ప్రపంచ కవులకు స్వగతం. మీ కవితలను ఇక్కడ పబ్లిష్ చేయవచ్చు. మీరు ముందుగా follow by Email బాక్సులో మీ మెయిల్ అడ్రసుని నింపి submit చేయండి. తరువాత followers ని click చేసి follower అవ్వండి. తరువాత మీ రచనను కొత్త కవులు పేజీలో అక్కడ సూచించిన విధంగా పంపండి. .
10, అక్టోబర్ 2020, శనివారం
ఆశాపాశ స్థితో జీవః పాశముక్త స్సదాశివః*
*ఆశాపాశ స్థితో జీవః పాశముక్త స్సదాశివః*
మానవుడు ఆశతో నున్నంత వరకు జీవుడని పిలువబడును. వివేక వైరాగ్య భక్తి యోగముల ద్వారా ఆశను నశింప చేసుకున్న మహనీయుడు సాక్షాత్తు శివుడనబడును.
*న తథా భాతి పూర్ణేందు*
*ర్నపూర్ణః క్షీరసాగరః*
*న లక్ష్మీ వదనం కాంతం*
*స్పృహా హీనం యథా మనః*
ఆశలేని వాని హృదయము (మనస్సు) ప్రకాశించునట్లు పూర్ణచంద్రుడు గానీ, పాల సముద్రము గానీ, లక్ష్మదేవి ముఖము గానీ ప్రకాశింపవు.
*వైరాగ్యస్య ఫలం బోధః*
వైరాగ్యము యొక్క మహత్ ఫలము ఆత్మజ్ఞానము కలుగుటయే యగును.
🙏🌹
బంగారు మూట
రాజుగారు రాజమార్గంపై ఒక బండరాయిని ఉంచారు. చెట్టుచాటున నక్కి ఏం జరుగుతుందో గమనిస్తున్నారు.
బడాబడా వ్యాపారులు వచ్చారు. రాయిని పట్టించుకోలేదు. పక్కనుంచి వెళ్లిపోయారు.
"రాజుగారి పరిపాలన అధ్వాన్నంగా ఉంది. లేకపోతే రోడ్డు మీద
అడ్డంగా బండరాయి ఉండటం ఏమిటి? దాన్ని ఇంత వరకూ తీయించకపోవడం ఏమిటి?' అంటూ తిట్టుకున్నారు.
ఉన్నతాధికారులు అదే దారిన వెళ్లారు. బండరాయిని చూసి " ఎవరక్కడ....ఇదెవరు చేశారు? వాడెవడో పట్టి కారాగారంలో పడేయండి' అని హుకుం జారీ చేశారు.
అందరూ వస్తున్నారు....వెళ్తున్నారు.
తోచిన నాలుగు మాటలు అని వెళ్లిపోతున్నారు.
చివరికి ఒక రైతు వచ్చాడు.
అతను బండి దిగి, బండరాయి దగ్గరకు వచ్చాడు. ధోతీ పైకి ఎగకట్టి, శక్తినంతా ఉపయోగించి ఆ రాయిని రోడ్డు పక్కకి జరిపేశాడు.
ఆ బండరాయి కింద ఒక బంగారు నాణాల మూట కనిపించింది. నిజానికి అది రాజుగారు దాచిందే.
తిట్టుకోవడమో లేక ఇతరులకు పురమాయించడమో కాదు. సవాలో లేక సమస్యో వచ్చినప్పుడు దాని
పరిష్కారానికి స్వయంగా పూనుకోవాలి.
సమస్య అనే బండరాయి కింద అవకాశమనే బంగారు మూట ఉండొచ్చేమో.
🙏👍👏 👏👍🙏
మనస్సు... స్థితి గతులు.....*
మనస్సు.. శరీరములు.. అభిన్నములు. ఆత్మయే మనస్సు శరీరములను ప్రకాశింపజేస్తూ ఉండటంవల్ల మనస్సు శరీరముల అన్ని చేష్టలు కూడా సఫలములవుతాయి. మనస్సు ఏ వస్తువును వెతుకుతుందో అది తప్పక లభిస్తుంది.
మనస్సు ద్వారానే మనను మనమే పవిత్ర మార్గంలో పెట్టుకోవాలి. మనస్సు దేనికి అనుసంధానమవుతుందో కర్మేంద్రియములు దానికి అనుగుణంగా స్పందిస్తాయి. మాలిన్యయుక్తమైన మనస్సునే చిత్తమనవచ్చు.
మనస్సు చిత్తములు ఆత్మ యొక్క క్రియా స్వరూపములే. దానికన్నా భిన్నమైనది ఏదీ లేదు. వాసనలు చిత్తము యొక్క అంశ మాత్రమే.
మనస్సు తన వినాశన క్రియను తనలోనే చేసుకొంటుంది. అన్ని దుఃఖముల నుండీ దూరము కావటానికి మూలము మనో నాశనమే. వివేకంతో శోధించటం వలన మనోనాశము అవుతుంది.
