ్యా ధీనేన వర్తినీ|
  వ్యర్థేన కాలక్షేపాయ |
కుర్వంతి వ్యర్థ భాషణం ॥13॥

జ్ఞప్తి పత్రాణి సంయుక్త |
నామ పత్ర సమన్విత |
ఇదం పత్ర వినాశేన |
సర్వ సంబంధ నాశనం ॥14॥

    #$ ఫలశృతి* *#$
॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰॰
ప్రయాణే  భాషణేనస్య |
ప్రమాదానిచ లభ్యతే |
వైద్యశాలాయాం గచ్చంతీ |
పరలోకం చ లభ్యతే ॥

చరవాణీ యో జానాతి |
అనారోగ్యంచ లభ్యతే|
నిత్య ప్రయోగ మాత్రేన|
మృత్యు మార్గం చ గమ్యతే||
********భలేరాసారు ఎవరోగానీ

ప్రాణాలు కాపాడే తద్దినం చారు!!!

ప్రాణాలు కాపాడే తద్దినం చారు!!!
అనంతసాహితి -ఆయుర్వేదం పంచమవేదం-007

‘‘చారుగా చారుగా చారుగా‘‘ అని ఒకరంటే మరొకరు ‘‘జారుగా జారుగా జారుగా‘‘ అని అంటారు. ఈ ‘‘రెంటికీ‘‘ మూలం ఒకటే. దాన్ని చారు అని కొందరు అంటే రసం అని కొందరు అంటారు. ఇందులో మొదటి దానికి అర్థం అందంగా చారు కాచారుగదా? అని అర్థం. గురుదేవులు ఆంధ్రవ్యాస ఏలూరిపాటి అనంతరామయ్యగారు ప్రతి రోజు తమ భోజనంలో చారు తీసుకునే వారు. ఏదో మొక్కుబడిగా కాకుండా పెరుగన్నం ముందు మొత్తం కంచంలో దాదాపు 200ఎం ఎల్ వచ్చే విధంగా అన్నంలో కలిపి త్రాగేవారు. 

తెలుగువారి చారులో తమిళ కర్ణాటకవారి రసంలో అనేక ఆయుర్వేద రహస్యాలున్నాయి. చారు తయారు చేయడంలో వాడే ప్రతి పదార్థం అద్భుతమైన పోషక విలువలు, వనమూలికలు, ఔషథాలు ఉన్నాయి. చారులో ప్రధానమైనవి చింతపండు, మిరియాలు, జీలకర్ర, ధనియాలు, కరివేపాకు, శొంఠి లేదా అల్లం, మిరపకాయలు (కన్నా కారం మంచిది), మెంతులు (ఆడవారికి చక్కెర వ్యాథి మంచిది), టమోటా, బెల్లం, (వెల్లుల్లి) పోపు సామాన్లు. అతిముఖ్యంగా పసుపు వేసి దీన్ని బాగా మరిగిస్తారు. ఇవేకాక చాలా సంప్రదాయభేదాలతో భారతదేశం మొత్తం చారు అనే రసం ఉంటుంది.

రసం తీసుకోవడంలో కూడా అనేక సంప్రదాయాలున్నాయి. కర్ణాటకవారు రసాన్ని ఎపిటైజర్ గా (అంటే ఆంగ్లేయులు త్రాగే సూప్ మాదిరిగా, ఆకలి, అరుగుదల ప్రేరేపించే రసాయనంగా) భోజన ప్రారంభంలో తీసుకుంటారు. తెలుగువారు అరవం వాళ్ళు పెరుగు లేదా మజ్జికకు ముందు తీసుకుంటారు. ఎవరు ఎలా తీసుకున్నా చారు ప్రయోజనం మాత్రం అన్నం జీర్ణం కావడంలో ముఖ్యపాత్ర పోషించడమే కాక సుఖంగా టాయిలెట్ కి వెళ్ళడానికి ఉపయోగిస్తుంది. రోజు 200 ఎం ఎల్  తీసుకుంటే పైల్స్ రావు.

కనుకనే దీన్ని సరదాగా ‘‘జారుగా జారుగా జారుగా‘‘ అంటారు. 

నేటి కరోనా సమయంలో ఇది అతిముఖ్యమైన ఆహారం అవుతోంది.

 ఇంటిల్లిపాదీ ప్రతి రోజూ రసం తయారు చేసుకొని అన్నంలో కలుపి కనీసం 200 ఎం ఎల్ రెండు పూట్లా మజ్జిగకు ముందు తింటే కరోనా దరి చేరదు. లేదా పానీయంగా తీసుకోవచ్చు.  ఇందులో ముఖ్యమైన ధాతువుల మూడు. అవే మిరియాలు, శొంఠి, పొడుగు మిరియాలు (పిప్పలి). ఇవి మూడూ ఆయుర్వేదం కొన్నివేల ఏళ్ళ క్రితం అతిముఖ్యమైన ఆహార చూర్ణంగా చెప్పింది. దీన్ని ప్రతి రోజూ రెండు చిటికెలు తేనెలో కలిపి (కారంగా ఉంటుంది కనుక) తీసుకుంటే అగ్ని మాంద్యం ఉండదని చెప్పింది.

సమస్త రోగాలకూ మూల కారణం అజీర్తి. కనుకనే నేటి ఆంగ్ల వైద్యులు కూడా ఆయుర్వేదాన్ని కాపీ కొట్టి పొద్దున్నే టాయిలెట్ కి వెళ్ళారా అని అడుగుతున్నారు. పొద్దున్నే టాయిలెట్ రాకపోతే అది రోగగ్రస్త శరీరానికి చిహ్నం. జీర్ణం కాని ఆహారం మరిన్ని రోగాలు సృష్టిస్తుంది. అన్నం జీర్ణం అవ్వాలంటే ఒంట్లో అగ్ని అనే వైశ్వానరాగ్ని ఉండాలి. ఇది ఉంటే అన్నం జీర్ణం అవుతుంది. కనుక ఈ వైశ్వానరాగ్నిని రగిలించే త్రికటు అనే మిరియాలు, శొంఠి, పిప్పలి ఉపయోగిస్తారు. ఇది కేవలం అగ్నిమాంద్యం తొలగించమే కాకుండా ఇది రగిల్చిన అగ్ని కఫనాశిని అవుతుందని అనేక ఇతర ప్రయోజనాలు కూడా ఉన్నాయని ఆయుర్వేదం చెబుతోంది. ముఖ్యంగా కరోనా కలిగించే కఫం అనే శ్లేష్మం అనే వ్యాథులను ఇది అరికట్టి శ్వాసకోశ వ్యాథులు రాకుండా చేస్తుంది.  ఈ రెండు కారణాల వలనా భారత ప్రభుత్వ ప్రత్యామ్నాయ వైద్యాభివృద్ధి సంస్థ అనే ఆయుష్ కేంద్రం త్రికటు వాడమని తన ఆరోగ్యజాగ్రత్తల్లో బుద్ధి చెడిపోని క్రితం చెప్పింది.

చాలా ఆశ్చర్యకరమైన అంశం ఒకటి ఇక్కడ చెప్పాలి. పితృదేవతా రహస్యాల్లో చారు  ఒక భాగం. పారణ విధానంలో బ్రాహ్మణులను పిలిచి అన్నం వండి పెట్టే ప్రత్యాబ్దికాలు అనే తద్దినాలలో తప్పకుండా చారు పెడతారు. అయితే కేవలం లెక్కకోసం శాస్త్రం కోసం మాత్రమే వండుతూ అశ్రద్ధ చేసేవారు ‘‘తద్దినం చారు‘‘ పెట్టి ఇన్ని నీళ్ళలో పోపుపెట్టి చింతపండు వేసి పసుపు వేసి ఇష్టం లేని తద్దినాలు పెడతారు. దాన్ని రెండు చుక్కల వడ్డన ప్రారంభంలో వేస్తారు. 

కానీ ఇందులో మహారోగ్యరహస్యం ఉంది. 