మనస్సు ఎంత శక్తిని ధారణ చెయ్యగలదనే విషయాన్ని తేలికగా స్పష్టం చెయ్యవచ్చును.
నీ మనస్సు ఒకవేళ వేరే విషయం మీద లగ్నమై ఉంటే, నీవు తినే పదార్థాల రుచి కూడా నీకు తెలియదు.
మనస్సు అన్యత్ర లగ్నమైతే నీకేమీ కనపడదు, వినపడదు. శరీరం వరకూ నిశ్చేష్టితం అవుతుంది. మనస్సు చిత్తములు రెండూ పరస్పర సాకారులు కనుక రెండూ సమానమైనవి. అయినా మనస్సు ఆ రెంటిలో ఉత్కృష్టమైనది. ఎందుకంటే మనస్సు నుంచే చిత్తము యొక్క క్రియ పుట్టినది, అంతేకాని చిత్తము నుంచి మనస్సు పుట్టలేదు సుఖమును దుఃఖమని భావించటము, దుఃఖమును సుఖమని భావించటము కేవలము మనస్సు యొక్క పని. మనస్సు దర్శించని వస్తువనేది లేదు.
గింజ నుండి వృక్షము, లత, పత్రము, పుష్పములు పుట్టినట్లు మనస్సు నుంచే జగత్తు స్వప్నము, వాసన, చింత, విలాసములు అన్నీ పుడతాయి.
నాట్యశాలలో ఒకే నటుడు నానా ప్రకారములైన వేషాలు ధరించి, నానా రకాల భావాలను ఎట్లా ప్రదర్శిస్తాడో అట్లాగే మన మనస్సు కూడా జాగ్రత్, స్వప్న రూపాలలో పుట్టి, అన్ని సమయాలలోనూ నానా రకాల ఆలోచనలు చేస్తుంది. మనస్సు స్వయంగా నిరాకారం అయినప్పటికీ ఎప్పుడూ తాత్కాలిక సాకారమైనది కావటంవలన జీవుడు ఎప్పుడూ పుడుతూ చస్తూ ఉంటాడు.
తిలలో తైలము ఉన్నట్లు, మనస్సులో సుఖ దుఃఖములు ఎప్పుడూ ఉంటూనే ఉంటాయి. సమయాన్ని బట్టి అప్పుడప్పుడు తగ్గటం, అప్పుడప్పుడు పెరగటం జరుగుతుంది.
ఎవరి మనస్సు నిశ్చలము, ఒకే విషయము మీద లగ్నము కాగల శిక్షణను పొందుతుందో,
అదే పరబ్రహ్మ యొక్క ధ్యానం చెయ్యటంలో సమర్థవంతమైనది అవుతుంది.
మనో సంయమనం వలన సంసారిక విలాసాలలో శాంతి లభిస్తుంది. ఉద్వేగ రహితమైతే మనోజనం లభిస్తుంది. మనస్సును జయించిన వారికి త్రిలోక విజయం కూడా తుచ్ఛమైనది గానే అనిపిస్తుంది. మనోజయమంటే తాను తన భావంలో అంటే పూర్ణబ్రహ్మంలో స్థిరంగా ఉండటమని అర్థము. చంచలత్వము మనస్సు యొక్క రూపము, అగ్ని యొక్క ధర్మము ఉష్ణత అయినట్లు, మనస్సు యొక్క ధర్మము చంచలత.
స్పందన లేకుండా వాయువు యొక్క శక్తి అనుభవంలోనికి రానట్లు, చంచలత్వం లేకపోతే మనస్సు యొక్క ఉనికి తెలియబడదు.
చంచలత్వము లేని మనోస్థితియే మోక్షము. మనోనాశమైతే దుఃఖమునకు శాంతి లభిస్తుంది. మనస్సు యొక్క చంచలత్వమును, అవిద్యావాసనలను వాటి వివేచన ద్వారా వదిలిపెడితే మోక్షం లభిస్తుంది.
సత్, అసత్తుల మధ్యనుండేది చిన్మయత్వము. చిన్మయత్వ జడత్వముల మధ్యనున్న అవస్థను మనస్సు అని అంటారని తెలిస్తే జడత యొక్క అభ్యాసం వలన మనస్సు జడముగాను, వివేకము యొక్క అభ్యాసము వలన మనస్సు చైతన్య రూపంగాను మారిపోతాయి. భావనాయుతమైన అస్థిర మనస్సును వివేకయుతమైన మనస్సుతో ఉద్ధరించాలి. రాజు తప్ప మరెవ్వరూ ఇతర రాజును జయించలేనట్లు, మనస్సును మనస్సే తప్ప మరేదీ జయించలేదు.