పితృకార్యంలో తప్పనిసరిగా గారెలు వండుతారు. ఈ గారెలను మినుములు అనే మాషధాన్యంతో తయారు చేస్తారు. ఈ మినుములు మాంసం కన్నా అనేక రెట్లు బలవంతమైన ఆహారం. బ్రాహ్మణులు మాంసం తినకపోయినా వారు మహాబలవంతులుగా ఉండడానికి కారణం ఈ మినుములే. ఇది మాంసం మాదిరిగా తేలిగ్గా అరగదు. కనుక భోక్తలు గారెలను చారులో నానవేసి స్వీకరిస్తారు. చారులో ఉండే ధాతువుల వల్ల గారెలు సులభంగా జీర్ణం అవుతాయి. ఇవేగారెలు పొట్టుతో పాటు కొందరు తెలివైన వారు వాడతారు. తిరుపతి వడల్లో కూడా పొట్టు ఉంచే తయారు చేస్తారు. మినపప్పులోని దోష గుణం పోగొట్టే రహస్యం పొట్టులో ఉంది. అందులో ఫైబర్ ఉంటుంది.  ఈ రహస్యాలు తెలిసిన కర్ణాటక, తమిళనాడు హోటళ్ళవారు రసం ఇడ్లీ, రసం గారెలు పేరుతో సొమ్ము చేసుకుంటున్నారు. కనుక ఈ రసం ఇడ్లీ గారెల వెనుక వేలాది ఏళ్ళ ఆయుర్వేద రహస్యం ఉంది.

కరోనా సమయంలో ప్రతి ఒక్కరూ ఈ త్రికటును పైన చెప్పిన విధంగా చారులా తయారు చేసుకుని ప్రతి ఒక్కరూ కనీసం 200 ఎం ఎల్ అన్నంలో కలుపి తింటే వారిని ఏ రోగం దరిచేరలేదు. త్రికటును ఇంట్లోనే తయారు చేసుకోవచ్చు లేదా పతంజలి ఆయుర్వేద దుకాణాల్లో సులభంగా ఒక నలుగురు వ్యక్తుల కుటుంబానికి ఒక రోజుకు  సరిపడా చిన్ని చిన్న పాకెట్లలో ఇస్తున్నారు. ఇది కేవలం 14 రూపాయల ధరలో ఉంది. లేదా నెలకు సరిపడా డబ్బాల్లో కూడా బైద్యనాథ్, శ్రీశ్రీ, జండూ, హిమాలయ ఆయుర్వేద ఉత్పత్తి సంస్థలు అందిస్తున్నాయి. లేదా పచారీ దుకాణాల్లో శొంఠి, మిరియాలు, పిప్పలి అనే లాంగ్ పెప్పర్ సమపాళ్ళలో గ్రైండ్ చేసి వాడవచ్చు. నేడు ఆయుర్వేద మందులు అన్నీ అవుట్ ఆఫ్ స్టాక్ అయ్యాయి. 

పాదాలపై పడినా అమ్మల గోడు పట్టించుకోని ఆంగ్లవైద్యరాక్షసులకు వ్యతిరేకంగా ఆయుర్వేద ప్రచారంలో భాగంగా మేము ఈ త్రికటు శివామృత ప్రసాదంగా ఇస్తున్నాము. మా ఆశ్రమానికి వచ్చిన వారికి ఒక పాకెట్ త్రికటు ఇచ్చి రసం చేసుకుని ఇంటిల్లిపాదీ తీసుకోవడం ప్రారంభించమని కోరుతున్నాము. లేదా తేనెలో రెండు చిటికెలు వేసుకొని తీసుకోమని కోరుతున్నాము. ఇది ఆరోగ్యదానం వంటిది. ప్రతి ఒక్కరూ ఈ విధంగా త్రికటూ చూర్ణం పొట్లాన్ని బహుమతిగా అందరికీ ఇవ్వడం లేదా ఆత్మీయులు వచ్చినప్పుడు టమోటా, కొత్తిమీర, తులసి, బెల్లంతో సూప్ మాదిరి తయారు చేసి ఇవ్వడం చేయండి. దీని వలన ఆరోగ్యదానం చేసివారు అయి ఆయుర్వేదప్రదాత అయిన వైద్యనాథేశ్వరుడైన జ్యోతిర్లింగేశ్వరుని కటాక్షం కలుగుతుంది.