ఆత్మకు ముక్తి కలగటానికి, మనస్సును జయించటం తప్ప వేరే ఉపాయం లేదు. మనస్సే కర్మఫలమును అనుభవిస్తుంది. మనస్సులోనే అనంతమైన సుఖదుఃఖములు కలుగుతాయి. శరీరంలో ఏమీ కావు. జడ శరీరము సుఖ దుఃఖములను అనుభవించలేదు. మనస్సు కర్త. అందుకే మనస్సును మానవునిగా గుర్తించాలి. మనస్సు యొక్క ఆద్యంతములు నశించిపోయేవే అయితే, దాని మధ్య భాగములను కూడా అసత్ అనే చెప్పాలి. మనస్సు యొక్క ఈ అసత్ రూపం ఎవరికి తెలియదో వారికి దుఃఖానుభవము అనివార్యము అవుతుంది. మనస్సు దేనిని చేస్తుందో అదే అవుతుంది, దేనిని చేయదో అది కానే కాదు.
ఈ విశ్వము మనోవృత్తి స్వరూపము. మనస్సే అన్ని కర్మలకు, అన్ని చేష్టలకు, అన్ని భావాలకు, అన్ని గతులకు బీజము. ఈ మనస్సు పరిత్యజించ గలిగితే, అన్ని కర్మలూ పరిత్యక్తవౌతాయి. అదే అన్ని దుఃఖాలకూ లక్ష్యం అవుతుంది.
అన్ని కర్మలకూ భయహేతువవుతుంది.
పట్టు పురుగు తాను ఉండటానికి గూడు కట్టుకొన్నట్లే మనస్సు కూడా తాను ఉండటానికి ఈ శరీరాన్ని నిర్మించుకొన్నది. పట్టుపురుగు గూడు ఆ పట్టుపురుగు కన్న వేరు కానట్లు మనస్సు శరీరాలలో తేడా లేదు. మనస్సే శరీరమునకు ఉపాదానము. అంతేకాక మనస్సులోనే అన్నీ సంభవిస్తాయి. మనస్సులో పుట్టని శక్తి అనేది ఏదీ లేదు. చిత్ ప్రతిబింబ స్వరూపమైన మనస్సే జీవుడై, తానే కల్పించుకొన్న భూత భవిష్యత్ వర్తమాన కాలాత్మకమైన జగత్తు యొక్క నిర్మాణ పరివర్తన వినాశములకు కర్తయై, స్వయం వ్యక్తమవుతుంది. ధాన్యంలో బియ్యం ఉన్నట్లుగా ఈ ప్రపంచమంతా బ్రహ్మలోనే ఉన్నది. ఈ జడ జగత్తును అస్తిత్వము లేదు...
నిర్వాణ షట్కము. శ్రీ ఆదిశంకరులు.
మనోబుద్ధ్యహంకార చిత్తాని నాహం
న చ శ్రోత్ర జిహ్వే న చ ఘ్రాణ నేత్రే
న చ వ్యోమ భూమిర్న తేజో న వాయుః
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
నేను మనస్సు కాదు - నేను బుద్ధి కాదు - నేను జ్ఞానం కాదు - నేను అహంకారం కాదు
నేను - చెవి, నాలుక, ముక్కు, కన్ను - ఇందులో ఏ ఇంద్రియమూ కాదు
నేను - ఆకాశం, భూమి, అగ్ని, వాయవు - ఏదీ కాదు
నేను - ఆనందరూప చిత్తమయిన - శివుణ్ణి
2
న చ ప్రాణ సంజ్ఞో న వై పంచవాయుః
న వా సప్తధాతుః న వా పంచకోశః
న వాక్పాణిపాదం న చోపస్థపాయుః
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
నేను - ప్రాణానికి ఉనికి కాదు - ప్రాణ, అపాన, సమాన, ఉదాన, వ్యాన మొదలైన పంచ వాయువులు కాదు
నేను - రస, రక్త, మాంస, మేద, అస్థి, మజ్జ, శుక్ర - మొదలైన సప్తధాతువులు కాదు; నేను - అన్నమయ, ప్రాణమయ, మనోమయ, విజ్ఞానమయ, ఆనందమయాది పంచకోశాలు కాదు
నేను - మాట, చేయి, పాదం, విసర్జకావయవాలు - ఏదీ కాదు
నేను - ఆనందరూప చిత్తమయిన - శివుణ్ణి
టెక్
3
న మే ద్వేషరాగౌ న మే లోభమోహౌ
మదో నైవ మే నైవ మాత్సర్యభావః
న ధర్మో న చార్థో న కామో న మోక్షః
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
నాకు - ద్వేషం, అనురాగం, లోభం, మోహం - ఏదీ లేదు
నాకు - మదం (గర్వం), అసూయ - లేవు
నాకు - ధర్మార్థ కామ మోక్షాలు - ఏవీ లేవు
నేను - ఆనందరూప చిత్తమయిన - శివుణ్ణి
4
న పుణ్యం న పాపం న సౌఖ్యం న దుఃఖం
న మంత్రో న తీర్థం న వేదా న యజ్ఞా
అహం భోజనం నైవ భోజ్యం న భోక్తా
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
నాకు - పుణ్యం, పాపం, సుఖం, దుఃఖం - ఏవీ లేవు
నాకు - మంత్రం, పుణ్యతీర్థం, వేదం, యజ్ఞం - ఏవీ లేవు - దేనికీ నేను బద్ధుడిని కాదు
నాకు అనుభవం లేదు - నేను అనుభవించబడునది కాదు - నేను అనుభవించువాడను కాదు
నేను ఆనందరూప చిత్తమయిన శివుణ్ణి
5
న మే మృత్యుశంకా న మే జాతి భేదః
పితా నైవ మే నైవ మాతా న జన్మః
న బంధుర్న మిత్రం గురుర్నైవ శిష్యం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
నాకు - మరణమంటే భయం లేదు - జాతి భేదం లేదు
నాకు - తండ్రి లేడు - తల్లి లేదు - జన్మ లేదు
నేను - బంధువులు కాను - స్నేహితుడిని కాను - గురువును కాను - శిష్యుడిని కాను
నేను - ఆనందరూప చిత్తమయిన - శివుణ్ణి
6
అహం నిర్వికల్పో నిరాకార రూపః
విభుర్వ్యాప్య సర్వత్ర సర్వెంద్రియాణాం
సదామే సమత్వం న ముక్తిర్న బంధః
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
చిదానందరూపః శివోహం శివోహం
నాకు - మార్పు లేదు - ఆకారం లేదు
నేను - అన్ని ప్రదేశాలలో - అన్ని ఇంద్రియాలలో - వ్యాపించి వున్నాను
నాకు - అన్నిటా సమదృష్టి ; నాకు - బంధము లేదు - నాకు విముక్తి లేదు
నేను ఆనందరూప చిత్తమయిన శివుణ్ణి
ఆకలి.. నేరం
అమెరికా పోలీసులు ఒక 15 ఏళ్ళ కుర్రాడిని అరెస్ట్ చేసి కోర్ట్ లో ప్రవేశ పెట్టారు
జడ్జి విషయమేంటని అడిగితే
ఈ అబ్బాయి ఒక బేకరీ లో బ్రెడ్ దొంగతనం చేసి పారిపోతుండగా అక్కడ వాచ్మాన్ పట్టుకున్నాడని అప్పుడు పెద్ద అద్దం పగిలిపోయిందని అందుకుగాను ఆ యజమాని కంప్లైంట్ ఇచ్చినట్టు చెప్పారు
జడ్జి: దొంగతనం చేసావా
పిల్లాడు : అవును మేడం
జడ్జి :ఏమీ దొంగతనం చేసావు
పిల్లాడు: ఒక బ్రెడ్ ప్యాకెట్
జడ్జి: డబ్బులిచ్చి తీసుకుని ఉండొచ్చుగా
పిల్లాడు :డబ్బులు లేక తీసుకున్నాను మేడం
జడ్జి :ఇంట్లో వారిని అడిగి ఉండొచ్చుకదా
పిల్లాడు :అమ్మ మాత్రమే ఉన్నారు అందులోనూ
అనారోగ్యం అన్నాడు
జడ్జి :ఏదైనా పని చేయొచ్చుగా నువ్వు
పిల్లాడు :ఒక కారు షెడ్ లో పనిచేస్తుండేవాడిని
మేడం అమ్మకు అనారోగ్యమని ఒక్కరోజు
సెలవు పెట్టినందుకు పని నుండి తీసేసారు
జడ్జి :ఇంకెక్కడైనా పని చేయొచ్చుగా
పిల్లాడు :ఉదయం నుండి యాభై మంది దాకా పని
అడిగాను ఒక్కరుకూడా ఇవ్వలేదు
సూర్యుడు అస్తమించేసాడు ఇక ఏమీ
చేయలేక ఈ పనిచేశానని
తలదించుకున్నాడు
పిల్లాడితో సంభాషించాక జడ్జి తీర్పు రాయడం మొదలుపెట్టారు
ఈరోజు ఈ పిల్లాడి పరిస్థితికి అందరం నేరస్థులమే నాతో సహా
ఆకలి అంటున్న అబ్బాయికి ఒక్క స్నేహహస్తాన్ని అందించలేక పోయాము
అందుకు జరిమానా ఇక్కడ కోర్ట్ లో ఉన్న ప్రతిఒక్కరు ఇతడిని పట్టుకున్న పోలీసులు నాతో సహా అందరూ 10 డాలర్ లు కట్టాలి
ఏ ఒక్కరు కట్టకుండా బయటకు వెళ్ళలేరు
ఇక ఇతడిపై కేసు పెట్టిన షాప్ యజమాని 100 డాలర్ లు జరిమానా కట్టాలి
ఈ మొత్తాన్ని ఆ పిల్లాడికి అందించాలి అని తీర్పు రాశారు
ఆ పిల్లాడు అక్కడ ప్రజలు ఆ జడ్జి తీర్పుకు ఆశ్చర్యపోయారు
ఆ పిల్లాడు తల ఎత్తి జడ్జి ని చూడగా బాధతో కళ్ళ వెంట కన్నీళ్లు
సమాజంలో ఆకలి కోసం దొంగతనం జరుగుతున్నది అంటే మనం అందించలేని ఆ స్నేహహస్తమే కారణం అని ఆ జడ్జి తలవంచుకున్నారు
ఇంకా ఏదో ఒక మూల నీతి నిజాయితీ బతికేఉన్నదని ఇలాంటివారిని చూసినప్పుడే అనిపిస్తున్నది
ఆకలి అన్నవారికి అన్నం పెట్టేదం
ఆకలి విషయంలో అబద్ధం ఆడలేరు కదా ఎవరైనా
నా హృదయం..