మానవత్వంలేని రాహుకేతుగ్రస్త రాక్షస వైద్యులను (వైద్యులు శస్త్రచికిత్స కారులు కావాలంటే జాతకాల్లో రాహుకేతువులు ముఖ్యం) సేవించడం కన్నా అశ్వగంధ ఒకబిళ్ళ (లేదా ఒక చెంచాడు చూర్ణం), తులసి ఘనవటి బిళ్ళ ఒకటి (లేదా పది నుంచీ ఇరవై దళాలు), తిప్పతీగ అనే గిల్లోయ్ ఘనవటి బిళ్ళ ఒకటి, నాలుగు చుక్కల నువ్వుల నూనె ముక్కులో వేసుకుంటే కరోనా రానేరాదు. ఇది మేము చెప్పడం లేదు. పంచమ వేదం ఆయుర్వేదం చెబుతోంది. నమ్మిచెడిన వారులేరు. నమ్మక చెడతారు. అయినా మేము చెప్పక మానం. విన్నవారు రోజుకు 5 రూపాయలతో నిశ్చింతగా ఉంటారు. లేని వారు  20 లక్షలు తక్కువ కాకుండా ఖర్చుపెట్టుకొని ఆంగ్లమరణశయ్య చేరుకుంటున్నారు. 

కరోనా సమయంలో మరిన్ని ఆయుర్వేదఆరోగ్య రహస్యాలు ముందు ముందు తెలుసుకుందాం.


స్వామీ అనంతానంద
అనంతసాహితి ఆశ్రమం
హైదరాబాద్, గుంటూరు.

ప్రాత:స్మరణీయులు ‘నడిచే దైవం’

మహానుభావులు కంచి కామకోటి పీఠాధిపత్యము వహించిన ప్రాత:స్మరణీయులు ‘నడిచే దైవం’ శ్రీ శ్రీ శ్రీ చంద్రశేఖరేంద్ర సరస్వతి మహాస్వామి వారు పశ్చిమ గోదావరి జిల్లా పర్యటనకు వచ్చారు. ఒక బ్రాహ్మణుడు ధర్మానుష్ఠానము అంటే ధర్మానుష్ఠానమే అనేలా చేసేవాడు. ఆయనకి పరమాచార్యని దగ్గరగా చూడాలి అని కోరిక. రెండు రోజులు ఆయన విడిది చేసిన చోటుకి వెళ్ళాడు. విపరీతమైన జనము వచ్చారు స్వామివారిని దర్శించుకోవడానికి. దూరమునుండి చూసి ఆయన దగ్గరకి ఎలా వెడతాను ఆయన మనతో ఎందుకు మాట్లాడతారు. వెళ్ళడము అనవసరము అని ఇంటికి వెళ్ళిపోయి ఇక్కడనుండే ఒక నమస్కారము అని పడుకున్నాడు.

పరమాచార్యస్వామి తెల్లవారుఝామున రెండు గంటల వేళ ఎవరికీ చెప్పకుండా బయలు దేరి గబగబా కాలినడకన ఆ బ్రాహ్మణుడి ఇంటికి వెళ్ళారు. ఆయనకి ఇల్లు ఎలా తెలుసు అనుకోకూడదు. ఆయన పరబ్రహ్మ స్వరూపులు, త్రికాల వేది ఆయనకి తెలియనిది ఉండదు. తిన్నగా బ్రాహ్మణుడి ఇంటిముందు వెళ్ళి నించున్నారు. ఆయన ఇల్లాలు కళ్ళాపి చల్లడానికి బయటికి వచ్చింది. కళ్ళాపి చల్లి పక్కకు చూస్తే చలికాలము అవడము వలన మహాస్వామి ముడుచుకుని కూర్చుని జపము చేసుకుంటున్నారు. ఆమె హడలిపోయింది. నడిచే దేవుడని పేరుగాచిన వ్యక్తి, ప్రపంచములో కొన్ని కోట్లమంది ఆయన తన పాదములను తలచుకుని నమస్కరిస్తారు. అటువంటి వారు తన ఇంటి అరుగు మీద కూర్చుని ఉన్నారు.

పరుగున ఇంట్లోకి వెళ్ళి భర్తని పిలిచింది. నిద్ర మంచము మీద నుండి దూకి బయటికి వచ్చి నేలమీద పడి నమస్కరించి ఏడుస్తూ మహానుభావా మా ఇంటికి మీరు వచ్చారా అన్నారు. ఆయన అతణ్ణి చూసి “రెండు రోజులుగా నా దగ్గరకి వస్తున్నావుగా. ఈయన దగ్గరకు వెళ్ళగలనా మనని పలకరిస్తారా అనుకున్నావు. ధర్మానుష్ఠానము చేసేవాడి దగ్గరకు నేను రాను అనుకున్నావు అందుకే నేనే వచ్చాను” అన్నారు. తణుకు వద్ద జరిగినది ఈ సంఘటన.

మహాత్ముల దృష్టిలోకి ఏదో చేస్తే వెళ్ళగలము అనుకోకూడదు. పటాటోపములకు వారి ఆకర్శితులు కారు. ఏ మూల కూర్చుని ధర్మానుష్ఠానము చేస్తున్నా మహాత్ముల దృష్టిలోకి వెళ్ళి తీరుతారు. సత్పురుషుల దృష్టిలో పడటము జీవితములో గొప్ప అదృష్టము. వాళ్ళు పేరు పెట్టి పిలిస్తే అంతకన్నా అదృష్టము ఇంకోటి లేదు.

అనుబంధం

ఒక ఇల్లు తగలబడి పోతోంది. జనం చుట్టూ చేరి చూస్తున్నారు.   

యజమాని దూరoగా నిల్చుని రోదిస్తున్నాడు. ఎంతో అందమైన ఇల్లు.

పది రోజుల క్రితం ఎవరో రెట్టింపు ధర ఇస్తామన్నా అమ్మలేదు.

అందుకే దుఃఖం. ఇంతలో పెద్ద కొడుకు వచ్చాడు. "నీకు తెలీదా నాన్నా? మూడు రెట్లు ధర వస్తే, ఇల్లు నిన్నే అమ్మేసాను. నీకు చెప్పేటంత సమయం లేక పోయింది" అన్నాడు.

చేత్తో తీసేసినట్టు ఒక్క సారిగా వేదన పోయింది. గుండెల్నిండా సంతోషంగా గాలి పీల్చుకున్నాడు.

ఆ తరువాత తనూ ఒకడిగా మంటల్ని చూస్తూ పక్క వారి సంభాషణలో పాలు పంచుకొనసాగాడు…!

అదే ఇల్లు. అవే మంటలు. క్షణం క్రితం వరకూ ఉన్న అటాచ్‌మెంట్ పోయింది. ఇప్పుడు నిజం చెప్పాలంటే, కా... స్త ఆనందిస్తున్నాడు కూడా.

ఇంతలో రెండో కొడుకు వచ్చాడు. "నువ్వు సంతకం పెట్టకుండా అమ్మకం ఎలా పూర్తి అవుతుంది నాన్నా. ఆమాత్రం తెలీదా?" అన్నాడు. అంతే. తిరిగి దుఃఖం చుట్టు ముట్టింది.

ఈ లోపులో మూడో కొడుకు వచ్చి, "మాట మీద నిలబడే నిజాయితీ గల మనిషి ఆయన. మాటతోనే అమ్మకం జరిగిపోయిందన్నాడు. సగం డబ్బు చెల్లించేశాడు కూడా" అన్నాడు. తిరిగి సంతోషం పెనవేసుకుంది.

ఇది నాది’ అనుకున్నప్పుడు దుఃఖం వస్తోంది. కాదనుకున్నప్పుడు పోతోంది.

నిజానికి ఏమీ మారలేదు. ఇదే బుద్ధుడు చెప్పిన నిర్వికార నిర్వాణ యోగం.

*ఎవరి బాధైనా బాధే కదా , మనకి వస్తే బాధ , అవతలి వారికి వస్తే కాదు అనుకోవడం మన మనస్తత్వం అస్సలు అవ్వకూడదు.జాలిపడినా పడకపోయినా కాస్తంత ఓదార్పు ఇవ్వండి, వీలైతే సాయం చేయండి...🙏🙏🙏

షాదీ కరోనా (స్కెచ్)



పెళ్లి తప్పేట్టు లేదు పెదబాబుకి.  ‘కరోనా వెళ్ళేదాకా కాస్త ఆగరా’  అంటే “ఇది జీవితాంతం ఉండే వైరసు! అంటే లైఫులో నాకు పెళ్లి చెయ్యరా?” తిక్క రేగింది వాడికి. “సరే తగలడు.  ఎవరెవర్ని పిలవాలో లిస్టు తయారు చెయ్యండి. ఇరవై మందికే పర్మిషనట!” అన్నాడు పెద్దాయన.  “ఇదిగో చెల్లి పెళ్ళప్పటి  లిస్టు. ఇందులో  ఏడువందల ఎనభై రెండు పేర్లున్నాయి  మరి!” 