#Copypost
🌹బుద్ది - హృదయం..🌹
అర్ధం చేసుకోవడం అనేది రెండు రకాలుగా ఉంటుంది. ఒకటి బుద్దితో, రెండవది హృదయంతో. ఈశ్వరార్పణం అనేది ఎప్పుడూ బుద్ధితో జరగని పని. ఎందుకంటే బుద్ధి ఎప్పుడూ అహంకారాన్ని దాటిపోదు.
కర్మ నాది, ఫలం నీది అనే సూత్రాన్ని బుద్ధి అర్ధం చేసుకోలేదు. హృదయం తో అర్ధం చేసుకోవడం అంటే, లభించిన ప్రతీది పరమాత్మ ప్రసాదమే అని గ్రహించడం.
తర్కము కానీ, బుద్ధి కానీ ఎందుకు? Why? అని ప్రశ్నిస్తాయి. ఆ ఎందుకు అనే దానికి జవాబు దొరకకపోతే అవి వెనక్కి వచ్చేస్తాయి. ఎక్కడ ఈ ఎందుకు? అనే దానికి జవాబు దొరకదో, అక్కడ హృదయం శోధిస్తుంది.
ఏది బయట ద్వారా లోపలికి తీసుకోబడుతుందో, దానికి ఆహారం అని పేరు. అంటే భోజనం ఒక్కటే కాదు. మనం ఇంద్రియాల నుండి లోపలికి తీసుకునే ప్రతీది, ప్రాణాన్ని ప్రాణంలోకి సమర్పించడానికి అనువుగా ఉండాలి.
మనం తీసుకునే ఆహారం, ప్రాణానికి ఉత్తేజం, ఉద్వేగం కలిగించి, ప్రాణం బయట వస్తువుల వైపు పరుగులు తీసేలా చేస్తుంది. ఆ పరుగుని ఆపగలిగితే ఈ ప్రాణం, మహాప్రాణంలో విలీనం అవుతుంది.
ఈ ప్రపంచంలో అజ్ఞానానికి మించిన మృత్యువు ఏదీ లేదు. శరీరంలో శరీరం గురించి తప్ప మరే తత్త్వము తెలియని వాడు అజ్ఞాని. "నేను" అనేది తెలుసుకోగలిగేదే జ్ఞానము. మనం ఉన్నాము అనే ఎరుక కలిగివుండి, ఆ మనం ఏమిటో తెలియక పోవడమే అజ్ఞానం. తెలియడం జ్ఞానం.