  “చచ్చేం! పేర్లన్నీ కొట్టెయ్యండి. దయాదాక్షిణ్యాలు లేవు, బంధుత్వాబంధుత్వాలు లేవు, ప్రతిష్టాఅప్రదిష్ఠలు లేవు!” అన్నాడు పెద్దాయన ఆవేశంగా.   అలాగే  కొట్టేసుకుంటూ పోతే పంతొమ్మిది  మంది తేలేరు.  “ ఇంతకుమించి  చచ్చినా  తగ్గరు!”  “గుడ్. పెళ్లి కూతురు ఒక్కత్తినీ పంపించమని వియ్యంకుడికి ఫోన్ కొడదాం. దాంతో ఇరవై మంది అవుతారు.” 

  “బావుంది సంబడం! పెళ్ళికూతురొక్కత్తినీ పంపిస్తే మరి ఎవరి బాబొచ్చి చేస్తాడండీ కన్యాదానం?” వియ్యంకుడు ఎగిరి పడ్డాడు.  “అవును కదా, సరే మీ మొగుడూ పెళ్లాలిద్దరూ కూడా రండి, ఆవార మేం ఇద్దరిని తగ్గించుకుంటాం మా లిస్టులో! ఇంతకీ  పురోహితుణ్ణి మీరు తెస్తున్నారుగా?”    “లేదు లేదు మీరే తేవాలి.”  “అయినా  ‘మాంగల్యం తంతునా నేనా’ మనకందరికీ నోటి కొచ్చిందే కదా. అది చదివేసి  పుస్తి కట్టించేస్తే పోలా? సుమతీ శతకం చదివేసి  మావాడొకడు పెళ్లిళ్లు చేయించేస్తున్నాడు. వాళ్ళంతా  పిల్లాపాపలతో సుఖంగా కాపరాలు చేసుకుంటున్నారు!”

 “ఓకే. మరి భజంత్రీలో?”  “భజంత్రీలు??  బహువచనం కూడానా?  ‘భజంత్రీ’.. అనండి. ఒకాయనే వస్తాడు.  ఆయనే నోటితో తూతూబాకా వాయిస్తూ  రెండు చేతుల్తో డోలు వాయిస్తాడు!”

 “అన్నట్టు  వీడియో వాళ్ళు నలుగురొస్తారట.” గుర్తు చేసాడు పెదబాబు.  “ చాల్చాలు. వొడిలిపోయి, వాడిపోయిన మన మొహాలకు వీడియోలు కూడానా?   చినబాబు  వాడి కెమెరాతో ఫుటోలు తీస్తాడు చాలు..”   

“మరిచిపోయా బావగారూ. వాళ్ళక్క పెళ్ళిలో జడ తనే పైకెత్తి పట్టుకోవాలని మా చంటిది   ఎప్పట్నుంచో రిహార్సల్సు వేసుకుంటోంది. దాన్ని రావద్దంటే చంపేస్తుంది. ఇంకో విషయం.  పెళ్ళికూతురికి  చీర కట్టుకోడం రాదు. దానివన్నీ  చుడీదార్లే కదా. చీర కట్టడానికి, పీటల మీద  అది జారిపోకుండా చూసుకోడానికీ   మా మరదలు దగ్గరుండాల్సిందే. అలాగే పెట్టి దగ్గర కూర్చుని సామాను అందించడానికి, పిల్లని బుట్టలో తేవడానికి ముగ్గురు బావమరుదులు   తప్పదు!” అన్నాడు వియ్యంకుడు. “బుట్ట సిస్టం కాన్సిలండీ. పిల్లని నడిచి రమ్మనండి. పెళ్లి మండపం దూరవేం  కాదు.”