🌷నిరంతరస్మరణ🌷*
*
🌴🌴🌴🌹🌴🌴🌴
*_🌴'అంత్యకాలంలో ఎవరైతే నన్ను స్మరిస్తారో వారు నిశ్శందేహంగా నన్నే చేరుకుంటారు, వారికి మరు జన్మ అంటూ ఏదీ ఉండదు.'అని కృష్ణపరమాత్మ సెలవిచ్చేరు. మనం ఒక పరీక్ష పాసు కావాలన్నా, కొంత కాలం పాటు అభ్యాసము, సాధన అవసరము . సంవత్సరం అంతా కష్టపడి చదివితే పరీక్షల సమయంలో అన్నీ చక్కగా గుర్తుకు వస్తాయి. తేలికగా ఉత్తీర్ణులం కాగలము. అంతే కానీ అప్పటికప్పుడు చదివితే ఉత్తీర్ణులం కాలేము కదా!. కొంత అభ్యాసం లేకుండా ఏపనీ చేయలేము కదా. అలాగే అంత్యకాలంలో భగవంతుడు గుర్తుకు రావాలంటే జీవిత కాలం అంతా కూడా భగవంతుని స్మరించడం ముఖ్యం. జీవితం అంతా దుష్ట ఆలోచనలు, పనికిరాని ఆలోచనలు, కామ సంబంధమైన ఆలోచనలతో గడిపితే అంత్య కాలంలో కూడా అవే గుర్తుకు వస్తాయి కానీ పరమాత్మ గుర్తుకు రాడు. కాబట్టి అంత్యకాలంలో కూడా పరమాత్మ స్మరణకు రావాలంటే, నిరంతరము భగవంతుని ఆలోచన, చింతన, స్మరణ, ధ్యానము ముఖ్యము. వీటి పట్ల నిర్లక్ష్యము, సోమరితనం ఎట్టి పరిస్థితిలలోనూ రానీయకుండా చూసుకోవాలి. 🌴_*
తాటంకయుగళీభూతతపనోడుపమండలా
Sri Lalitha Paraabhattarika Naama Vaibhavam -- 23 by Pujya Guruvulu Brahmasri Chaganti Koteswara Rao Garu
‘తాటంకయుగళీభూతతపనోడుపమండలా’
ఇది చాలా పవిత్రమైన నామములలో ఒకటి. పవిత్రము కాని నామము ఉండదు. సౌభాగ్యము కటాక్షించడము చేత ఈ నామము శక్తి మిక్కుటముగా ఉంటుంది. అంక అనగా గుర్తు. తాటంక అనగా సౌభాగ్యసూచకముగా చెవిలో తాటాకు గుర్తుగా పెట్టబడినది. ఈమె సౌభాగ్యవతి అనగా ఐదవతనమును కలిగి ఉన్నది. రెండింటిని ఐదవతనమునకు చాలా పవిత్రముగా చెపుతారు. ఒకటి తాళి, రెండు తాటంకము. ఆడపిల్లలకీ, మగపిల్లవాడికీ చెవులు కుట్టిస్తారు. చెవులు ఓంకార సూచనతో ఉంటాయి. ఒక వయసు వచ్చేసరికి చెవి తమ్మెను సూర్యకిరణములకు అడ్డుపెట్టి చూస్తే వెనక నుంచి రంధ్రము కనపడుతుందని అంటారు. ఆ రంధ్రము దగ్గర రంధ్రము చెయ్యాలని సనాతన ధర్మము చెపుతున్నది. అందుకని చెవులు కుట్టిస్తారు అనగా దానికి ఒక కన్నము చేస్తే అందులోనుంచి గాలి బయటికి వెళ్ళాలి. అలా వెళితే ‘మ్’ అన్న పూర్ణత్వము వచ్చి ఓమ్ అవుతుంది. అకార, ఉకార, మకారములు పక్కన ఉన్న నాదము కలిస్తే అది ప్రణవము అవుతుంది. అలా ప్రణవము అయితే తప్ప దానికి ఉపదేశము పొందడానికి అర్హత ఉండదు.
ఆడపిల్ల వివాహసమయములో గౌరీపూజ చేసి వెళ్ళి పెళ్లి పీటల మీదకి వెళ్ళి కూర్చుంటుంది. పెళ్ళికొడుకు ఆమె మెడలో తాళి కట్టాక ఆడపిల్ల చెవికి తాటాకును తగిలించాలి. లేదా ఒక కొత్త తాటాకుముక్క ఆమె చెవి కన్నములోనికి దూర్చాలి అన్నారు. అమ్మవారి చెవులు కూడా తాటాకు చేత గుర్తు పెట్టబడిన చెవులు. అనగా ఆమె చెవులు సౌభాగ్య సూచనలు. అమ్మవారిది తరగని సౌభాగ్యము. పరమశివుడు ఎప్పుడూ సంతోషముగా ఉండగలుగుతున్నాడు, ఆయనను కాలము గ్రసింపలేదు అంటే అమ్మవారు చెవికి పెట్టుకున్న ఆభరణము యొక్క గొప్పతనము. తాళ శబ్దము మీద స్త్రీ మెడలో తాళి, చెవిలో ఉండే తాటంకము ప్రధానమైనవి. తాటాకుకి ఇంత గొప్పతనము ఎందుకు అనగా తాటి ఆకు సౌభాగ్య చిహ్నము. మామూలు తాటాకుకే అంత శక్తి ఉంటే ఆ ఆభరణములు ధరించిన అమ్మవారి చెవులు ఎంతో శక్తివంతమైనవి కనకనే వాటిగురించి విన్నా, మానసికముగా చూసినా ఉత్తర క్షణములో సౌభాగ్యములు నిలబడతాయి. దశమి, శుక్రవారము సాయంత్రము వింటే మరింత పవిత్రము. ఆవిడ తాటంకములు పెట్టుకున్నప్పుడు తపన – ఉడుప – యుగళీభూత. ఒక చెవికి సూర్యుని, ఒక చెవికి చంద్రుని పెట్టుకున్నది.
చెవిని అంత ప్రధానముగా తీసుకుని అక్కడ తాటాకు పెట్టి అంత సౌభాగ్యస్థానమని నిర్ణయించడానికి కారణము ఉన్నది. మామూలుగా చెవికి పెట్టుకునే ఆభరణములో సర్వమంగళా దేవిని ఉపాసన చేసిన స్త్రీ సౌభాగ్యములో ఏ విధమైన ప్రమాదము ఉండదని చెపుతున్నప్పుడు సూర్య చంద్రులే తాటంకములుగా ఉన్న తల్లి సౌభాగ్యమునకు హద్దు ఉండదు. కాలగతిలో లోకములు అన్నీ పడిపోతున్నాయి. సూర్య చంద్రులు ఆవిడకు ఆభరణములయి ఉన్నారు. ఆవిడ నిత్యసౌభాగ్యవతి. నిత్యమంగళ, సర్వమంగళ.
దేవతలలో బ్రహ్మాదులు కూడా వృద్ధాప్యము రాకూడదు, రోగములు రాకూడదని కోరుకుని పాలసముద్రమును మధించారు. అమృతము వస్తుంది దానిని త్రాగాలని అనుకున్నారు. ఆ సమయములో ఏది వచ్చినా దేవతలో, రాక్షసులో ఎవరో ఒకరు పుచ్చుకున్నారు. అమృతం వచ్చిన తరవాత అందరూ పుచ్చుకున్నారు. ఎవరూ పుచ్చుకోకుండా వదలి వేసినది హాలాహలము. అది పుట్టినప్పుడు మహావిష్ణువు, బ్రహ్మగారు అక్కడే ఉన్నారు. అది పుట్టగానే అందరూ శివుని దగ్గరకు పరిగెత్తుకుని వెళ్ళారు. ‘ఈశ్వరా! అమృతము కోసము పాలసముద్రము మధించాము. హాలాహలము వచ్చింది లోకములను కాల్చేస్తున్నది. ప్రాణికోటి నాశనమయిపోతున్నది. దానిని మీరు పుచ్చుకుంటారేమో అని వచ్చామన్నారు. శివుడు ఆ హాలాహలమును తాను పుచ్చుకుంటానని పార్వతికి నచ్చ చెప్పాడు. నీ అన్నగారు శ్రీమహావిష్ణువు లోకములను కాపాడాలి. అవి పాడైపోతే ఆయన బెంగ పెట్టుకుంటాడు. నేను పుచ్చుకుని లోకములను కాపాడతానని అన్నాడు. పార్వతీదేవి అందుకు అంగీకరించింది. ఆయన హాలాహలమునకు ఎదురు వెళ్ళి పట్టుకుని చేతితో నలిపి చిన్న ముద్దగాచేసి చక్కగా నోట్లో పెట్టుకుని ఉదరములోని లోకములు నాశనము అవుతాయని కడుపులోకి వెళ్ళనియ్యకుండా కంఠములో పెట్టుకుని నీలకంఠుడు అయ్యాడు.
సౌందర్యలహరిలో శంకరులు – ‘అమ్మా! నూరు యజ్ఞములు చేసిన ఇంద్రుడు కాలగతిలో వెళ్ళిపోయాడు. అమృతము త్రాగిన బ్రహ్మగారు వెళ్ళిపోయారు. ఒక్కక్క యుగములో ఒక్కక్క బ్రహ్మ వెళ్ళిపోతున్నారు. అందరి పుర్రెలు దండలా కట్టి శివుడు మెడలో ధరించాడు. శివుడు మాత్రం అలాగే ఉన్నాడు జుట్టుకూడా తెల్లబడలేదు అంటే అది నీ చెవి తాటంకముల మహిమ’ అన్నారు. ఎంతో గొప్పదైన ఈ నామమును లలితాసహస్రనామ స్తోత్రములో ప్రతిరోజూ అనుసంధానము చేసినా సౌభాగ్యస్థానము రక్షింపబడుతుంది.
https://www.facebook.com/ChagantiGuruvuGariFollowersUnofficialPage
త్రికరణశుద్ధి
చెట్టు మీద పిట్ట వాలుతుంది. ఓ కొమ్మపై గూడు అల్లుతుంది. అందులో గుడ్లు పెడుతుంది. అవీ పక్షులై పెరుగుతాయి. ఆహారం కోసం దూర తీరాలకు ఎగిరిపోతాయి. వెళ్లిన చోటే రాత్రి పూట గడపవచ్చు. కానీ, పక్షులు అలా చెయ్యవు. అవి తిరిగి సాయంకాలం గూళ్లకు చేరుతాయి. మనిషి జీవన స్థితీ అంతే. చైతన్యం సృష్టించిన గూడే శరీరం. అందులో పుట్టే భావాలు పక్షులు. అవి తొడుక్కునే రెక్కలే ఆలోచనలు. అవీ ఎగురుతాయి. జీవితం విస్తరించిన మేర సంచరిస్తాయి. విన్నవి, కన్నవి అనుభవాలవుతాయి. వీటన్నింటి సమాహారమే- మనసు. అది అత్యంత శక్తిమంతమైనది, చంచలమైనది. ఎంత దూరాన్నైనా క్షణాల్లో చేరగలదు. తలచుకుంటే నిశ్చలంగా ఉండగలదు. అసాధ్యాన్ని సుసాధ్యం చెయ్యగలదు.