 “అంటే మరో తొమ్మిది  మందిని కొట్టెయ్యాలి మా లిస్టులో!  బావుంది. ఇలా మీరు  పదహారు అక్షౌణీల సైన్యాన్ని యుద్ధానికి తెచ్చినట్టు తెస్తే మేం ఏమైపోవాలి?  మా వాళ్ళని ఎంతమందిని తెగ్గోయాలి? మా కొంపలోనే పదిమంది ఉన్నామాయె!”  “ఎందుకుండరూ? కుటుంబ నియంత్రణాపరేషను చేయించుకోమని అప్పట్లో ఎన్నిసార్లు బతిమాలేరు మా వాళ్ళు! వినిపించుకున్నారా?” వంటింట్లోంచి పలికిందో  స్త్రీ స్వరం.     

  “నాన్నా! మరి  భోజనాలు?”  “ఔన్రోయ్ మరిచిపోయాం.  కేటరింగ్ వాళ్ళు నలుగురొస్తారట. వాళ్ళని తగ్గిస్తే తిండుండదు ఎవరికీ.  ఓర్నాయనో! అవతల ఆడ పెళ్ళివాళ్ళు, ఇవతల వీళ్ళు!  ఎవరి పేర్లు కొట్టెయ్యాలిరా?  ఈ పెళ్లి  నా వల్ల కాదు!  గంగలో దూకండి అంతా!” 

పోనీ, ఇరవై కంటే ఎక్కువమందిని తెచ్చుకోడానికి మనిషికి ఇంత చొప్పున పెనాల్టీ కట్టేద్దామా గవర్నమెంటుకి? సగం సగం భరిద్దాం మీరూ మేమూ.”   “చాల్చాలు. ఇప్పటికే మాస్కులూ, సబ్బులూ, తువ్వాళ్ళూ  అంటూ చాలా పెనాల్టీలు వేశారు మా మీద. ఇక మా వల్ల కాదు.” వియ్యంకుడి జవాబు. 

“నాన్నా,  అరమొహం మాస్కులతో,  వైరస్ భయాలతో, రాని చుట్టాలతో ఈ పెళ్లి ఏం కళ కడుతుంది?  వాయిదా వెయ్యండి. ఈలోగా ఆ పిల్లని పంపించమనండి. అందాకా సహజీవనం చేస్తాం!” 

“డొక్క చీరేస్తా వెధవా!   అంత ఖంగారైతే రిజిస్టర్ మ్యారేజ్  చేసుకు తగలడండి! పోండి!”

ఇదీ కరోనా కాలంలో పెళ్లిళ్లు....