పంచభూతాలతో శరీరం తయారవుతుంది. ఆ తరవాతే మనసు నిర్మాణం జరుగుతుంది. శరీరం లేకుండా మనసు మనగలదా? లేదు. మనిషంటే ఎవరు? అతడి ఉనికి తెలిపేది ప్రధానంగా అతడి- ఆకృతి(రూపం). అంటే, శరీరమే కదా. ‘మనసు’- అనుసంధాన కర్తగా పనిచేసే మధ్యవర్తి. ఒక వైపు చైతన్యం మరోవైపు శరీరం ఉంటేనే కదా ఆ రెండింటి మధ్య వంతెనలా మనసు ఉండగలిగేది.
శరీరం నిండా చైతన్యం పరచుకొని ఉంటుంది. మనసూ చైతన్యాంశమే. కానీ, దేహం నుంచి వీడిపోయిన మనసు తెగిన గాలిపటం లాంటిది. దాని పయనం అగమ్యగోచరం. వీధుల్లో అక్కడక్కడా అర్థం పర్థం లేకుండా తిరిగే పిచ్చివాళ్లను గమనించండి. వాళ్లు వర్తమానంతో తెగిపోయిన మానసిక బాధితులు. ప్రస్తుత క్షణంతో వారికి ఏ సంబంధమూ ఉండదు. వాళ్లు అస్తమానం గతంతో సంభాషిస్తారు. అంటే, జరిగిపోయిన(దూరమైన) పాత సంఘటనలతో మాట్లాడటం.
ఇంటి కాపలాదారు గృహం వద్దే ఉండాలి. కానీ, బాధ్యతలు మరచి జులాయిలా షికార్లు చేయడంలో అర్థం ఉందా? లేదు. మనసులేని మనిషి మర యంత్రంతో సమానం. మనిషి- ఆలోచనలతో ఉన్నప్పుడు మనసు బయట ఉంటుంది. గమనింపుతో, ఎరుకతో ఉన్నప్పుడు మనిషి లోపల ఉంటుంది. మనసున్న మనిషే మనీషిగా మారతాడు. అందుచేత ‘మనసు’ మనిషి దగ్గరే ఉండాలి. అందువల్లే కఠోపనిషత్తు- ‘శరీరం ఒక రథం లాంటిది, మనసు ఆ రథాన్ని నడిపే సాధనం’ అని చెబుతోంది.
మనిషి(మనసు) ప్రమేయం లేకున్నా శరీరం తన విధులు చక్కగా నిర్వర్తిస్తుంది. లయ తప్పకుండా గుండె కొట్టుకుంటుంది. ఊపిరితిత్తులు శ్వాసక్రియలు జరుపుతూ ఉంటాయి. ఔషధ కర్మాగారమైన కాలేయం- శారీరకంగా అవసరమైన రసాయనాలు అందిస్తుంది. వడపోత కార్యక్రమం చేపడుతూ మూత్రపిండాలు రక్తశుద్ధి చేస్తాయి. తరాల నాటి పూర్వీకుల పోలికలు గుర్తుంచుకుని శతాబ్దాల తరబడీ పుట్టే సంతానానికి అచ్చుగుద్దినట్లు చేర్చుతుంది. ఈ క్రియలన్నింటికీ చైతన్యం పునాదిగా పనిచేస్తుంది. ఆ రెండింటికీ మనసు తోడైతే మూడూ ఒక్కటవుతాయి. అప్పుడు, ‘త్రికరణ శుద్ధి’ నెలకొంటుంది. ‘ధ్యానం’ పురివిప్పుకొంటుంది. ఆ స్థితిలో చేపట్టే ప్రతీపని ఒక ‘ప్రార్థన’ అవుతుంది.
నిలువ ఉన్న నీరు చెడిపోతుంది. పారే నది ప్రయోజనకారి అవుతుంది. మనసు మంచిగా ఉండాలన్నా, ప్రజల శ్రేయం కోరే ఆలోచనలు కలగాలన్నా ముందు శరీరం బాగుండాలి. అందుచేత దానితో రోజూ వ్యాయామం చేయించాలి. యోగాసనాల వల్ల శరీరానికి క్రమత ఏర్పడి ఆరోగ్యం చేకూరుతుంది. మనసులో మలినశుద్ధీ జరుగుతుంది. పరిశుద్ధమైన మనసే ధ్యానానికి సిద్ధపడుతుంది.