రామాయణమ్ 10


.
విశ్వామిత్రమహర్షి మాటలు విన్నాడు దశరధుడు.
మనసొప్పటంలేదు ఆయనకు! ఇలా అంటున్నాడు!
.
ఊన షోడశ వర్షేణ రామో రాజీవ లోచనః
న యుద్ధయోగ్యతామస్య పశ్యామి సహ రాక్షసైః
.
రాజీవ లోచనుడైన నా రామునకు పదహారు సంవత్సరాలు ఇంకారాలేదు ( పదహారుకు ఒకటి తక్కువ ,ఊన అంటే -1 )
రాక్షసులతో యుద్ధం చేసే యోగ్యత ఉన్నదని నేను అనుకోవడంలేదు! .
.
నా రాముడు ఇంకా బాలుడయ్యా! పూర్తిగా ఇంకా విద్యలే నేర్వలేదు ! అస్త్రాలు ఇంకా తెలువవు ! అలాంటి వాడు మాయావులైన రాక్షసులతో ఎలా యుద్ధం చేయగలడు ! కోరి కోరి కొడుకును కొలిమిలో ఎవరైనా నెట్టివేస్తారా!.
.
మహర్షీ నేనే ధనుస్సు ధరించి మీవెంట నడుస్తాను ,నా వెంట మెరికల్లాంటి యోధులు ఒక అక్షౌహిణి సైన్యం నడుస్తుంది!
మీ యాగసంరక్షణ నేనుగావిస్తాను మునీంద్రా! .
.
నా రాముడు బాలుడు! ముక్కుపచ్చలారని ముద్దుబిడ్డడు వాడిని విడచి ఒక్కక్షణమైనా నేను బ్రతుకజాలను!.
.
అంతగా నీకు రాముడే కావలెనంటే అతనితోపాటు నన్ను నా చతురంగబలాలనూ కూడా తీసుకొని వెళ్ళు,అంతేకానీ ఒంటరిగా రాముని నే పంపజాలను!.
.
మునిచంద్రా అసలు ఆ రాక్షసులు ఎవరు? ఎవరు పంపగా వారు నీ యాగానికి విఘ్నం గావిస్తున్నారు?.
.
రాజా ఆరాక్షసులు రావణాసురుడు పంపగా వచ్చినవారు ,రావణుడు బ్రహ్మవరప్రసాది ! విశ్రవసు పుత్రుడు! 
వాడిచే ప్రేరేపింపబడి మారీచ సుబాహులనెడి వారు యజ్ఞవిఘ్నానికి పూనుకొన్నారు!
.
అసలు విషయం వినగానే దశరధమహారాజు తీవ్రమైన వేదనకు గురి అయి మహర్షీ ! 
దేవ,దానవ,యక్ష,గంధర్వ, పతగ,పన్నగులలో రావణుని ఎదిరించువారులేరే ! 
నా పసికూన! రాముని ,వానికి ఎదురు వెళ్ళమంటావా! నన్ను క‌నికరించు మహర్షీ! నా కొడుకు పట్ల అనుగ్రహము చూపు !.
.
మహర్షీ ! అంతటి బలవంతుడికి నేనుగానీ,నాసైన్యముగానీ ,నా కుమారుడుగానీ ఎదురునిలవలేము! యుద్ధము చేయజాలము!
.
ఆ మారీచ ,సుబాహులు మాయావులు మహాబలవంతులు వారిలో నా స్నేహితులతో కలసికూడా ఎవరో ఒకరితోనే తలపడగలను అలాంటిది ఇద్దరితో  తలపడమని రాముని పంపటమా నా వల్ల కాదు! పంపనుగాక పంపను ! అని ఖండితముగా పలికాడు దశరధుడు!
.
దశరధుడి ఈ అసంబద్ధ ప్రేలాపనలు విని మహర్షి ఒక్కసారిగా తోకతొక్కిన త్రాచు అయినాడు! యజ్ఞ కుండంలో నేయివోయ భగ్గున లేచిన పెనుమంట అయినాడు ,తీవ్రమైన కోపంతో కనులు అరుణ వర్ణం దాల్చాయి!.
.
అడిగినది ఇస్తానని ప్రతిజ్ఞ చేసి మాట తప్పుతున్నావ్ దశరధా!ఇది రఘువంశ సంజాతులు చేయవలసిన పనికాదు! సరే నీ కొడుకుతో ,బంధుమిత్రులతో సుఖంగా ఉండు వచ్చిన దారినే నే వెడతాను అని తీవ్రమైన ఆగ్రహావేశాలతో కంపించిపోయాడు!.
.
విశ్వామిత్రుని గురించి సకలము తెలిసిన మహర్షి వసిష్ఠుడు కల్పించుకొని !రాజా ! నీవు ఇక్ష్వాకుడవు ! నీ వంశమెట్టిది? లోకంలో మీరే ఆడిన మాట తప్పితే ఇంక మాటమీద నిలబడే వారెవరయ్యా! నీ మనసులో ఏ విధమైన శంకకు తావివ్వకు రాముని విశ్వామిత్రునితో యాగసంరక్షణార్ధమై పంపు!.
.
ఈ విశ్వామిత్రుడెవరనుకొన్నావు? ఈయన సంరక్షణ లొనున్న రామునికి అస్త్రములు తెలిస్తే నేమి? తెలియకున్న నేమి?.
.
విశ్వామిత్రుడు మూర్తీభవించిన ధర్మము! పరాక్రమవంతులలో శ్రేష్టమైన వాడు!
.
ఈయనకు తెలిసినన్ని అస్త్రములు సకలభువనాలలో ఎవరికీ తెలియవు! మరి భవిష్యత్తులో కూడా ఈయనకంటే ఎక్కువగా ఎవరికీ తెలవవు!.
.
ఈయనకు తెలిసిన శస్త్రాస్త్రాలెలాంటివో చెపుతాను విను!
.

జానకిరామారావు వూటుకూరు గారి 
సౌజన్యం తో ....

ధర్మధ్వజం
హిందు చైతన్య వేదిక